Review: Wervelstof — Suzanna Esther

Genre:                   Roman / Waargebeurd

Uitgeverij:            Ambilicious

ISBN:                     978 94 92551 61 0

Uitvoering:          Paperback

Aantal pagina’s: 151

Uitgave:               Tweede druk, 2019

 

Met dank aan Suzanna Esther en Uitgeverij Ambilicious voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Wervelstof 4.jpeg

“Wat je niet kent, kun je niet missen, maar wat je hebt gekend en verliest wel.” -blz.18-

Deze novelle vertelt je het verhaal over de vierentwintig jarige Suzan uit Amsterdam. Een jonge vrouw die nog niet al te stevig in het leven staat, ze weet niet heel goed hoe en wat met haar toekomst, dit mede door haar verleden en twijfelachtigheid. Ze staat op het punt haar kappersopleiding af te ronden als ze de Amerikaanse Steve ontmoet in het Amsterdamse Vondelpark. Hier raken ze met elkaar aan de praat en spreken af om elkaar de volgende dag weer te ontmoeten, voordat hij aan zijn terugreis naar Amerika begint. De twee kunnen het leuk met elkaar vinden en besluiten vrienden te blijven. Ze beginnen elkaar brieven te schrijven, maar dan ontvangt Suzan, nadat ze in een van haar brieven aan Steve heeft verteld zich erg eenzaam te voelen een brief met daarin een ticket, waarin Steve haar uitnodigt om bij hem langs te komen, gewoon als vrienden. Suzan twijfelt, aan de ene kant lijkt het haar geweldig om te gaan en alles zo te laten, maar aan de andere kant wil ze toch ook wel haar school afronden en daarna een vaste baan zoeken. Ze besluit uiteindelijk om eerst haar kappers diploma te behalen en daarna naar Steve te gaan.

Wervelstof 1

“Haar woorden raakten me. Hoe wist je hoe volwassenheid voelde als je er te jong toe werd gedwongen? -blz.24-

Eenmaal in Amerika groeit er langzaam aan een relatie tussen de twee. Maar ook Amerika voelt voor Suzan niet als een thuis. Steve vertelt zo min mogelijk tot niets over zijn verleden en gedraagt zich steeds vreemder en erg bezitterig. Suzan begint zich steeds ongelukkiger te voelen, ook ontvangt ze maar geen post vanuit Nederland, en die green card… die is er dus ook nog steeds niet. De vragen beginnen te rijzen en als Suzan langzamerhand steeds meer achter de waarschijnlijke ware aard en het verleden van Steve komt neemt ze een beslissing die ieders leven zal veranderen.

Wervelstof 2.jpeg

“Het leek alsof ik altijd op meer hoopte dan anderen konden geven. Tegelijkertijd versterkte daardoor het besef dat ik niets te verliezen had.” -blz.65-

Wervelstof  is een spannend verhaal dat is gebaseerd op deels waargebeurde feiten. De schrijfstijl van Suzanna Esther is zeer vlot en vloeiend, waardoor ik me al makkelijk kon laten mee voeren in het verhaal. Een verhaal dat je wel even aan het denken zet en voor mij ook op sommige punten erg herkenbaar was. Het is mooi geschreven en al miste ik soms nog ietwat diepgang in sommige personages als Steve, had toch graag wat meer nog geweten over zijn leven ook, deed dat absoluut niet af aan het verhaal. Suzan sprong er voor mij het meeste uit, ik leefde met haar mee en kon me goed in haar verplaatsen. Ik ben blij dat ik dit boek heb mogen lezen in deze blogtour en ben zeker benieuwd naar meer boeken van haar hand 🙂

Wervelstof 3.jpeg

“Toen ik die avond naast mijn bed het ‘lampje’ bestudeerde, vlogen de vuurvliegjes paniekerig tegen het glas. Hun licht doofde beetje bij beetje uit door hun benauwde inperking. Het stemde me triest. Soms ging dat bij mensen ook zo.”-blz.92-

Rating: 🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!!!

Liefs,

Bren

 

 

Review: Het schooltje van Auschwitz — Mario Escobar

Genre:                     Roman / Waargebeurd verhaal
Uitgever:                 Kokboekencentrum Uitgevers
ISBN:                        9789043531382
Uitvoering:              Paperback
Aantal pagina’s:     302
Uitgave:                   2019

Met dank aan Uitgeverij Kokboekencentrum en leesclub De Perfecte Buren  voor het beschikbaar stellen voor het recensie-exemplaar.

