* * * * Van begin tot eind intrigerend

De derde recensie in de blogtour voor Angela & Emma. Vier sterren dit keer, van recensente Bren.

* * * * Van begin tot eind intrigerend

Review: Angela & Emma Weerzien – Alice Bakker en Elly Godijn

Genre: Roman
Uitgever: Godijn Publishing
Serie: #0.5 Angela & Emma
ISBN: 978 94 93157 35 4
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 115
Uitgave: augustus 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Angela en Emma - Cover

In deze novelle worden we als lezer meegenomen de wereld van Angela en Emma in, een twee-eiige tweeling uit een welgesteld gezin. De twee meiden zijn in hun jeugd onafscheidelijk geweest, maar daar kwam op hun achttiende verandering in. Emma begon al anders tegen Angela te doen in haar gedrag en maakte op school een best lullige opmerking. En dan loopt Emma ’s avonds weg om niet weer gevonden te willen worden. Niemand weet waar ze heen is en waarom ze vertrokken is. Nooit weer laat Emma ook nog maar iets horen aan haar familie, ze lijkt alle banden met ze verbroken te hebben en hun ouders lijken daar niet eens zo heel erg mee te zitten…

Angela en Emma Blogtour banner

Dan vijfentwintig jaar later is Angela er klaar mee, ze wil haar zus terug en wil weten hoe en wat. Ze gaat de zoektocht naar haar zus aan in Zweden, het land waarvan haar tante heeft gezegd te weten dat Emma daar zou wonen. Angela verteld niemand dat ze deze onderneming aangaat en al zeker niet aan haar moeder. De kans is groot dat Emma haar zus niet eens wil zien, maar ze moet en zal het proberen. Het wordt tijd om de ver weggestopte geheimen te ontrafelen en er voor eens en altijd achter te komen wat er nou precies allemaal gebeurd is. Maar zijn de twee zussen hier wel klaar voor?

Angela en Emma 1

Angela & Emma is een verhaal dat je niet zomaar even loslaat nadat je het gelezen hebt. Je blijft met grote vraagtekens achter en normaal zou dit natuurlijk verschrikkelijk zijn, maar deze novelle is de introductie op de later uitkomende gelijknamige roman van deze twee schrijfsters. En man, die wil ik echt lezen! Het verhaal is aangrijpend en tenenkrommend, niet perse van enge spanning, maar wel dat je gewoon wil weten wat er in vredesnaam is gebeurd in het verleden van de meiden dat dit allemaal zo ver heeft moeten komen. Soms word je even op een dwaalspoor gezet en dan krijg je wel wat informatie. Informatie waar je behoorlijk van schrikt, want wie zou zoiets in vredesnaam doen… Kortom een novelle die je absoluut gelezen moet hebben. Van begin tot eind intrigerend en mooi, verveelt geen seconde en na die laatste bladzijde vraagt het absoluut om meer. Deze novelle is prachtig geschreven en ik raakte al snel in de ban van de schrijfstijl van deze twee toppers van schrijvers. Ik kan niet wachten tot het boek uit is en ik er eindelijk achter kan komen wat er nou allemaal aan de hand is. Want dat er heftige dingen zijn gebeurd in hun verleden is wel duidelijk…Maar hoe dit allemaal in elkaar steekt en wie hier allemaal wat mee te maken hebben… die antwoorden zullen in dat boek gaan komen. Tot die tijd is dit Godijntje een absolute must om mee te beginnen.

Cover: 🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟1/2
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Bren

Review: Het hart van de adelaar – Emmelie arents

Genre: Young Adult / Fantasy
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 978 94 6396 724 2
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 351
Uitgave: 25 augustus 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Het hart van de adelaar Kaft

Het allereerste wat je natuurlijk opvalt aan een boek is de cover en wauw….deze is gewoon echt adembenemend mooi. De kleurencombinatie, de adelaar die zo’n belangrijke rol speelt in dit boek en het lettertype, gewoon alles aan het design is werkelijk waar geweldig. Zo’n boek dat je alleen al koopt om de cover…maar dan… is het verhaal ook zo goed? Dat is natuurlijk wel altijd weer de vraag.

Ik kan je zeggen; Hell yeah! Freaking love this book! Emmelie Arents heeft met dit debuut zo’n onwijs gaaf, meeslepend en geweldig goed verhaal neergezet. Dit is wat ik fantasy noem, ik begon met lezen en kon (en wou) het boek gewoon niet meer wegleggen, ik moest en zou weten hoe het verder ging, hoe het af zou lopen en heb het boek dan ook in een ruk uitgelezen.

