In gesprek met: Ninja Paap-Luijten

Vandaag hebben we voor jullie een interview met Ninja Paap-Luijten, onder andere bekend van het boek Oragayn, waar Bren enorm enthousiast over was (zie review). Momenteel is ze druk bezig met nieuw werk! Voor de mensen die jou nog niet kennen, Ninja, kun je jezelf even introduceren?

Foto Ninja

Ninja: Ik ben Ninja (zo heet ik echt), getrouwd met een hele lieve man en moeder van ook al zo’n lieve dochter. Ik ben een echte lees- en schrijffanaat. Al toen ik klein was, las ik alles wat letters had. Toen ik een jaar of dertien was, ontdekte ik Stephen King. Nog steeds lees ik zijn werk heel graag. Bovendien is hij wel een echte inspiratiebron voor me geweest; zijn boek ‘Over leven en schrijven’ moedigde me aan om te blijven doen wat ik graag deed. En intussen heb ik zelf een roman en verschillende novelles op mijn naam staan. Naast schrijven en lezen ben ik graag bezig met kleuren, puzzelen en toekijken hoe mijn man zit te gamen. (De games van tegenwoordig zijn vaak spannender dan films. Beter ook!) Voor mijn ontspanning beoefen ik Tai Chi. Voor de inspanning beoefen ik bujinkan (dat is een Japanse martial art). Behalve auteur ben ik ook ‘tekstninja’ (een proeflezer die net wat verder gaat) en vertaler Engels-Nederlands.

Jeffrey: Dat klinkt alsof je flink “geletterd” bent! Met Stephen King als grote voorbeeld is het niet zo gek dat je door bent blijven schrijven. Zelf heb ik dat boek ook gelezen en het inspireerde mij ook enorm, zelfs nadat ik al mijn trilogie had geschreven, want toen las ik het boek pas. Maar de tips die hij deelt zijn echt van onschatbare waarde! Hoe ben je eigenlijk begonnen als schrijver en vertaler geworden?

Ninja: Geen idee hoe ik met schrijven ben begonnen. Ik was op school af en toe aan het rommelen met verhaaltjes, onzinstukjes en meer van die dingen. Ik weet wel hoe het serieuzer werd: ik kocht een laptop toen ik ging studeren. Ineens schreef ik eigenlijk iedere dag wel. Vooral voor de lol, maar na een tijdje had ik toch steeds vaker het gevoel dat het zo slecht nog niet was. Bovendien wilde ik dolgraag fantasy lezen dat toegankelijk geschreven was, waarin vrouwen en mannen gelijk waren en verschillende soorten vreedzaam samenleefden – en ik kon dat niet vinden. (Was er misschien best, maar e-books waren er toen nog niet en in de bieb stond het niet.) Dus schreef ik het zelf maar. Zo is ‘mijn’ wereld ontstaan waar uiteindelijk Oragayn ook in speelt. Mijn idee om vertaler te worden heeft deels eenzelfde oorzaak: Stephen King. Ik was bezig met de lerarenopleiding, vakgebied geschiedenis, en werd daar nogal depressief van. Op het laatst ben ik gestopt en naar iets anders gaan zoeken. Destijds was mijn man veel bezig met het ondertitelen van Dollar Baby’s. Dat zijn korte niet-commerciële films, meestal door studenten gemaakt of jonge filmmakers, gebaseerd op een verhaal van King. Ik had het idee dat het leuk zou zijn om de vertaalopleiding te doen, zodat ik daarmee mijn man wat kon meehelpen. Nu ben ik klaar met mijn opleiding en heb al wat verhalen vertaald, maar je kunt raden hoeveel filmpjes ik al heb ondertiteld … Blijk ik toch meer interesse te hebben in het vertalen van verhalen! Had ik kunnen weten, natuurlijk.

Oragayn foto

Jeffrey: Grappig dat ook bij jou het geval was dat je iets wilde lezen wat eigenlijk niet bestond. Dat was bij mijn trilogie ook het geval, dat ik daardoor juist zelf maar een verhaal ben gaan schrijven wat ik zelf graag zou willen lezen.

Bren: Wel heel gaaf om te horen dat je via een omweg dan uiteindelijk toch weer door Stephen King ook vertaler bent geworden. Ondertitelen is ook een tak van vertalen, toch? Was het een zware opleiding?

Ninja: Beschamend genoeg ken ik jouw werk niet. Daar verwacht ik wel een link van hoor, dat ik die kan opzoeken! Ondertitelen is een heel aparte tak van sport. Je moet niet alleen vertalen, maar het moet ook nog leesbaar zijn binnen de tijd. Dat kan behoorlijk puzzelen zijn. De vertaalopleiding (ik heb een hbo-opleiding gedaan) is pittig! Ik heb er wat jaartjes extra over gedaan, doordat ik het combineerde met schrijven en ook thuismoeder ben, maar ook als je er fulltime voor kunt zitten is het echt niet iets wat je cadeau krijgt. Ik heb er ontzettend veel van geleerd. Vertalen is echt een vak, het wordt gemakkelijk onderschat. Ik vind het in elk geval ontzettend leuk om te doen.

Bren: Dat is wel een flinke opleiding ja. Denk dat mensen het inderdaad erg onderschatten hoe moeilijk het is om het goed te doen.
Maar goed, we zijn natuurlijk in gesprek omdat je schrijft! Wat heb je ondertussen allemaal op je naam staan?

Ninja: Haha ja, je zou bijna vergeten dat ik dat ook nog doe! (Schrijven dus.) Mijn debuutroman was natuurlijk Oragayn. Daarna is Marrah uitgekomen. Als e-book is die gratis te downloaden via Kobo. Sinds kort is die ook als paperback te krijgen! Marrah speelt in dezelfde wereld als Oragayn.
Daarnaast werk ik aan een verhalenserie rondom Akiran, een man die de gekste dingen meemaakt en ondertussen zelf ook nog verandert. Elk verhaal heeft een element in de titel zitten, en de serie heet dan ook ‘De elementen van Akiran’. De verhalen zijn wel los te lezen. Deel 1 is Dwaalvuur, deel 2 is in juni uitgekomen en heet Aardeslang.

Ten slotte heb ik pas geleden een verhaal uitgebracht over een goblin, Garkan, en een man die Knops heet. Het zit in de planning om meer verhalen over Garkan te schrijven, want die goblin is echt veel te leuk om te laten liggen, maar dit eerste verhaal is keurig afgerond hoor, geen zorgen over een open einde of zo. Dat is ‘Eten voor de edelman’.

Bibliografie Ninja

Ik zal niet tellen, maar ik heb een aantal afgeronde romans in diezelfde wereld liggen. Twee daarvan zelfs al geredigeerd. Het is voor mij nog puzzelen of ik ze bij een uitgever kan onderbrengen, maar als dat nou echt niet lukt, ga ik toch proberen ze zelf netjes uit te geven. Ze zijn te mooi om te laten liggen.