Afbeeldingsresultaat voor het schooltje van auschwitz

Berlijn, 1943.
In Het schooltje van Auschwitz wordt het verhaal verteld van Helene Hannemann, een Duitse vrouw die getrouwd is met haar zigeunerman Johann. Samen hebben ze vijf kinderen. Ondanks dat het leven in Duitsland niet makkelijk voor ze is, zijn ze dolgelukkig met elkaar. Op een dag staat Helene op het punt haar kinderen naar school te brengen. Halverwege de trap naar beneden wordt als snel duidelijk dat dit niet zal gaan gebeuren. De Gestapo houdt ze tegen en dwingen ze mee terug te gaan naar boven hun appartement in. Hier wordt het gezin verteld dat Helene haar man en kinderen gedeporteerd zullen worden. Dit alleen omdat ze van Roma-afkomst zijn. Tegen Helene, die natuurlijk van Duitse afkomst is, wordt kort en hard medegedeeld dat ze thuis mag blijven en maar een nieuw leven met een Duitse man moet gaan beginnen en zo zuivere Arische kinderen op de wereld kan zetten. Hier moet Helene absoluut niets van weten en weigert dan ook haar man en kinderen mee te laten nemen, ze staat erop ze niet in de steek te willen laten en als ze hen mee willen nemen dan zullen ze Helene ook mee moeten nemen. Helene wordt hierdoor samen met haar gezin op transport gezet naar het helse Auschwitz.

“Op bevel van Reichsfuhrer-SS Heinrich Himmler moeten alle Sinti en Roma van het Rijk in speciale kampen ondergebracht worden. ‘declameerde de sergeant. Waarschijnlijk had hij de woorden de afgelopen dagen al tientallen keren herhaald.” -blz.16-

Bij aankomst in Auschwitz worden Helene en haar man van elkaar gescheiden, haar kinderen blijven wel bij haar. Ze kan nu alleen nog maar hopen dat de Nazi’s haar man niets aan zullen doen. Al snel wordt het in het kamp duidelijk dat Helene van beroep verpleegster is en wordt hierdoor gedwongen om te gaan werken onder de gevreesde kamparts Josef Mengele. Op het moment dat ze Mengele voor het eerst ontmoet kan ze zich nog lang geen voorstelling maken tot waar deze man later in staat blijkt te zijn. Josef Mengele vraagt Helene om een schooltje te starten voor de zigeuner kinderen in Auschwitz, ze kan het niet geloven dat hij dit meent, maar besluit uiteindelijk toch ja te zeggen. Ze hoopt hiermee het afgrijselijke leven in het kamp te kunnen verbeteren voor in ieder geval de kinderen.

Het Schooltje van Auschwitz.jpg

“Ik zou ervoor zorgen dat het schooltje het beste zou zijn wat een concentratiekamp ooit gezien had. Eindelijk begreep ik waarom het lot me naar Auschwitz had gebracht en vielen de stukjes op hun plek: de scheiding van mijn man, die afschuwelijke eerste dagen – misschien was het dan toch niet allemaal voor niets geweest. Ik kon nu een beetje hoop brengen in het zigeunerkamp in Birkenau. Ik kon proberen zoveel mogelijk kinderen in leven te houden, totdat deze vreselijke oorlog voorbij was. -Helene,blz.100-

Het verhaal van Helene Hannemann en haar vijf kinderen is echt gebeurd. Achterin het boek heeft de schrijver een stuk historische toelichting geschreven waar hij hier wat verder over uitweidt. Ik blijf het altijd een raar iets vinden om sterren te geven aan een boek als dit. Dit omdat het verhaal natuurlijk ongelooflijk heftig is, het is een deel uit onze geschiedenis die nooit had mogen gebeuren. Maar ook een die nooit vergeten mag worden in de hoop dat dit niet nog eens zal gebeuren. Mario Escobar heeft met dit boek een goed beeld gegeven van hoe het er toentertijd aan toe is gegaan. De kracht van Helene als echtgenote en moeder is zo ongelooflijk groot en mooi om te lezen, maar tegelijkertijd is het zo intens triest en verdrietig als je leest over wat al die mensen hebben moeten meemaken in dat verschrikkelijke kamp. En dat allemaal doordat iemand zijn haat zo nodig moest verspreiden. Ik zal en wil dat nooit begrijpen. Maar ondanks dat ik het moeilijk vind om sterren te geven voor een boek als dit, omdat ik het afschuwelijk vind wat er is gebeurd, ga ik dat natuurlijk wel doen. Mario heeft namelijk een enorm goed boek geschreven, het is intens verdrietig en ik heb het dan ook een aantal keren weg moeten leggen omdat ik er niet meer tegen kon, maar hij heeft absoluut laten overkomen wat hij wou bereiken met dit boek. Helene haar verhaal zal op deze manier nooit vergeten worden. Daarom ook een dikke 5 sterren!