Het hart van de adelaar 3

Joana Sky wordt volledig ten onrechte beschuldigd van het beoefenen van magie op haar verloofde. Ze zou een hartbewerking over hem hebben uitgesproken. Hierdoor worden zij en haar verloofde veroordeeld tot de doodstraf, maar net op het moment dat de beul zijn werk kan doen wordt Joana gered. De koning heeft andere plannen met haar en wil dat zij voor hem komt werken. Nou ja….werken? Eigenlijk heeft ze hier niets over in te brengen en heeft ze te doen wat hij wil. Ze moet en zal zijn meest machtige en sterkste wapen worden, het meisje dat de macht heeft om iemands leven te nemen… Het leven van zijn vijanden…”De adelaars“. Een groep rebellen die tegen de koning zijn, zij die streven naar gelijkheid, vrijheid en die zoveel meer onrecht uit de wereld willen helpen. De koning wil dat Joana ze volledig te gronde richten, iets wat Joana absoluut niet wil. Zij heeft juist respect voor deze rebellengroep en wilde niets liever dan zich bij hun aansluiten om zo te zorgen dat de koning van zijn plek wordt verstoten. Niet de adelaars zijn hier de bad guys, dat is de koning zelf met zijn giftige, tirannieke gedrag. Niemand zal ooit vrij zijn zolang hij aan de macht is. Toch kan ze niet anders dan haar lot ondergaan en zal ze de trainingen om de sterkste bewerker ooit te worden moeten volgen, of ze dit nou wil of niet. Zal Joana het lukken om haar hart te wapenen tegen dit onrecht en overeind te blijven staan of zal ze toch moeten doen wat de Koning haar opdraagt?

Het hart van de adelaar 1

“Ik weet niet of dit soort gevangenschap een beter vooruitzicht is dan executie,’ mompelde ik. ‘Voor de tweede keer in korte tijd verlies ik mezelf. Alleen denk ik dat er deze keer niemand zal zijn om mij te redden.” -blz.53-

Emmelie Arents heeft met het schrijven van dit boek een absolute plek in de top verdiend. Vanaf de allereerste pagina tot aan de laatste bladzijde wist ze me in vervoering te brengen en nam me mee de wereld van Joana in. Bij elk woord dat zij geschreven had kwam er steeds meer van deze fantasy wereld tot leven voor mijn ogen en ik heb me werkelijk waar geen seconde verveeld. Want wauw, wat is dit verhaal waanzinnig gaaf en goed. Als je dit boek nog niet in je bezit hebt, twijfel dan niet en ga het aan je collectie toevoegen, alleen de cover is het al waard, maar het verhaal zelf laat je ook zeker niet in de steek. Emmelie heeft een ontzettend spontane en enthousiaste schrijfstijl, waardoor je niet meer wilt stoppen met lezen. Spannende plottwists, intriges, liefde, verraad en ga zo maar door. Alles wat je in een fantasy zoekt vind je in dit verhaal. Ook het artwork bij elk hoofdstuk is verbluffend mooi, het heeft echt iets van de Victoriaanse stijl en laat ik daar nou echt helemaal weg van zijn. Al met al het hele boek is gewoon een must have voor je boekenkast. Je zal er zo geen spijt van krijgen. Ik kijk zo onwijs uit naar haar volgende boeken, met mij heeft ze er absoluut een fan bij in ieder geval!

Het hart van de adelaar 2

“Na een korte stilte zei hij: ‘Ik heb toch niet veel meer om voor te leven.’ Ik glimlachte verdrietig. ‘Dat is iets wat we gemeen hebben.’ -blz.147-

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Bren

Short story: Reflections

“So, it’s done then?” he asked.
I gave him a sideways glance and nodded.
“Yep. Another chapter closed,” I replied. A soft sigh escaped my lips.
“I suppose you learned a lot, then?” the older man continued.
“More than I could ever have hoped for. Although I am a little bit sad that it all had to end this way.”
My gaze moves over the lake. Its surface is as smooth as a mirror. The only sounds are coming from insects, small birds and the two of us talking.
The wooden bench we’re sitting on is old, but functional.
“In my experience a lot of things never really end the way we hoped they would. It’s just that the way things are and the way we hope things are that aren’t aligned most of the time. But when they do, it’ll be a moment to cherish and never forget,” the old man says as if the latter rarely happened for him.
I look back at him. Deep wrinkles, especially the ones close to his eyes, tell me that he has had a live full of laughter, but when I look deep into his emerald green eyes, I can see there’s more than meets the eye. Wisdom and a sense of great calm. Something I have been aiming for myself and hope to achieve one day.

I had met him some time ago when I first discovered this place right in the middle of our village. An almost hidden path along the lake with lots of trees. Perfectly hidden behind a street. When I first came there I hadn’t expected to see anyone else, but there he was. An older man, sitting on this very same bench where we were speaking now. He had invited me to come and talk and we had done so from then on.
“So, why are you sad, then?” the old man asked, breaking the silence that had been there for some time.
“Well, it’s just the way this all ended, I suppose. I mean, I know that I came out a winner and that I’ve grown this last half year, but it’s just that I had hoped for something more.”
“Like what, cake and a pat on the back?”
I suppress my laugh, but a strange snort comes out anyway.
“No, nothing like that. It’s weird that I haven’t heard a single word from my colleagues after I left. Nor from one of my bosses. Not a single word. Don’t you think that’s weird?”
He looks at me with one raised bushy eyebrow.
“Do you think it would have mattered if they had said something? Wasn’t that the whole problem all along? The fact that they never included you, that they let all your talent go to waste? Let me rephrase the question… Would it have had any worth to you if they had said anything?”
I stay quiet for a while to think and look across the lake. When you’re sitting here, enjoying the quiet, it really does put things in perspective somehow. I look back at the old man again.
“I suppose you’re right. It wouldn’t have changed a thing. If they would have thanked me for my efforts, it would’ve been empty words, based on nothing but lies. Maybe I was just looking for some kind of validation, or closure.”
“Heh, closure… Now there’s an odd thing, if you ask me. And just like those cherished moments I mentioned a moment ago, it’s something you’ll rarely get. There will always be unspoken words and unanswered questions. Those are just facts of life, son.”