Jeffrey: Kun je ons ook iets vertellen over je schrijfproces? Heb je een speciaal plekje waar je schrijft? En ben je meer een plotter of een pantser?

Ninja: Geen speciale plekjes, ik schrijf gewoon aan tafel of op de bank. Net wat uitkomt. Tegenwoordig pak ik graag potlood en een notitieboekje voor de eerste versie, dan schrijf ik gerust een paar regels ‘even tussendoor’. Met de laptop zit ik altijd aan tafel. Vroeger zat ik daarmee ook weleens op de bank, maar sinds ik RSI heb gehad doe ik dat maar niet meer.

Normaal ben ik een freewheeler. Ik plot zelden. Vaak weet ik wel wat er ongeveer gaat gebeuren (het verhaal in 1 á 2 zinnen) en waar het eindigt, maar alles daartussen ligt open.
Ik heb één keer een manuscript op basis van een plotlijn uitgewerkt, maar dat was ook slechts een A4. En ook daarbij gebeurde er genoeg wat ik niet had bedacht van tevoren.

Zeker bij mijn hele dikke verhalen vraag ik me soms ook af hoe ik het doe. Dan lijkt het wel alsof het verhaal een eigen leven heeft … compleet met eigenwijze wil. Want soms wil ik linksaf en gaat het verhaal rechts. Of achteruit, naar de vorige kruising. Dat is het nadeel van schrijven zonder plot. Ik moet af en toe echt achter mijn verhaal aan!

Bren: Ai… RSI? Dat is niet zo heel fijn om te hebben als schrijver! Waar haal je eigenlijk je inspiratie vandaan? Als je zo’n hele wereld neerzet moet je wel een hele levendige fantasie hebben!

Ninja: RSI is ook buiten schrijven heel onhandig. (Mensen, las pauzes in!) Mijn inspiratie komt vaak uit deze wereld. Bij Oragayn is een deel van het verhaal voortgekomen uit een krantenartikel over een grasveldje bij een voormalig weeshuis, waar steeds botjes werden gevonden. Dat bleken botjes van kinderen te zijn die lang geleden in het weeshuis waren gestorven en daar waren begraven. De wereld van Oragayn is ontstaan doordat ik iets wilde schrijven over een wereld waarin volop magie was, maar geen technologie. Ze kunnen van alles uitvinden, maar meestal werkt de magie het tegen. (Zo lopen klokken niet goed, tenzij een magiër ze tegen de invloed van magie beschermt. En dat is altijd tijdelijk. Dus bijna niemand heeft een klok.) Tegelijk dacht ik: als die wereld nou eens ouder is dan de onze? Een oude beschaving? En als daar nou eens wat verstandiger wordt omgegaan met elkaar? Zo is de wereld van Oragayn een beetje ontstaan. Beetje van onze wereld, beetje van ‘wat als’, beetje wensdroom. Het is vast wel opgevallen dat mijn hoofdpersonen klassieke heldentrekjes hebben, terwijl ze ook heel menselijk blijven. Ja, de ene is vampier en de andere magiër, maar in feite zijn ze allemaal gewoon mannen en vrouwen van vlees en bloed die proberen hun wereld een beetje beter te maken. Meer niet. Dat is het uitgangspunt.

Oragayn 1

Bren: Als je een personage uit je boeken zou kunnen zijn, wie zou je dan willen zijn en waarom?

Oef! Dat is lastig. Extra lastig omdat ik veel verder ben met schrijven dan met publiceren. Veel personages hebben dingen meegemaakt die ik niet zou willen meemaken. Mag ik combineren? Bij Vesaljev bewonder ik zijn zelfbeheersing en zijn stille kracht. Héléna is een onafhankelijke, moedige vrouw. William geeft altijd goede adviezen en steunt zijn vrienden zonder uitzondering. En koningin Enna neemt altijd weldoordachte beslissingen. Ze hebben allemaal wel iets moois. Ze hebben echter ook allemaal een achtergrond. Als ik móést kiezen, zou ik toch voor Aaron gaan. Ik bedoel: magiër! Dat zou ik ook wel even willen meemaken!

Bren: Mooie keuze! Lijkt mij ook wel wat om magische krachten te hebben, zoals Maleficent bijvoorbeeld, mijn all time favourite! En ook eentje met een flinke achtergrond!

Jeffrey: Het zijn altijd wel hele lastige keuzes! En juist dat ze zoveel achtergrond hebben maakt dat ze voor jou als auteur ook echt leven, tenminste dat is mijn ervaring er altijd mee. Als ik moest kiezen zou ik denk ik voor Räz of Lerion gaan. Räz omdat hij ondanks alle tegenslagen gewoon door blijft gaan voor waar hij in gelooft en Lerion omdat hij zo’n avontuurlijk leven heeft.

Bren: Wat zou voor jou nog echt een verhaal zijn dat je graag zou willen schrijven, Ninja? Of iets dat je zou willen bereiken?

Ninja: Ik denk dat ik dat verhaal al schrijf. Zoals ik al zei: ik ben met schrijven een stuk verder. Elk nieuw manuscript is een nieuwe uitdaging, maar de romans rondom Fréyutan, de Garde en alles daaromheen, dat blijven toch mijn favoriete verhalen. Daar stop ik ziel en zaligheid in, om maar een cliché te gebruiken… Wat ik zou willen bereiken? Dat mijn boeken door meer mensen worden gelezen. Elke keer als er weer iemand zegt dat ze nog nooit fantasy hadden gelezen, maar mijn verhaal erg prettig leesvoer vonden, ben ik blij! Het liefst zie ik mijn boeken terug in de boekhandels, tussen de romans en thrillers. Dat erover wordt gepraat bij boekenclubjes en op scholen. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar ik geef niet snel op. Ik schrijf gewoon door en er zijn steeds weer nieuwe lezers die mijn verhalen ontdekken.

Jeffrey: Nu vind ik het zelf altijd grappig dat veel mensen zeggen, vooral Bren, dat ze op moeten passen met wat ze zeggen, omdat alles wat ze zeggen in mijn boeken gebruikt kan worden. Heb jij ook bestaande mensen in je verhalen verwerkt? Of gebeurtenissen uit de werkelijkheid in je boeken verwerkt in het verhaal?

Ninja: Hahaha als ik bestaande mensen erin heb verwerkt, ga ik dat uiteraard niet zeggen! Uitzondering is ‘Eten voor de edelman’. Een van de hoofdpersonen in dat verhaal heet Knops, en die is geïnspireerd op Stef Knops, de beheerder van Facebookgroep ‘Maxi mini bieb Aurora’. (Hij vroeg er zelf om )

En qua gebeurtenissen… ik laat me behoorlijk door onze wereld inspireren, ja. Zoals gezegd, bij Oragayn was een artikel over begraven kinderen bij een voormalig weeshuis een bron voor ideeën, maar het zit vaak vooral in de thematiek.

