Review: Het verlaten huis – Sandra J. Paul

Genre:                         Thriller / jeugdthriller

Uitgever:                     Hamley Books

ISBN:                            978 94 6396 709 9

Uitvoering:                 Hardcover

Aantal pagina’s:         238

Uitgave:                      27 februari 2020

Serie:                           De duistere School #2

 

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke mening.

Screenshot_20200312-214359_bolcom

Vorig jaar las ik het boek “De duistere School” en man wat was ik mega enthousiast, ik hoopte dan ook zo hard dat er nog een deel van zou komen. En yes, dat was het geval en wat keek ik hier onwijs naar uit! Eindelijk was het zover, deel twee kwam uit, maar dit keer mocht ik mee doen aan de blogtour. Helemaal happy natuurlijk. Kon niet wachten om ermee te beginnen toen het boek binnen was. Maar heeft dit boek mijn verwachtingen ook weten waar te maken?

In dit tweede deel bevinden we ons wederom in het ietwat aparte maar idyllische dorpje Kraaidorp, waar een jaar geleden nog de Duistere School stond. Echter weet niemand, op Quinten na,  het bestaan van de school nog te herinneren. En hoe meer Quinten erover door blijft gaan, hoe meer mensen afstand van hem nemen en hem voor gek verklaren. Dan breekt er opnieuw een zware storm aan in Kraaidorp en als de dorpsbewoners de volgende dag de schade willen gaan bekijken merken ze al snel op dat het huis waar Quinten en zijn vader woonden leeg staat. Niemand begrijpt hoe het tweetal zo snel heeft kunnen verdwijnen en al helemaal niet waar ze heen zijn gegaan. Al snel komt de burgemeester met het verlossende antwoord dat ze naar een ander dorp zijn verhuisd omwille van Quinten. De mensen slikken het verhaal voor zoete koek en al snel keert de rust in Kraaidorp weer terug….althans dat denkt men.

20200306_165143

“1621. Waren er niet veel heksenjachten in die tijd?” 

Na een tijdje trekt er een nieuw gezin in het lege huis naast Meike en Elisabeth. Meike vindt het allemaal nog steeds maar heel erg vreemd, ze heeft niets meer van haar vorige buurjongen vernomen en vertrouwt het boeltje niet echt. Toch raakt ze al snel bevriend met de nieuwe buurkinderen en spreken ze op een avond gezellig met elkaar af bij hun thuis om films te gaan kijken. De ouders gaan naar een feestje verderop in de straat, de oppas is ietwat laat, maar de kinderen weten ze te overtuigen dat ze het zo ook wel aan kunnen tot ze er is. Appeltje, eitje….alhoewel? Dan wordt het huis getroffen door naar het lijkt een heftige aardbeving en raken de kinderen buiten bewustzijn. Wanneer de zes wakker worden, beseffen ze zich dat ze in een verlaten en vervallen huis bevinden en alsof dat nog niet creepy genoeg is, zijn alle opties om het huis te verlaten onmogelijk. Alle deuren en ramen zijn op slot, niets is van binnen nog open te krijgen. Meike, Sem en de anderen vinden het toch allemaal behoorlijk eng en snappen er werkelijk niets van. Als ze om zich heen kijken in de verlaten, vervallen woonkamer zien ze een mysterieuze kist in het midden ervan staan. Een kraai erop en een oude klok ernaast…en dan gaat de kist ook nog eens uit zichzelf open….Weten de zes zich hier uit te redden en wat is er in vredesnaam allemaal aan de hand?

IMG_20200227_222037_515.jpg

“Behalve de kleren die we aanhebben, is er niets meer van onze spullen over, zelfs Femkes knuffelbeer niet. Alles wat nog overblijft, is die vreemde kist.” —blz.86- 

Wat was dit verhaal weer gruwelijk vet om te lezen. Dit was zo het wachten waard. Ik vloog gewoon door het boek heen. De prachtige illustraties alleen al zijn het boek in huis halen waard en het verhaal maakt het helemaal mooi af.  Sandra heeft het ‘m weer geflikt, want wat is dit een gaaf verhaal! Absoluut een aanrader voor de jeugd, maar heel eerlijk gezegd is dit gewoon vanaf 13 jaar voor elke leeftijd gewoon een hartstikke gaaf boek! Ook dit juweeltje mag gewoon niet ontbreken in je boekenkast. Sandra’s vloeiende en beeldende schrijfstijl sleurt je in no time het verhaal in en laat je pas bij de laatste bladzijde weer los, waar je dan diep zucht en weer onwijs uitkijkt naar het volgende deel. Die komt volgend jaar uit 😀 Want yes, er komt nog een derde deel van in het voorjaar van 2021; “De vergeten tuin” en wat kijk ik hier naar uit 😀 Het lettertype is ook nog eens onwijs fijn en absoluut geschikt voor mensen met dyslexie, zo fijn dat hier wederom aan gedacht is. Nu heb ik zelf geen dyslexie, maar mijn zusje en wat vrienden wel, ik weet dus hoe vervelend het kan zijn en daarom ook dat ik het ook zo kan waarderen als hier rekening mee gehouden kan worden. Lezen moet voor iedereen mogelijk zijn 😀

“Elke kamer in het verlaten huis ziet er precies hetzelfde uit: vervallen en leeg. Afgebladderde muren, geen persoonlijke spullen. Niets. Behalve een koekoeksklok.” -blz.99-

Happy reading!!!

Liefs,

Bren

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟1/2
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟1/2
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟

Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