Reflections

Although I’m not really his son, the word does comfort me. Ever since we met he told me I could discuss anything with him, but we never told each other’s names and don’t expect anything from one another, except the company we share from time to time at this spot. A very odd relationship, perhaps, but those were the old man’s terms and I agreed to them.
“So, now I move forward,” I say to no one in particular, or perhaps mostly to myself. As some words of encouragement.
“It’s the only way, really. Can’t go back and change things. Time can be a real pain in the arse…” the elderly man says with audible pain in his voice. Or perhaps regret.
“Do you have regrets?” I ask carefully.
The old man laughs heartily for a moment.
“Don’t we all? But mostly regret for the things I did do, not vice versa. I learned that a long time ago. Sometimes you have to get up and do something, even though you might regret it later. Especially when you feel it’s the right thing to do. Like telling a friend the truth. You know it will hurt them at that moment, because sometimes the truth hurts and people would rather avoid it. But when you’re true friends, you tell the truth. When you’re lovers, you tell the truth. Or well, perhaps not always…”
I frown at him.
“Not always?”
“No, not when your girl has taken hours to choose what to wear and prepare for a fun night and she asks you if you like her dress, or make-up and you both kinda know it could’ve been better. Honesty has a very important place, but so do little white lies. Trust me.”
“I would trust you about as far as I can throw you.”
“That’s reassuring,” the old man retorts, “Anyway, I digress. We were talking about moving forward. I think too many people are stuck in the past. I see it everywhere around me. All those old people I’m stuck with… all they ever do is talk about their past, because they feel they no longer have anything to look forward to. So they start looking back. A lot. So much it becomes really bothersome. That’s why I sit here, where it’s quiet,” he says, making a gesture to our surroundings.

A couple of birds chase after each other through the trees and fly off into the distance.
“What is it you are looking forward to, then?” I ask my old friend.
“Normally I’d tell young fellas like you to stop bothering an old man like me with questions like that. But I’ll indulge you, since I like you.”
“That’s oddly friendly…”
The old man gives me a toothy smile.
“I am oddly friendly, aren’t I? Well, like I said, a lot of people my age, all they think they can look forward to is their deaths. They look back at their lives and most of what they see is the good moments and a whole lot of regret that they wasted so much time on a useless job, or people who didn’t deserve it. Once you see that it’s a big waste of time to be stuck in the past, you can start enjoying your life, even at my age. I have a lot to look forward to. It’s in the small things, like going to a cafe and ordering a cup of coffee. Enjoying the sun coming in from the windows in the morning. Sitting inside when it’s stormy outside and reading a good book with my cat on my lap. And meeting you every now and then and talking about life. Giving advice, even though you solve most of your problems yourself and you don’t even know it. I’ll happily take credit for it, of course,” the man says laughing. I join his laughter, then he enters a coughing fit. I help him by patting him on the back and before too long, his breathing seems to be back to normal.
“Thank you, lad,” he says.
“You’re welcome.”
“I think you’re on the right track, you know. You seem to have good grasp on life and the things that truly matter by now. Try to hold on to that.”
I smile at him.
“I will, and perhaps one day I’ll be the old man giving advice to a stranger on this bench.”
The old man fixes his gaze on the water and the corners of his lips curl up in a warm smile.
“Try looking in the mirror again in thirty or so years. And maybe you’ll find me there,” he says.
I smile back at him and get up.
“Hopefully,” I say, “Have a nice day, sir.”
“Likewise, lad.”
As I continue my walk, I turn back and look at the bench, only to find that it’s empty. A comforting warmth covers me, along with a deep feeling of gratitude. I smile and walk on. Time to move forward. It’s the only way time goes for us.

Copyright Β© 2020, Jeffrey Debris

Review: De meeste mensen deugen β€” Rutger Bregman

Genre: Non-fictie / Psychologie / Geschiedenis
Uitgever: De Correspondent
ISBN: 9789082942187
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 521
Uitgave: September 2019

Zo vaak had ik dit boek in de winkels zien liggen en iedere keer was ik nieuwsgieriger, want je hoorde er ook steeds veel over. De meeste mensen deugen. Een titel die mij echt uitnodigde om het boek dan eens te gaan lezen. De subtitel is Een nieuwe geschiedenis van de mens. Wat mij deels deed denken aan het boek dat ik eerder las Sapiens, dat ook over onze geschiedenis ging als mens.

De meeste mensen deugen - kaft

Een tijd geleden, toen ik op vakantie was in Ierland las ik het boek Factfulness van Hans Rosling en ik was zo onder de indruk. Het was allemaal op feiten gebaseerd en heeft destijds mijn wereldbeeld enorm veranderd. Want het gaat allemaal niet zo slecht als we denken. Een van de grootste boosdoeners daarvoor is het nieuws. Zelf kijk ik dat al jaren niet meer, want de belangrijkste dingen krijg je toch wel via via binnen en voor de rest schetst het altijd een negatief beeld van de wereld, omdat het zich vooral focust op ellende. Diezelfde boodschap wordt ook in De meeste mensen deugen aangehaald. Sterker nog, van heel veel dingen in de wereld hebben wij een totaal verkeerd beeld en Rutger Bregman legt ons in geur en kleur uit waarom dit zo is.