Bren: Stef Knops is een bekende voor ons uit het boekenwereldje Leuk dat hij erin verwerkt is! Ik denk dat uiteindelijk veel schrijvers wel veel van zichzelf en hun ervaringen in hun verhalen stoppen. Dat is ook zo’n ding wat Stephen King zei, dat je moet schrijven over waar je verstand van hebt, wat dicht bij je ligt.

Jeffrey: Dat is wel vaak de strekking met fantasy en scifi denk ik en ook wat het juist zo sterk kan maken. Ondanks dat het een andere wereld is en de personages vaak geen mensen gaat het toch juist heel erg om de personages en om alles wat hen drijft. Juist dat maakt vaak dat je dingen ook op een andere manier goed kunt belichten of dingen aan de kaak kunt stellen die in onze eigen wereld spelen, vaak dingen die dicht bij de schrijver liggen, of waar ze zich mee bezig houden, of druk om maken. Je noemde Stephen King natuurlijk al als grote voorbeeld, maar welke boeken en schrijvers kun je ons ook aanraden?

Ninja: Ik ben zelf dol op Jim Butcher, Haruki Murakami en Carlos Ruiz Zafón. De boeken ‘Metro 2033’ en ‘Metro 2034’ van Dmitry Glukhovsky vond ik een aangename verrassing (ik denk alleen niet in het Nederlands te vinden, ik las ze in het Engels). En natuurlijk kennen jullie van eigen bodem Ursula Visser. Tsja zo kan ik nog wel even doorgaan hoor, er zijn zo veel leuke boeken en auteurs. Ook van eigen bodem: de Onzichtbare Maalstroom-serie van Jasper Polane. Dat zijn erg leuke boeken.

Marrah

Bren: Waar ik nu ook nog erg benieuwd naar ben, wat maakt jou jou?

Ninja: Euuuuh… mijn aard en opvattingen denk ik. Die vind je ook wel terug in mijn schrijfwerk. Dit klinkt heel duf, misschien, maar ik zou graag zien dat mensen wat liever zijn voor elkaar. Er wordt zo veel op elkaar gemopperd. Wat meer behulpzaamheid zou de wereld best wat mooier kunnen maken.

Jeff: Ik denk niet dat dat heel duf is hoor. We mogen inderdaad best wat liever voor elkaar zijn! We zijn zo’n beetje aan het einde van het interview beland, maar ik wil je nog een laatste vraag stellen, die we eigenlijk altijd stellen: Wat zou je de lezers van dit interview nog mee willen geven over boeken en lezen?

Ninja: Over boeken en lezen? Lees wat je leuk vindt. Leg gerust een boek weg als het tegenvalt, het leven is te kort voor stomme boeken. Probeer eens gek te doen: kijk eens wat jij vindt van een boek dat afgekraakt wordt; vind jij het ook zo slecht? Spreek gerust uit wat je graag zou willen lezen, maar niet kunt vinden. En als je een boek of verhaal leuk vond en de auteur is te bereiken, dan mag je die vast een berichtje sturen. De ervaring horen van de lezer is voor een auteur altijd een cadeautje.

Bren: Ontzettend dank voor deze mooie woorden en het interview! We hebben er in ieder geval van genoten en we hopen de lezers van dit interview natuurlijk ook! Als je hem nog niet hebt gelezen, ga dan zeker Oragayn lezen en al het andere werk van Ninja, want ze schrijft echt heel goed! En houd ons blog in de gaten, want er komen weer leuke winacties aan de komende tijd, want het wordt immers steeds meer herfst! 😉

Happy reading!

Liefs,

Bren, Jeffrey & Ninja

Review: Zwarte vijvers — Amina Laffet

Genre: Young Adult
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 9789463967419
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 329
Uitgave: 6 Oktober 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening in de blogtour.

Flaptekst:

Dombergen. 2032
Het geluid van een geweerschot echoot in Zwarte Vijvers, een beruchte gettobuurt. De dertienjarige Rashad wordt geraakt door een kogel die eigenlijk bedoeld was voor een bendelid. Hij heeft dringend hulp nodig, maar Zwarte Vijvers is recent uitgeroepen tot no-go zone, waar hulpverleners en politieagenten niet meer mogen komen.
De zestienjarige Tamara komt meteen in opstand. Ze organiseert een demonstratie die uitmondt in een heftige clash tussen voor- en tegenstanders van de nieuwe wet.
Nikkie, een populaire Influencer, gebruikt haar platform om jongeren te informeren, maar bevindt zich al gauw in een hachelijke situatie door de vele protesten.
Derek, een arts in opleiding, waagt zijn leven om Rashad te redden, maar oplaaiend bendegeweld en de naderende betogers laten de boel al snel uit de hand lopen.
Lukt het om Rashad te redden, of wordt de jongen de eerste slachtoffer van de nieuwe wet?


Wow, wat een boek! En wat slaat dit verhaal de spijker op zijn kop met wat er in de wereld gaande is, niet alleen vroeger, maar jammer genoeg nog steeds. Kijk bijvoorbeeld maar naar Amerika met Trump als president, die ik overigens zo ervoor aanzie om een wet als ‘Artikel 94 no-go zone’ in te voeren, zodat er vele mensen geen zorg meer zouden kunnen krijgen. Simpelweg omdat ze als lastig worden ervaren of de verkeerde huidskleur, het verkeerde geloof, seksuele geaardheid of wat dan ook hebben wat sommige mensen niet bevalt . Amina Laffet heeft met dit debuut een goede slag geslagen, want wow, wat een heftig verhaal, dat je niet zomaar even naast je neerlegt na het lezen ervan!

“Natuurlijke adrenaline was de beste rush in de wereld. Die kwam door de anticipatie van het gevecht. Het gevecht voor gerechtvaardigdheid en het beschermen van zijn medemens.” —blz.163—

Als eerste valt natuurlijk de kaft op als je een boek vasthoudt en niet alleen is die kaft echt onwijs goed gemaakt en past supergoed bij het verhaal, maar ook de zin : “Wat is een mensenleven nog waard?” zet je op dat moment al aan het denken en dan moet je nog beginnen met lezen. En zodra je eenmaal begonnen bent word je al snel in het verhaal meegezogen, een verhaal dat op zich rustig begint, maar zich al snel ontpopt in een voortdenderende hoge snelheidstrein die je meesleurt in deze afschuwelijke wereld. Er gebeurt van alles, zo heb je de de voor- en tegenstanders van Artikel 94, maar ook de oproerkraaiers die het gewoon alleen maar leuk lijken te vinden om er een gigantische zooi van te maken. Rashad die van een middagje basketballen op de veilige zone ineens wordt neergeschoten…terwijl die hele verrekte kogel niet eens voor hem was bedoeld, maar voor het rivaliserende bendelid dat aan de andere kant van hun plein stond. De sfeer wordt steeds grimmiger, hulpverleners die wel degelijk hulp willen verlenen, maar die op allerlei manieren hun werk gewoon niet kunnen en uiteindelijk ook niet mogen uitvoeren.