“Alles loopt ten einde, als in een toneelstuk van Shakespeare. Het noodlot is onvermijdelijk, alsof de schrijver van dit macabere theatrale werk wilde dat bij het hele publiek de monden open zouden vallen. Onverbiddelijk tikken de minuten naar het laatste bedrijf weg. Nadat het doek is gevallen, blijft Auschwitz verder schrijven aan zijn verhaal van terreur en kwaad, maar zijn wij nog slechts zielen in het hellevuur die rondspoken in Hamlets kasteel, zij het zonder het vermogen om iemand te vertellen over de misdaden die tegen de zigeuners begaan zijn. Ik mis Johann. Ik heb geen idee wat er met hem is gebeurd, maar in de chaos die Auschwitz is geworden, vrees ik dat de nazi’s alle hinderlijke getuigen van hun misdaden uit de weg zullen ruimen.” -stuk uit het dagboek van Helene Hannemann, blz.278-

Rating:  🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!!!

Liefs,

Bren

 

Review: Het Feest – Dimitri Casteleyn

Genre:                       literatuur/ roman
Uitgever:                  Uitgeverij Prometheus
Isbn:                          9789044635737
Uitvoering:               paperback
Aantal pagina’s:      224
Uitgave:                    Januari 2019

Het Feest.PNG

Met dank aan Uitgeverij Prometheus en Leesclub De Perfecte Buren voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar.

Maurits Matthys heeft het financieel volledig voor elkaar in zijn leven. Hij is
miljonair geworden door verschillende uitvindingen die hij jaren geleden heeft
gedaan en waarvoor hij nog steeds octrooigeld krijgt. Hij woont in een kasteel in
Gent samen met zijn butler Pierre. Maurits lijkt het dan ook volledig voor elkaar
te hebben gekregen in zijn leven, maar is dit ook daadwerkelijk zo? Hij kan
namelijk zijn collegetijd maar niet vergeten. Al 33 jaar blijft het aan hem
knagen. Hij is in die tijd gruwelijk gepest door zijn klasgenoten. Toch besluit hij
om voor zijn 50’e verjaardag een klasreünie te gaan houden waarbij hij
zijn vroegere vier kwelgeesten een uitnodiging stuurt. Eva, Jacob, Leonie en
Thomas zijn dan ook zeer verbaasd en denken er ieders het zijne van als ze de
uitnodigingen ontvangen. Toch besluit iedereen om, voor welke reden dan ook,
te gaan. Of dit nou echt verstandig is, is nog maar de vraag. Maurits heeft een
hele apart reünie voor zijn gasten gepland, hij wil ze perse laten zien hoe het
voor hem voelde al die tijd op school.

Het Feest.jpg

Dimitri Casteleyn heeft een vlotte schrijfstijl waardoor ik het boek zo uit had. Het
las lekker weg, maar toch ben ik er niet ondersteboven van. Ik vond het verhaal
onderhoudend en wou het ook wel echt uitlezen om erachter te komen hoe het
zou gaan aflopen maar om het boek nou een “bloedstollende pageturner” te
noemen begrijp ik persoonlijk niet. Ik haalde het er namelijk absoluut niet uit.
Ben dan ook heel erg blij dat ze het boek onder het genre roman hebben laten
vallen en niet onder thriller, want daarvoor miste het toch echt de nodige
spanning die je eigenlijk bij dit boek zou verwachten door de flaptekst. Het
verhaal zit echt wel leuk en goed in elkaar en wat ik al eerder zei het leest lekker
vlot weg, alleen is dit genre gewoon niet aan mij besteed. Ik ben normaal
gesproken ook niet het type om snel een boek van dit genre op te pakken en te
gaan lezen dus dat ik het verhaal absoluut wel goed vind zegt toch zeker wel

iets. Weet wel dat er genoeg lezers zullen zijn die zullen genieten van dit boek.
Van mij krijgt het in ieder geval 3 sterren.
Ik wens iedereen die dit boek gaat lezen natuurlijk wel heel veel leesplezier!

Happy Reading

Liefs,

Bren,

recensente De Perfecte Buren