De meeste mensen deugen 1

Veel van de psychologische onderzoeken die Rutger Bregman de revue laat passeren ben ik ondertussen bekend mee. Een van de bekendste was het Stanford Prison experiment, wat aan zou tonen dat mensen verdorven zijn. Een deel van de studenten die meedeed werd opgedeeld in gevangenen en het andere deel in de bewakers. Al snel brak de hel los en werden de gevangenen behandeld als vuil. Maar wat blijkt nu, door de manier waarop het experiment was opgezet en de studenten die als bewakers werden geΓ―nstrueerd, gingen ze zich ook anders gedragen. Later is het experiment op diverse andere manieren herhaald en daar waren de resultaten anders als niemand zich bemoeide met hoe beide partijen zich moesten gedragen. Er was dus wel degelijk meer aan de hand. Rutger Bregman gaat zo op diverse andere onderzoeken en stukken uit onze geschiedenis door om erachter te komen of mensen nu wel echt zo slecht zijn, of is het misschien zo dat de meeste mensen in de basis gewoon deugen?

De meeste mensen deugen

Van het stuk geschiedenis tot en met alle psychologische experimenten die onder de loep genomen worden leest dit boek echt heerlijk weg. De taal is simpel en doeltreffend en het onderzoek van Rutger Bregman is, getuige de enorme bronvermelding, uitgebreid geweest. Het laatste deel van het boek wordt gewijd aan de vraag; hoe kunnen we van een negatief beeld van de mens naar een positief beeld gaan? In een samenleving die uitgaat van het slechte van de mens blijkt dat lastig, maar zeker niet onmogelijk. Rutger Bregman haalt diverse voorbeelden aan van hoe het anders, maar vooral ook beter kan.

Non-fictie boeken zijn natuurlijk geen feelgoods, maar na Factfulness voelde ik me echt een heel stuk beter over het lot van de mensheid en onze wereld. Datzelfde gevoel wist De meeste mensen deugen ook in me los te krijgen en dat terwijl het dus ook nog eens allemaal onderbouwd is met degelijk onderzoek! Hoe goed wil je het hebben? Het is een mega clichΓ© om te zeggen, maar ik doe het toch. Juist in deze tijd kan iedereen denk ik wel een lichtpuntje of twee gebruiken. Lees dan vooral dit boek eens, want het geeft echt hoop en ik weet ook dat het beter en mooier kan dan hoe we het nu doen. Het begint bij onszelf en hoe wij de wereld en onszelf benaderen. Zie je liever het goede? Of focus je je liever op al het kwaad? Ik weet in ieder geval waar ik voor kies.

Cover: 🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

~Jeffrey

Review: Zij die ontkomen β€” Roni Loren

Genre: Romance New Adult
Uitgever: Zomer & Keuning
Serie: Long Acre #1
ISBN: 9789020540826
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 333
Uitgave: Juli 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Zomer & Keuning voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Flaptekst:

Twaalf jaar geleden was het gala van de seniors van het Long Acre High School. Wat de mooistge avond van hun leven moest worden, werd een nachtmerrie die ze nooit meer zouden vergeten. Bij een schietpartij kwamen veel van hun vrienden om het leven. Slechts een kleine groep wist te overleven. Nu er een documentaire wordt gemaakt over de schietpartij, komen de overlevenden terug naar Long Acre.
Liv dacht dat ze nooit meer een voet in Long Acre zou zetten, maar de documentaire brengt haar na jaren weer terug naar huis. Ze wordt geconfronteerd met pijnlijke herinneringen, maar ook met een onverwachte verassing als ze haar high school crush Finn weer tegenkomt.
Finn voelt zich nog steeds schuldig over hoe het tussen hem en Liv afliep op het gala twaalf jaar geleden. Als hij haar na jaren weer ziet in zijn thuisstad, hoopt hij op een tweede kans. Kan Liv hem vergeven?

Dit is een verhaal dat je niet snel weer even achter je laat, want wow….Wat de overlevenden van de Long Acre shooting hebben meegemaakt is niet iets wat je zomaar even vergeet, het heeft tot nu toe de rest van hun hele leven bepaald. Roni Loren heeft met haar intense manier van schrijven de gevoelens van haar personages zo goed op papier weten te zetten dat je binnen no time een band met ze hebt en ongelooflijk met ze meeleeft. Zoiets heftigs in je leven meemaken laat natuurlijk bij iedereen zijn sporen na. Liv heeft er in ieder geval een zwaar geval aan PTSS aan overgehouden, maar ondanks dat ze zichzelf had voorgenomen nooit meer terug te keren naar Long Acre, doet ze dit toch omwille van de documentaire. Daar ontmoet ze ook de andere overlevenden weer. Waaronder haar jeugdliefde Finn. Geen van de overlevenden is na dit drama ooit weer een echte vaste relatie aangegaan en bijna niemand weet wie of wat zij echt zijn en hebben meegemaakt, wel zijn ze stuk voor stuk carriΓ¨retijgers geworden. Hoe verder je het verhaal in gaat merk je dat de overlevende meiden steeds meer een vriendinnenband beginnen te krijgen, wat zij op school niet hadden met elkaar, aangezien ieder van hen totaal verschillend van elkaar was…en eigenlijk nog steeds wel is, op hun gezamenlijke verleden na dan. Ook haar band met Finn begint steeds sterker te worden en het is duidelijk dat hij niets liever wil dan dat het weer goed komt tussen hun. Als geen ander begrijpen ze elkaar, maar ergens toch ook weer niet. Gaat dit goed komen, gaan ze er samen weer uit komen en een stralende toekomst tegemoet of heeft het verleden toch een te zware afdruk op hun samenzijn achtergelaten?