“Ik zie geen kleur. Ik zie alleen huid. Littekens, perfecte poriën. Gekleed, ongekleed.
Ik zie geen jong of oud. Ik zie alleen kennis.
Wijsheid.
Ik zie geen gender. Ik zie alleen daden. Woorden.
—blz.230—

Je wilt alles volgen, want hoe gaat dit aflopen, gaat het Derek lukken om Rashad te redden en verliest zijn moeder niet haar enige zoon? De personages zijn erg goed uitgewerkt en je krijgt dan ook echt een band met ze, je leeft met ze mee en bij anderen zou je ze gewoon keihard willen toeschreeuwen om wakker te worden en zien wat er allemaal gebeurt. Want zoals in het boek een fan van Nikkie haar vlog ook al zegt: “Bepaalde groepen achterstellen is nooit het antwoord. Dit zal alleen leiden tot meer isolatie, wat op zijn beurt een gevoel van machteloosheid teweeg zal brengen met meer agressie tot gevolg”, daar sta ik zo volledig achter. Want het is zo, je ziet het in de echte wereld ook overal gebeuren en in dit boek al helemaal. Amina heeft het echt heel goed verwoord en haar personages zijn zo echt. Het is echt een maatschappij kritisch boek, wat goed is, want dit soort boeken moeten er ook zijn.
Mijn favo personage is de moeder van Rashad, Afifa, wat bezit die vrouw een enorme kracht om voor haar kind te vechten. Maar of de hulp van iedereen ook genoeg gaat zijn om zijn leven te redden dat blijft nog maar de vraag, het wordt ze steeds moeilijker gemaakt en de tijd dringt….

“We kunnen alles kapotmaken en ons gedragen zoals zij van ons verwachten waardoor deze wet verantwoord is. Of we kunnen het land laten zien dat we het goede waard zijn en dat no-go zones bullshit zijn.” blz.173—

Zwarte Vijvers is een absolute aanrader voor eigenlijk iedereen. Het is een wake-up call en een goed boek. Ondanks dat er zoveel tegelijkertijd in gebeurt en er aardig wat personages in deze young-adult zitten is het absoluut goed te volgen en vervelen zal het je geen moment. Een goed verhaal, dat je tot nadenken zet en absoluut een indruk op je achterlaat.

“Ik weiger aan te nemen dat de mensheid zo tragisch gebonden is aan de sterrenloze middernacht van racisme en oorlog dat het stralende ochtendgloren van vrede en broederschap nooit een realiteit kan worden. – Martin Luther King – blz.329

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟½
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟½
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟½

Happy reading!

Liefs,

Bren

Review: Voor verdriet heeft niemand tijd — Monica Haak

Genre: Thriller
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 264
Uitgave: 15 September 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Waarschuwing die voorin het boek staat en mij ook nuttig lijkt om te delen gelijk :* Dit boek bevat gevoelige inhoud over depressie en zelfpijniging bij jongeren. Indien je hier zelf ook gevoelig voor bent, wees dan voorzichtig bij het lezen.*

In dit verhaal maken we kennis met Liv en Emerald, twee meiden die samen al een fiks verlies in hun jonge leven hebben meegemaakt. Zo is Liv met haar moeder verhuisd naar de andere kant van het land na het overlijden van haar vader. Ze proberen daar hun leven weer op te pakken en opnieuw te beginnen. Op haar eerste dag in de kantine leert ze Emerald kennen, al lijkt die nogal op zichzelf en geeft niet echt de signalen af dat de twee ooit vriendinnen zullen worden. Maar dan worden ze partners voor de rest van het jaar voor hun gezamenlijke les natuur/scheikunde. Al snel ontwikkelt zich een hechte vriendschap tussen de twee meiden. Ze komt te weten dat Emerald ook een groot verlies heeft geleden, haar zus is een jaar geleden omgekomen bij een verkeersongeluk, ze zegt dat ze ermee kan leven, alleen of dat ook wel echt de waarheid is? Hoe hechter de vriendschap wordt hoe meer vragen Liv over Emerald begint te krijgen. Ze draagt altijd lange kleding en als Emerald erachter komt waarom dat is, krijgt ze de schrik van haar leven.

“Ik wil zo graag vragen naar Emerald’s littekens en uitgelopen mascara. Ik wil dat ze met me praat, dat ze me alles vertelt. Ik wil weten waarom ze zo betrapt keek in de badkamer, terwijl ze alleen maar naar de tandpasta zocht. Ik wil weten waarom ze het mij niet kan vertellen. Maar wat als ze het me vertelt en me dan niet meer wil zien?” — blz.114—

Het gedrag van Emerald begint hoe verder de vriendschap gaat zich steeds vreemder te ontwikkelen, ze lijkt de hele boel bij elkaar te liegen en Liv begrijpt absoluut niet waarom. Ook gedraagt ze zich heel erg bezitterig en kan van het ene op het andere moment ineens onwijs kwaad worden. Liv besluit haar op een gegeven moment hierop aan te spreken, dit loopt alleen niet zo best af, Emerald wordt woest en beschuldigt haar van verschrikkelijke dingen. Liv denkt dat het het beste is om haar even met rust te laten en weer met haar te praten als ze is afgekoeld….maar dat loopt volledig anders af dan wat ze verwacht had. De levens van beide meiden staat volledig op hun kop en Liv probeert er alles aan te doen om Emerald bij te staan, maar in plaats van dat ze dat toelaat, lijkt ze steeds vreemder te doen. Ze heeft totaal geen oog voor hoe het met Liv gaat en probeert haar zelfs een vriendje op te dringen, iets waar Liv helemaal geen behoefte aan heeft…een vriendje is wel het laatste waar ze behoefte aan heeft. Terwijl Liv probeert alles zo goed mogelijk te doen, krijgt ze weer contact met haar vroegere beste vriendin, hierdoor wordt ook het verleden voor Liv weer opgehaald over haar vader en komt ze erachter dat ze zijn dood misschien toch nog niet zo goed verwerkt heeft als dat ze dacht.