“Je bent niet gek. En als je dat zou zijn, dan ben ik dat denk ik ook. Ik herken het. Heb de nachtmerries gehad. De paniekaanvallen. Een tijdlang raakte elk geluid dat maar klonk als een pistoolschot of zelfs maar de klink van een geweer voor me. Ik werd gek en ging daarna hardlopen om het gevoel kwijt te raken. Zelfs als het midden in de nacht was.’ Hij ging met zijn handen door zijn warrige haar. ‘Ik liep tot ik fysiek niet meer verder kon, tot mijn benen me niet meer konden dragen. Ik werd er gek van. Dus, ik snap het.” -blz.87-

Zij die ontkomen is het eerste deel in een vierdelige serie over de overlevenden van de Long Acre High schietpartij. Je zou bij een thema als dit niet snel aan een romantisch verhaal denken en aan new adult waarschijnlijk al helemaal niet, toch heeft Roni Loren dit voor elkaar gekregen en hoe! Vanaf de allereerste bladzijde weet ze je mee te nemen het verhaal in en het laat je niet meer los, zelfs nadat je die laatste bladzijde hebt dichtgeslagen zal het verhaal je nog wel even bijblijven. Ik vind het zo ontzettend knap gevonden om met zo’n heftig onderwerp uit te komen en hoe dat de levens van de overlevenden heeft getekend. Je maakt tijdens het lezen allerlei emoties mee, van geschokt naar woedend naar verdrietig naar blij en ga zo maar door. Het is gewoon een emotionele rollercoaster, maar wel een die je gewoon gelezen moet hebben, want wauw wat een verhaal! Voor mij hoort deze serie nu al tot mijn meest favoriete van dit jaar en dan heb ik nog niet eens alle vier de boeken gelezen. Maar dat gaat zeker gebeuren natuurlijk. Ik hou ervan hoe het geschreven is, hoe de personages, hun gevoelens, hun levens en alles voor je ogen tot leven komen en dat je echt een band met ze opbouwt. Deze serie heeft absoluut een plek in mijn hart, een geweldige combinatie van verschillende factoren, geschreven op een manier waar je gewoon wel gek op moet worden.

“Ik hou van je. Ik wil de rest van mijn leven met je doorbrengen. Als ik niet denk dat dit het meeste egoistische is wat ik kon doen, zou ik je vragen met me te trouwen, op me te wachten, me iets te geven om naar huis voor te komen. Ik zou je beloven dat dit de laatste klus was. Maar je verdient meer dan dat.” -blz.297-

Happy Reading!!!

Liefs,
Bren

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Review: Noel – Linda kage

Genre: New Adult Romance
Uitgever: SVM Publishing
Serie: Verboden Passie #2
ISBN: 978 94 93030 21 3
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 463
Uitgave: 2019

Hartelijk dank aan Uitgeverij SVM-Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Noel - kaft

Flaptekst:
Derdejaars student. Topatleet. Als quarterback van het footballteam constant de aandacht van het vrouwelijke geslacht.. Ik word verafgood op deze campus.
Terwijl ik duizend kilometer verderop, in mijn geboorteplaats, nog steeds het uitschot van het woonwagenkamp ben. Kind van de plaatselijke hoer en oudere broer van drie kinderen die erop rekenen dat ik mijn kop erbij houd, zodat ik ze kan verlossen van het waardeloze leven waarin ik opgroeide.
Deze twee kanten van mij komen nooit met elkaar in aanraking, tot een iemand een glimp van de ware ik opvangt.
Ik had nooit verwacht dat ik een klik zou hebben met iemand als zij of dat ik meer dan een nacht met haar zou willen. Dit zou wel eens het echte werk kunnen zijn.
Alleen is zij, Dr. Kavanagh, mijn literatuurprofessor.
Als ik ooit iets begin met mijn docent en we worden betrapt, kan ik net zo goed mijn hele toekomst vaarwel zeggen, net als die van mijn familie en al helemaal die van haar.
Maar soms is de liefde het waard om alles op het spel te zetten. Of in ieder geval, dat kan het maar beter zijn, want dit is niet te stoppen.

Noel is het tweede deel uit de Verboden Passie reeks van Linda Kage en in dit boek maken we kennis met Noel, de topspeler van het footballteam van zijn school. Voor hem is er maar een ding belangrijk en dat is football, nou ja, zo laat hij het in ieder geval overkomen. Football is natuurlijk wel degelijk onwijs belangrijk voor hem, maar niet om de reden die men denkt. Er zijn er maar weinig die weten waar Noel vandaan komt en waarom hij zo ver moet komen en dat zijn toekomst in deze wereld belangrijk voor hem is. Want voor hem is het enige wat hem door laat gaan, zijn drie jongere broertjes en zusje, om hun een beter leven te kunnen geven dan waar ze nu inzitten. En daarvoor zal hij moeten slagen in deze wereld. Dat gaat hem allemaal prima af totdat er gevoelens in het spel beginnen te komen. En niet voor een leuke studente, nee, zijn gevoelens zijn voor de literatuurprofessor die hij totaal niet leek te mogen in eerste instantie, Dr. Kavanagh oftewel Aspen. De altijd strenge en nogal tuttig uitziende professor maakt zonder dat ze het doorheeft zijn hoofd volledig van slag. Maar als Noel eenmaal laat merken wat hij voor haar voelt en hoe gek hij echt op haar is, is zij dan nog wel in staat om professioneel te blijven? Want ondanks dat ze een wonderkind is en ze in leeftijd amper van elkaar schelen, ze is en blijft zijn docente. En als er iets verboden is, dan is het wel een relatie tussen leraar en student….Ook Aspen is geen vrouw zonder een fikse dosis emotionele bagage, haar verleden heeft ook zeker zijn littekens op haar achtergelaten. Maar ook zij begint steeds meer om Noel te geven, ondanks dat ze weet dat dit echt niet kan en mag. Ze probeert zich er dan ook met alle macht tegen verzetten, maar echt makkelijk maken ze het er niet op voor elkaar. De aantrekkingskracht tussen de twee blijft steeds verder groeien….kunnen ze dit geheim weten te houden? Of gaat dit volledig mis en is alles waar ze beiden zo hard voor gewerkt hebben dan allemaal voor niets geweest?

Noel 1“Het is altijd degene die je niet zou moeten willen die je uiteindelijk het liefst wilt.” -blz.221-

Linda Kage neemt je wederom mee in een wereld die eigenlijk niet mag, maar toch zo goed voelt voor de personages. In dit tweede deel duurde het toch iets langer voor ik echt in het verhaal zat dan dat bij ‘Mason’ het geval was, maar dit kan ook absoluut te maken hebben met dat ik helemaal niets met football heb en bang was dat het weer zo’n standaard “stoere sport gozer”Β  verhaal zou worden. Desondanks wou ik het maar wat graag lezen, want deel een vond ik geweldig uit deze serie en daar was ik blij om want, gelukkig was dat standaard verhaal absoluut niet het geval. Toen ik eenmaal in het boek zat had ik hem ook echt in no time uit. Linda Kage heeft een onwijs fijne en spontane schrijfstijl en snijd met haar boeken soms behoorlijk heftige onderwerpen aan. Het is niet alleen een fijn verhaal om te lezen met de juiste mix tussen romantiek, drama en romantiek, maar er zit ook zeker een les in. Vooral de les dat mensen veel te snel uitgaan van vooroordelen, voordat ze verder kijken hoe iets eigenlijk in elkaar zit. En dat is een van de dingen waarom ik Linda haar boeken echt heel erg graag lees. Ik hoop dan ook dat er nog vervolgen op deze boeken komen, want ze vragen toch echt om meer. Je leeft zo mee met de personages en je begint ze hoe verder je met lezen komt steeds meer als je vrienden te zien. En dat maakt een boek nog eens extra aantrekkelijk als je het mij vraagt.

“Wees wie je bent en zeg wat je voelt, want zij die het wat uitmaken doen er niet toe en zij die ertoe doen, maken het niet uit.” -Bernard M. Baruch, blz 104-

Happy Reading!!!

Liefs,
Bren

Cover: 🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟1/2
Overall: 🌟🌟🌟🌟

Review: Warrior Cats #4 – Voor de Storm β€” Erin Hunter

Genre: Fantasy
Uitgever: Fantoom
Serie: Warriors Cats #4
ISBN: 978-90-7834-531-2
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 381
Uitgave: 2010

Sinds ik begonnen ben aan de Warrior Cats serie kan ik nauwelijks stoppen met lezen. Nadat bij de eerste twee delen het vooral ging om het leren kennen van de wereld en de hoofdpersonages ging het bij het derde deel echt volledig los voor mijn gevoel. Is dat nu weer het geval met dit vierde deel van het eerste “seizoen”?

Warrior Cats - Voor de Storm - kaft

In dit vierde deel volgen we wederom de DonderClan op de voet en zien we hoe Vuurhart worstelt met zijn nieuwe positie als commandant van zijn geliefde clan. De leider van de clan, Blauwster is niet meer de oude geworden sinds het verraad van de oude commandant Tijgerklauw. Nog steeds is deze laatstgenoemde een bedreiging voor de DonderClan en het is niet de vraag of, maar wanneer hij weer toe zal slaan.

Vanaf het eerste moment was het boek weer spannend, want wat gebeurt er toch veel weer in dit deel. Ik blijf me erover verbazen hoe uitgebreid en diep de wereld van de Warrior Cats wordt beschreven. De onderlinge relaties tussen de clans verandert continu en hoewel er nooit echt sprake is dat een clan de absolute macht bezit, verplaatst de balans wel en kan een bevriende clan het volgende moment ineens loodrecht tegenover de ander staan.

Warrior Cats - Voor de Storm - 1

Wat ik erg gaaf vond aan dit deel was de constante dreiging die je voelde. De eerste keer dat Tijgerklauw weer opdoemde verscheurde mijn hart en alles wat daarna gebeurt is een grote emotionele achtbaan. Ondertussen volgen we natuurlijk Vuurhart die worstelt met zijn nieuwe positie, maar tegelijkertijd een enorme groei doormaakt in dit boek en je ziet hoe verder het verhaal vordert, hoe meer hij beslissingen neemt zonder erover na te hoeven denken. Hij doet alles voor zijn clan en zal alles geven wat in zijn macht ligt om te zorgen dat de clan veilig is.