“Ik knik en snik nog wat, terwijl ik lach vanbinnen.
And that’s how it’s done.”
—blz.196

Voor verdriet heeft niemand tijd is het debuut van Monica Haak en wat voor eentje. Het verhaal neemt je mee in een rollercoaster van emoties en al. Ik kon me inleven bij beide hoofdpersonages, al kon ik Emerald soms zelf wat aandoen. Ik leefde absoluut mee met haar verdriet en vond het echt verschrikkelijk voor haar dat ze zoveel leed, maar voor haar gedrag naar Liv toe kon ik werkelijk geen respect opbrengen. Dat manipulatieve gedrag vond ik echt zo not done. Ikzelf weet met mijn psychische ziekte en aandoeningen heel erg goed wat verdriet en depressie met je kunnen doen, maar om dan via manipulatie je zin proberen te krijgen is voor mij op geen enkele manier goed te praten, ik vond dat echt zo walgelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik voelde absoluut met Emerald mee en begreep haar pijn ook daadwerkelijk alleen haar manier van handelen naar Liv vond ik gewoon echt niet goed te praten. Leefde daardoor ook zo mee met Liv, zij heeft het ook absoluut niet makkelijk, is haar vader verloren, twijfels over geaardheid en haar nieuwe beste vriendin is ziek. Ze probeert haar aan alle kanten te helpen, maar wordt soms gewoon gebruikt. Natuurlijk snap ik heel goed dat je van verdriet aardig kunt doordraaien en depressie is heftig al helemaal als je er ook suïcidale gedachten door hebt. Ik begrijp het door en door, weet hoe het voelt en hoe het gaat, maar een ander daarvoor zo bewerken dat ze alles voor je doen, nee, not done.

Dat ik dus vervuld werd met allerlei emoties door het lezen van dit verhaal is wel duidelijk, maar dat betekend ook echt dat het onwijs goed is geschreven. Het gebeurt namelijk, dit soort dingen. Mensen worden depressief, mensen doen aan zelfkastijding en er zijn mensen die zelfmoord plegen of een poging doen tot. En dat maakt dit boek zo ontzettend belangrijk, want ik ben een groot voorvechter dat het taboe rond deze onderwerpen doorbroken wordt. Dat je je niet meer hoeft op te sluiten voor de wereld omdat ze gelijk een oordeel over je hebben, maar je je juist, hoe ongelooflijk klote je ook voelt, gehoord wordt. Want dat is zo ontzettend belangrijk. Monica heeft echt een goed verhaal geschreven, een ware gevoelens rollercoaster, maar ook een over de kracht van vriendschap. Want als er iets is wat de zwaarste gebroken harten wel kan helen, dan is het dat wel. En dat komt in dit boek zo ontzettend mooi ook naar voren. Echt heel erg mooi geschreven. Maar inderdaad zoals in het boek voor je begint met lezen en ik hier boven in mijn recensie ook heb gequote het is een verhaal met behoorlijk gevoelige onderwerpen die niet voor iedereen slim zijn om te gaan lezen. Desondanks zeker een aanrader!

“Er is in het leven geen antwoord op wat je zou moeten doen, als je maar iets blijft doen. Het leven is geen sprint, het is een marathon. Ren niet naar de eindstreep, maar kijk om je heen en geniet van het uitzicht. Adem de frisse lucht in, voel de wind op je gezicht en luister naar de vogeltjes of de regen op een wat mindere dag. Voel hoe je haren door de war vliegen. Zelfs als het stormt en regent: kijk om je heen en voel hoe je leeft.” —blz.263—

*Ben je zelf ook gevoelig voor depressie, donkere gedachten of wil je van je af praten? Weet dat er dan hulp voor je is.

Voor Nederland: 113 – zelfmoordpreventie
Voor België: 1813 -Tele-onthaal.

Cover: 🌟🌟🌟🌟 ½
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟1/2
Overall: 🌟🌟🌟🌟

Happy reading!

Liefs,

Bren

Review: Mijn Waarheid — Sandra J. Paul

Genre: Psychologische Thriller
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 9789463967389
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 2 x 243
Uitgave: 2 Oktober 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening in deze blogtour.

Mijn waarheid - kaft

Twee vrienden.
Een bruid die sterft.
Twee versies.
Een onbetrouwbare verteller.
Wie geloof jij?

Ik heb al aardig wat boeken van Sandra gelezen en elke keer weer denk ik: dit kan gewoon niet overtroffen worden. Maar ook elke keer weet ze me weer omver te blazen met haar verhalen, zo ook met Mijn Waarheid. Allereerst de vormgeving van het boek is echt geweldig. Het boek bestaat eigenlijk uit twee verhalen en je kan als lezer zelf kiezen welk verhaal je eerst wilt lezen. Het zijn stiekem gewoon twee boeken in één, maar allebei vertellen ze het verhaal vanuit hun perspectief. Twee beste vrienden, neven, Nathan en Elias, zijn samen opgegroeid en hebben een onwijs sterke band, ze kunnen zich geen leven zonder elkaar voorstellen. Tot dat ene moment… Een allesverwoestend gebeuren dat de twee uit elkaar rukt zonder dat daar iets aan te doen lijkt. Het is de trouwdag van Elias en zijn bruid Natalie. De twee zijn in korte tijd ontzettend gek op elkaar geworden en Natalie lijkt voor elkaar te hebben gekregen wat nog geen enkele vrouw ooit is gelukt bij Elias, hem als de hare mogen beschouwen. De dag die de mooiste van hun leven zou moeten zijn, verandert niet lang na hun jawoord in een hel. Natalie wil perse de huwelijksfoto’s laten maken bovenop de berg, tijdens een storm, want dat zou ze geweldig en uniek laten worden. Nathan is fotograaf van beroep en willigt hun verzoek in om de foto’s te maken. Gedrieën gaan ze op weg naar de top van de berg, alles lijkt perfect te gaan, Nathan heeft al prachtige plaatjes van Natalie kunnen maken, maar dan stort ze van de berg af, de afgrond in. Geen van tweeën heeft haar kunnen redden. Dan beschuldigd Nathan Elias ervan haar geduwd te hebben, vermoord. Maar Elias beweert dat ze gevallen is. De twee staan lijnrecht tegenover elkaar, wie spreekt hier de waarheid en wie liegt?

Mijn waarheid - Blogtour banner

“Ja, ik ben verantwoordelijk voor haar door omdat ik haar hierheen heb laten gaan terwijl ik beter had moeten weten. Ja, ik verwijt dat mezelf. En nog is dat niet voldoende voor jou.” -Elias-

Mijn waarheid 1
Het boek zit vol met van dit soort prachtige illustraties!