Dit boek voelt in veel opzichten wel een beetje als een tussendeel. Dit komt vooral omdat het einde echt een mega cliffhanger is, waardoor ik wederom weer snel verder wil gaan lezen. Ook dit keer heb ik weer een paar keer een traan moeten laten om de verliezen die geleden zijn en heb ik weer gelachen om alle leuke dingen die er gebeurden, al was dit deel absoluut het meest duistere tot nu toe. Ik moet en zal weten hoe het nu weer verder gaat, want wat is dit een steengoede serie!

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟½
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

~Jeffrey

Review: Rheya β€” Arwen Mannens

Genre: Fantasy
Uitgever: Zilverbron
Serie: De laatste strijd #2
ISBN: 9789463080378
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 402
Uitgave: Maart 2016
Hartelijk dank aan Uitgeverij Zilverbron voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Β 
Rheya - Kaft
Β 
Flaptekst:
Wanneer de nieuwsgierigheid van Rheya een slapend kwaad wekt zien de wijzen van de Gezworen Raad zich genoodzaakt om een oud plan voortijdig uit te voeren.
Rheya stort in wanneer zij de waarheid verneemt over een van Liourians best bewaarde geheimen. Maar alsnog besluit zij haar lot te omarmen en een opdracht te aanvaarden die op het eerste gezicht onmogelijk lijkt.
Tijdens haar tocht zal ze moeten leren om te vertrouwen op een jeugdvriendin die de waarheid heeft verzwegen, op vreemden die meer over haar verleden afweten dan zijzelf en ook op een kind dat banden heeft met de vijanden in het zuiden.
Maar haar belangrijkste opdracht zal zijn om een plaats te zoeken in haar familie. Iets waarvan ze altijd gedroomd heeft, maar wat meer inspanningen en opofferingen vergt dan ze gehoopt had.
Β 
Rheya is het tweede boek in de fantasy trilogie “De laatste strijd” van Arwen Mannens. Een fantasy die je eigenlijk wel in je bezit moet hebben als je dat nog niet hebt. Bij het eerste deel liep ik zelf op tegen de lange hoofdstukken en vooral het veelvuldig gebruiken van allerlei verschillende talen van de rassen in het boek. In dit boek viel me al gelijk op dat er wat veranderingen zijn en dat vond ik zo fijn. Okay, de hoofdstukken zijn nog steeds lang, van de 402 pagina’s die het boek telt is het verdeeld in negen hoofdstukken, maar dit keer werd er tijdens de lange hoofdstukken gebruik gemaakt van duidelijk aangegeven rustruimtes, dus kon ik het boek even aan de kant leggen zonder me gelijk schuldig te voelen naar het boek ( ja, dat is een tic van me, dat kan ik dus echt hebben) Dus laat dat je absoluut niet weerhouden om aan deze serie te beginnen. Er wordt af en toe nog wel in verschillende talen gesproken, alleen was dat zoveel minder in dit deel, dat was echt een verademing. Want hoe mooi en knap ik het ook vind, stond mij dat toch wel wat tegen eerst. Maar dat was bij dit boek niet het geval, de keren dat het gebeurde stoorde niet meer en het waren ook geen lange dialogen meer in die talen. Happy!!! Met andere woorden, onwijs veel vooruitgang en dat vond ik echt een verademing.
Β 
Rheya 1
Β 
“Dromen zijn luchtbellen die door de kleinste prik uiteenspatten alsof hun kleuren opeens ophouden met bestaan” -blz.298-
Β 
Het verhaal zelf begint al gelijk spannend en houd je dan ook als lezer in zijn greep. Het is even wennen aan Rheya, omdat Illyana, oftewel Xirena, nog vers in mijn geheugen lag, maar dat ging eigenlijk vrij soepel weer over. De vertwijfeling van Rheya en haar gevoel van verraden zijn door degenen die dichtbij haar staan was duidelijk voelbaar tijdens het lezen en ik snapte haar daarom ook erg goed. Want net als bij Illyana bleek ook Rheya haar hele leven gebaseerd te zijn op een leugen en zie dan nog maar weer het vertrouwen op te bouwen. Ook zij gaat op zoek naar haar verloren familie, ondanks dat ze sommige beslissingen die lang geleden gemaakt zijn, helemaal niet eerlijk vind. Lukt het Rheya om hier vrede mee te krijgen of neemt de jaloezie haar dan toch in zijn greep?
Β 
Rheya 2
Β 
“Ik heb jaren geleefd in gevaar, want mij had Obulon waarschijnlijk het snelst kunnen vinden in Liourain, terwij zij veilig opgroeide in onwetendheid.” -blz.130-
Β 
Ik leefde op sommige momenten zo met haar mee. Hoe verder ik het verhaal in kwam hoe moeilijker ik het vond om soms even te stoppen met lezen, want het werd steeds spannender en dan die plottwist tegen het einde laat je echt even staan van, euhm wacht even…wat gebeurde er nou. Eigenlijk exact hetzelfde als de personages zich voelden zo voelde ik me ook. Ik moet dus gewoon weten hoe het verder gaat en zal dan ook binnenkort het derde en tevens laatste deel in deze fantasy serie gaan lezen. Ben zo onwijs nieuwsgierig hoe het allemaal af gaat lopen en verder zal gaan. Of het ze gaat lukken om Liourian weer in ere te herstellen….
Β 
“Xirene ontwaakte uit haar starende roes en draaide zich naar haar twee gesprekspartners.” Je zei zelf dat mijn moeder geen angst kende voor de moordende vraatzucht van koper. Ik zal haar herinnering levendig houden en bewijzen dat ik een dochter ben van de machtige Xynthe, koningin van de witte toren.” -blz.331-
Β 
Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟
Β 
Happy Reading!!!
Β 
Liefs,
Β 
Bren


Review: Et Ille

Genre: Verhalenbundel
Uitgever: Godijn Publishing
ISBN:Β 9789493157095
Uitvoering:Β Paperback
Aantal pagina’s:Β 272
Uitgave:Β Oktober 2019
Hartelijk dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.
Β 
Flaptekst:Β 
Hij en Zij. Mannen en vrouwen in de middeleeuwen. Stoere vrouwen en stoerdere mannen leven samen in kastelen, steden, kloosters en op het platteland. Tussen de koeien en windmolens, strenge goden en barmhartige mensen. Er is dood en verderf, een sprankje hoop en soms, heel soms een vleugje liefde.
Laat je meenemen in een tijd ver in ons verleden. Waar het leven rauw was en de dood om iedere hoek stond te wachten. Waar mannen en vrouwen niet met en niet zonder elkaar konden leven. Soms lijkt er maar weinig veranderd.Β 

Toen mij gevraagd werd om dit boek te willen recenseren twijfelde ik heel even, want ja, verhalenbundel. Maar de tijd van de middeleeuwen sprak me weer wel heel erg aan, dus heb ik natuurlijk “ja” gezegd om het boek te gaan lezen. Al snel moest ik zeggen dat de verhalen me behoorlijk aanspraken, al walg ik natuurlijk, zoals velen met mij, hoe de mannen en het geloof met vrouwen omgingen, hoe ze hun behandelden alsof een vrouw niets is en niets kan en ga zo maar door. Dat soort gedrag zie je heel veel terugkomen in de fictieve verhalen in deze bundel. Toch heb ik de meeste verhalen met plezier gelezen en vond het vaak dan ook jammer dat het maar zo kort was, omdat ik bij sommigen toch echt wel meer erover had willen lezen.

et-ille-1

Ook verschillen de verhalen in het boek van elkaar, er is geschreven vanuit fictie, een rijmkroniek en verhalen die weliswaar fictief geschreven zijn, maar wel op ooit bestaande mensen gebaseerd zijn, zoals bijvoorbeeld Jean d’Arc. Bij die laatste verhalen staat er dan vaak aan het einde ook nog een stukje over de persoon of personen in kwestie en wat extra informatie. Dat vond ik, als geschiedenis liefhebster, echt heel erg gaaf. Ook lees je verhalen over vrouwen die willen ontsnappen uit de door mannen en de kerk beheerste maatschappij en die zich als man kleden om zo proberen te ontsnappen uit een benard bestaan. Het maakte best indruk op me. Nu weet ik dat het vandaag de dag ook nog wel zo gaat, gelukkig lang niet overal meer en hebben vrouwen gelukkig ook heel wat meer in te brengen dan in die wat dat betreft verschrikkelijke tijd. Maar toch sommige verhalen hielden mijn gedachten toch wel eventjes bezig en dat is goed, want dat betekent dat het indruk op me heeft gemaakt. En om andere heb ik juist weer hardop moeten lachen om de humor die erin verweven zat.

Et Ille 2

“Vrouwen vallen voor mijn intellect en zijn vervolgens blij verrast omwille van de seks, maar mijn grootste troef is mijn bescheidenheid.” – Bruno Lowagie, blz. 81-Β 
Β 
Een van de verhalen die het meeste bijbleef was “Meid in de mijnen” geschreven door Jolien Harders. Deze vond ik zo goed geschreven en ook zelfs nog passend bij wat er tegenwoordig natuurlijk ook is, opgesloten zitten in het verkeerde lichaam. Een onderwerp dat je vandaag de dag steeds vaker hoort, maar waar nog altijd een behoorlijk taboe over hangt. Ik vond dit zo knap geschreven omdat het zich toch in de tijd van de middeleeuwen afspeelt en zulke dingen toen helemaal uit den boze waren. Tenminste dat is wat ik uit het verhaal haalde, misschien haalt een andere lezer wel iets heel anders eruit.
Et Ille 3
Β 
” Een man is enkel zo krachtig als de vrouw die van hem houdt” – Ralph Bunschoten, blz. 211-
Β 
Er was een verhaal wat me echt absoluut niet kon vasthouden tijdens het lezen, ook waren er tussen die met kop en schouders boven de rest uitsteken wat natuurlijk heel normaal is bij een verhalenbundel. Wederom heeft Godijn en haar auteurs het voor elkaar gekregen dat ik absoluut plezier in het lezen had en ik toch weer een verhalenbundel echt leuk/ interessant vond. En dat vind ik ook heel wat waard, als schrijvers en boeken je weten te verrassen. Vooral als je er wat sceptisch tegenover staat omdat verhalenbundels niet bepaald mijn ding zijn, deze kan ik dan ook absoluut aanraden om te gaan lezen als je van geschiedenis houdt of gewoon even geen zin hebt om ineens een heel boek te lezen, maar liever even een verhaaltje voor zo tussendoor, want daarvoor zijn verhalenbundels natuurlijke uitermate geschikt voor πŸ™‚Β 


Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟½
Originaliteit: 🌟🌟🌟½
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟½
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟½

Happy Reading!

Liefs,