Holy fuck, wat een verhaal! Ik begon met het verhaal van Nathan, stopte bij het waarheid gedeelte in het midden en ben toen het verhaal van Elias gaan lezen, daarna de waarheid. Al tijdens het lezen had ik mijn vermoedens wat er gebeurd zou zijn en een groot deel klopte daar volledig van, alleen dat allerlaatste stukje uit de waarheid, daar zat ik wel echt even van damn, nee dat deed ‘ie toch niet…. Het is een verhaal dat je vanaf het begin tot het eind in spanning weet te houden. Sandra haar beeldende schrijfstijl laat je alles voor je zien en neemt je vanaf de allereerste bladzijde mee het verhaal in. Je wordt overspoeld door de emoties van niet alleen de jongens, maar ook die van Natalie en je voelt alles zelf. Sandra zal de lezer meerdere keren op allerlei dwaalsporen weten te brengen en dat is natuurlijk hartstikke gaaf. Door de manier hoe ze dit boek heeft samengesteld en heeft geschreven moet je wel puzzelen hoe het allemaal in elkaar zit. En ik persoonlijk hou daar echt onwijs veel van. Ik had het aardig snel door en was helemaal blij dat mijn profiler skills me nog steeds niet in de steek hebben gelaten. Maar wat ik al zei, dat ene momentje in het waarheid gedeelte dat zag ik niet aankomen. Super knap geschreven, spannend, meeslepend en zelfs een moment van tranen. Dit is een boek dat je gewoon gelezen moet hebben, want het zit zo onwijs goed in elkaar. En daarbij is het ook nog eens een uniek boek, je leest het ene verhaal, stopt, draait het boek om en leest het andere verhaal, waarna je daarna pas de echte waarheid mag lezen. Een uniek concept, waar ik echt onwijs van genoten heb met lezen. En als je het boek uit hebt dan zal het verhaal je nog wel een tijd bij blijven, want het geeft je aardig wat stof tot nadenken. Zeker een boek dat ik nog eens zal oppakken om te gaan lezen. Loved it!

Mijn waarheid 2

“Mijn gebroken hart – als het fysiek mogelijk zou zijn om dit aan de buitenwereld te laten zien – ligt in scherven verborgen achter mijn ribben, gekneld tussen zenuwen, spieren en andere ingewanden. Mijn ingewanden zijn net zo verpletterd als die van Natalie, alleen ben ik nog in leven.”-Nathan-

Cover: 🌟🌟🌟🌟 ½
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Bren

Review: Solovlucht — Aloka Liefrink

Genre: Thriller
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 9789463967297
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 381
Uitgave: 19 September 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening in de blogtour.

Solovlucht - kaft

Flaptekst:

Savarana Termeer heeft een zwaar adoptieverleden achter de rug, wat haar erg kwetsbaar maakt. Wanneer ze na mishandeling door haar vriend voor dood geslagen wordt achtergelaten, spoken de fatale keuzes die haar op dit punt brachten, door haar hoofd.
Voor ze haar huidige vriend Gunter ontmoette, was ze gelukkig en succesvol, na een leven vol geweld. Haar laatste partnerkeuze lijkt haar nu fataal te worden. Kan ze het tij nog keren, of is het al te laat?

Solovlucht - banner blogtour

Solovlucht is geen boek dat je zomaar even naast je neerlegt als je eenmaal begonnen bent met lezen. Het verhaal is behoorlijk heftig met alle dingen die Savarana heeft meegemaakt in haar leven en hoe haar leven op dat moment gaat. Haar leven gaat niet over rozen, maar toch schuilt er een oerkracht in Savarana, die niets anders wil dan liefde voelen, geven en erg belangrijk; overleven. Voor dat laatste zal ze flink moeten vechten. In haar verleden heeft ze al meerdere malen met mishandeling te maken gehad, vanuit het adoptiegezin, Isabella, de vrouw van haar vader en haar partners. Ze hoopt dan ook dat dit eindelijk achter de rug is als ze een relatie met Gunter krijgt. Het eerste deel van het boek gaat het vooral over de verschrikkingen die zij en haar broertje Jafar meemaken bij hun thuis, door hun pleegmoeder, hierdoor is Savarana dan ook niet overtuigd of adopteren wel echt zo nobel is als dat het wordt gesteld. Daarna maken we haar relatie met Roel mee, die ook alles behalve goed gaat, het is ook gewoon echt een gigantische hufter die zijn handen niet thuis kan houden en haar slecht behandelt. De vrouw van haar vader, Isabelle lijkt het eerst allemaal goed met haar voor te hebben, maar is zo gemeen en slinks dat ze haar hele leven wil bepalen en Savarana compleet afhankelijk van haar maakt. Ook hier blijkt ze weer niet veilig te zijn. Dan ontmoet ze Gunter…

Solovlucht 1

“ Deze keer wilde ik een sterke, doordachte relatiekeuze maken, wilde ik een man die van mij hield zoals ik van hem hield. Zonder weg te vluchten in door mezelf roze geschilderde dromen.” —blz.257—

In het begin is het ook gewoon leuk en lijkt het erop dat de twee samen best wel eens gelukkig kunnen worden en die paar rare trekjes van hem, ach dat verandert met de tijd vanzelf wel, of ze went er wel aan, no biggie, toch? Maar al snel veranderen die paar trekjes in hele nare gedragingen, hij scheldt haar uit als hij het niet met haar eens is, haar eigen mening geven wordt absoluut niet gewaardeerd en uiteindelijk begint ook hij haar te mishandelen. Wederom is ze in een heftige en gewelddadige relatie beland, een waar ze maar niet lijkt uit te komen. Ze is schrijfster van beroep en dat leek hem in het begin allemaal zo geweldig, maar dat verandert als ze bij een grote uitgeverij gepubliceerd kan gaan worden, hier wil hij ook al niets van weten. Zijn jaloezie lijkt niet te stoppen en hij wordt steeds gestoorder in zijn gedrag naar haar toe. Haar leven is absoluut niet veilig meer en ze moet daar echt weg…de vraag is alleen hoe en gaat het Savarana lukken om hieruit te komen, of wordt deze relatie haar nu echt fataal?

Solovlucht 2

“Hij was niet gewoon gek. Nee, ik leefde samen met een psychopaat! Ik had wel vaker gelezen dat psychopaten genoten van andermans pijn, Plezier hadden in het najagen van angst.” —blz.329—

Aloka Liefrink heeft met dit boek een behoorlijk heftig verhaal neergezet. Zelf heb ik ook gewelddadige relaties achter de rug en sommige dingen in het boek brachten me dan ook wel even terug het verleden in, maar gelukkig kwam ik daar snel weer uit door gewoon even iets anders te doen. Ik denk dan ook dat dit boek misschien voor sommige mensen echt te heftig kan zijn om te lezen, ik heb PTSS door mijn verleden opgelopen en daardoor vond ik het soms echt moeilijk om bepaalde stukken te lezen waarin ze zo zwaar mishandeld werd. Dat triggerde wel even dan, maar toch heb ik het boek uitgelezen. Waarom? Omdat ik de PTSS het niet weer wou laten winnen van me, maar ook omdat ik gewoon moest weten hoe het af zou lopen en of Savarana het zou gaan lukken om uit de handen van de zoveelste idioot te ontsnappen. Het is geen boek dat je na het lezen snel weer uit je gedachten zet, het geeft je aardig wat stof tot nadenken en het leeft echt nog een tijdje in je hoofd door. Heel veel respect voor Aloka dat ze dit zo in een verhaal heeft kunnen schrijven. Haar schrijfstijl is erg vlot en zorgt ook daarmee dat je verder wilt lezen. Absoluut goed neergezet en erg knap geschreven. Dit was mijn eerste kennismaking met een boek van haar, maar dit zal zeker niet de laatste zijn. Ben erg nieuwsgierig geworden naar haar andere verhalen. En Hamley Books heeft er met Aloka absoluut een topschrijfster bij!

Cover: 🌟🌟🌟½
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟½

Overall: 🌟🌟🌟🌟

Happy reading!

Liefs,

Bren

World Mental Health Day 2020

Vandaag is het World Mental Health Day! Een dag waar wij graag even bij stil staan, want naast lichamelijke gezondheid is geestelijke gezondheid een van de allerbelangrijkste dingen die we als mens hebben. Een steeds groter deel van de mensen lijdt ook aan mentale ziekten, of kampt met ernstige depressies. Ondanks dat dit aantal stijgende is, merk je toch nog dat er veel onbegrip is, of dat mensen niet volledig snappen wat bepaalde dingen inhouden. Vaak denken ze dan dat depressies maar gewoon een periode zijn waarin je even een dipje hebt en dan krijg je dingen te horen als: “Ach ja, ik ben ook wel eens niet vrolijk.”

Verdiep jezelf eens in de ander

Voor mijzelf (Jeffrey) is mijn beeld dat ik had bij bijvoorbeeld een bipolaire stoornis compleet veranderd in de afgelopen jaren. Ik wist aanvankelijk niet anders dan dat iemand die bipolair was te kampen had met enorme moodswings tussen twee uitersten. Het ene moment vrolijk en het andere moment misschien ontzettend somber, of kwaad. Zo ver ging mijn kennis, omdat ik me er simpelweg niet in verdiept had. Toen Bren op mijn pad kwam leerde ik ineens hele andere dingen over haar ziekte en begon ik pas te begrijpen hoe een ingrijpende ziekte dit is voor iemands leven. Het is niet zomaar even iets simpels, maar het vergt een hoop tijd, liefde en geduld om te leren wat er in iemand anders zijn of haar hoofd omgaat. Veel van de dingen die Bren me heeft verteld snap ik misschien nog steeds niet, omdat ik niet kan voelen hoe het in haar hoofd gaat, maar het minste dat iedereen kan doen is begrip voor de ander op te brengen.

19-03-20_world-mental-health-day-logo

Tijdens onze relatie heb ik al best wat boeken verslonden over het onderwerp. Manisch depressief was de term die oorspronkelijk gebruikt werd, maar tegenwoordig wordt de term bipolair gebruikt. Zelf denk ik eigenlijk dat de eerste ernstiger klinkt, maar dat is misschien ook exact de reden dat er tegenwoordig een andere term aan gehangen wordt. De boeken die ik heb gelezen hebben me bijzonder veel inzicht gegeven en bij sommige boeken beperkte het zichzelf niet alleen tot de theorie, maar moesten Bren en ik ook veel samen doen. Veel dingen opschrijven, zodat we allebei kunnen herkennen als het misgaat. Tekenen die Bren dan vertoont waardoor we beter kunnen handelen en we er samen voor kunnen zorgen dat de ziekte in toom blijft en we kunnen genieten van onze relatie.

Wat jij kunt doen om te helpen

Of het nu je partner, een familielid, een vriend of collega is die je kent die met mentale problemen kampt, er is altijd wel iets dat je kunt doen om die persoon te helpen. Het allerbelangrijkste is begrip voor de ander. We kunnen (nog) niet in andermans hoofd kijken, dus wat voor de een gesneden koek is, hoeft dat voor de ander totaal niet te zijn. Weet je niet wat je kunt doen voor iemand die kampt met een depressie? Vraag dan vooral aan diegene zelf of je iets voor diegene kunt betekenen. Weten ze het niet? Biedt dan in ieder geval aan dat je er bent voor ze. Vraag regelmatig hoe het gaat en of je iets kunt doen. Laat diegene praten en vertellen wat er in hem of haar omgaat. Wat ook kan helpen is gewoon wat hulp in de huishouding aanbieden. Het is voor de geest bijzonder goed om in een schone, opgeruimde ruimte te zijn.

It's okay not to be okay

Naast hulp en compassie kun je natuurlijk nog een paar stappen verder gaan om iemand te helpen. Verdiep je in geestesziektes, door er boeken over te lezen. Hieronder hebben wij een aantal boekentips staan, wel specifiek voor bipolaire stoornissen, maar wel boeken die wij iedereen zou aanraden te lezen. Al was het maar om eens te snappen wat het allemaal inhoudt voor diegene.

De Onrustige Geest — Kay Redfield Jamison

Dit boek is autobiografisch, maar vertelt bijzonder veel over wat een bipolaire stoornis inhoudt. Kay Redfield Jamison is een van de grootste autoriteiten op het gebied van manische depressiviteit en lijdt zelf ook aan deze ziekte. Het boek vertelt over haar worstelingen met de ziekte en hoe ze ondanks haar depressies en manische periodes toch in staat is geweest om professor in de psychiatrie te worden. Dit boek was voor mij echt een eye-opener en is ook nog eens heel erg fijn geschreven. Dit boek heeft Bren heel erg geholpen en is haar destijds aanbevolen om te lezen door haar psychiater. Het boek heeft haar laten zien dat ze niet alleen is in haar strijd, maar dat er meer mensen zijn die kampen met de psychische problemen die zij ook ervaart. Het heeft haar geholpen om verder te gaan.

Loving someone with Bipolar Disorder — Julie A. Fast & John D. Preston

Een echt doe-boek! Vanaf het begin wordt er aangegeven dat je voor dit boek ook een journal moet bijhouden. Elk hoofdstuk behandelt een ander deel van de ziekte en het is dus van groot belang dat je tijdens het boek veel met je partner praat over alles wat er maar komt kijken bij een bipolaire stoornis, van triggers, tot symptomen. Wij hebben echt een hoop aan dit boek gehad en het heeft ons veel bijgebracht over hoe we een goede omgeving kunnen creëren waarin we vooral van onze relatie en elkaar kunnen genieten en zoveel mogelijk de stoornis in toom houden. Dat vergt wat tijd en energie en houdt nooit op, maar het is zo absoluut de moeite waard als je het doet!

Loving Someone with Bipolar Disorder - 2

The Bipolar Disorder Survival Guide

Dit boek is meer een naslagwerk en bevat zeer uitgebreide informatie over de ziekte. Het is geschreven voor zowel mensen die het hebben, als naasten, dus dat maakt het boek extra functioneel. Er moet nog een review van dit boek volgen, maar wat zeker is, is dat dit hét boek is over het onderwerp!

Wees lief voor elkaar

Ken je iemand, of ben je iemand met geestelijke problemen? Weet dan dat je nooit alleen bent. Met jou zijn er nog velen meer die kampen met dit soort problemen. Praten helpt altijd enorm en wij stellen ons ook altijd open aan anderen die zich door nare periodes worstelen. Wij hebben elkaar gevonden en zonder Bren was mijn burn-out waarschijnlijk heel anders verlopen dan het is gegaan. Omdat zij weet hoe erg het in je hoofd eraan toe kan gaan kon ze mij helpen op manieren die ik zelf nooit had kunnen verzinnen. En dat is uiteindelijk ook gewoon het belangrijkste, weten dat je er niet alleen voor staat. Dat er altijd iemand is die je kan helpen, hoe moeilijk het ook is om toe te geven dat je het niet alleen kunt. En ook als je iemand kent waar het echt niet goed mee gaat, mentaal. Wees lief voor elkaar en pas op elkaar. Probeer te begrijpen dat niet alles zo makkelijk is voor een ander als dat het voor jezelf is. Dan wordt de wereld steeds weer een stukje mooier. We hopen dat jullie iets hebben gehad aan deze column!

Happy reading!

~Bren & Jeffrey

 

Review: Het oog van de bok — Roselynd Randolph

Genre: Urban Fantasy / Fantasy
Uitgever: Zilverspoor
ISBN: 978-94-6308-204-4
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 435
Uitgave: Mei 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Zilverspoor voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Het oog van de bok - kaft

Het oog van de bok van Roselynd Randolph is een mix van urban fantasy en reguliere fantasy. Dirk de Vilder is leider van een motorbende uit de hel en hij is uit op wraak. In het recente verleden is het grootste deel van zijn bende omgekomen en in het Purgatorium terechtgekomen. Dirk wil niets liever dan dat alles in ere hersteld wordt en hij wederom met zijn maten over de wegen kan rijden. Maar om dat te bereiken zal hij zowel hemel als hel moeten bewegen om dit voor elkaar te krijgen.

De eerste drie hoofdstukken van het boek wordt je meegenomen in de recente gebeurtenissen en hoe het er voor staat in het leven van Dirk, die verdoemd is en in de hel zit. Er wordt veel uitleg gegeven over hoe de hel precies werkt en hoewel het zeker mijn interesse wekte aanvankelijk, waren sommige stukken toch best flinke infodumps waarin alles uit de doeken gedaan werd over de werking van de hel in dit verhaal.

Vervolgens zitten we vanaf hoofdstuk vier ineens in het verleden, in 1769, in Staats-Brabant. Wat volgt is het complete achtergrondverhaal van Dirk. Het is een verhaal over de val van een man die aanvankelijk onvermurwbaar leek te zijn, maar kan hij de verleiding weerstaan? Of gaat hij uiteindelijk toch overstag? Als hij uiteindelijk toch betrokken raakt bij de bende wordt hij ook gevraagd op zoek te gaan naar het Oog van God, een amulet met enorme krachten. Maar wat het precies kan, dat is hem onduidelijk.

Na zo’n tien hoofdstukken zijn we weer terug in het heden, waar Dirk druk bezig is met zijn plan. Hij werkt zichzelf een netwerk in waar ze Nederwiet verhandelen. Ondertussen is er ook nog het Oog van God, waar Dirk naarstig naar op zoek is, want hij is ervan overtuigd dat dit amulet hem zal helpen zijn bende, de Procuratores Inferni weer in ere te herstellen. Maar of het hem allemaal gaat lukken tegen zowel de zeven Helse prinsen als de zeven serafijnen? Dat is nog maar de vraag.

Wat een verhaal was dit zeg en dan voor mij dit keer helaas eentje die echt niet lekker uit de verf kwam. Ik verwachtte aanvankelijk een urban fantasy te gaan lezen en was dan ook verbaasd dat er een sprong naar het verleden van tien hoofdstukken lang in het boek zat. En heel eerlijk gezegd was dat stuk nu juist het interessantste deel om te lezen. Alles wat zich in het heden afspeelt werkte voor mij gewoon net niet. Dirk deed zich tijdens het verhaal mij niet voor als een hyperintelligente man die een meesterplan zou kunnen verzinnen tegen de Helse en Hemelse figuren. We hebben het over Satan, Lucifer en Serafijnen hier die bekend staan om hun slinksheid en bedrog. Ook het hele stuk over de Nederwiet was erg mat en kwam niet goed van de grond. Misschien komt het omdat ik ook totaal geen band kreeg met Dirk tijdens het lezen. Hij is duidelijk als antiheld neergezet, maar nergens kreeg ik sympathie voor hem, waardoor het me gewoon niet zo boeide wat er gebeurde.

Roselynd Randolph heeft een heel eigen schrijfstijl, wat veel lezers zeker zullen waarderen. Het verhaal op zich is aan de ene kant origineel, maar tegelijkertijd ook weer vaak gedaan en komt voor mij niet lekker uit de verf. De manier waarop de werelden neer waren gezet klopten gewoon niet helemaal. Er waren Engelen met mobieltjes en tablets en van alles was vermengd met Aardse invloeden, maar ook het taalgebruik was totaal niet wat ik verwacht van geloofwaardige Hemelse en Helse entiteiten. Ontzettend jammer, want het verhaal klonk veelbelovend. Overigens heb ik de achterflap tekst op internet op moeten zoeken, want die is vrijwel totaal onleesbaar gedrukt op de achterkant, waardoor ik de cover ook nog eens een laag cijfer moet geven. Misschien dat andere lezers dit verhaal beter kunnen waarderen dan ik, maar er was teveel ongeloofwaardig. De pacing van het verhaal liep niet lekker (sommige hoofdstukken waren rond de 10 pagina’s, andere weer rond de 30) en de sprong tussen verleden en heden een te grote uitstap. Hierdoor was het boek voor mij geen plezierige leeservaring, helaas.

Cover: 🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Jeffrey

Review: Hij die blijft – Roni Loren

Genre: New Adult Romance
Uitgever: Zomer & Keuning
Serie: Long Acre #2
ISBN: 9789020540833
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 382
Uitgave: augustus 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Zomer & Keuning voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Hij die blijft - kaft

Flaptekst:

Tijdens het gala van de Seniors van Long Acre High School kwamen bij een schietpartij veel studenten om het leven. Slechts een kleine groep wist te overleven. Een van hen is Rebecca. Ze wordt door de wereld gezien als een overlever, maar zo voelt ze zich niet. Ze kan de verschrikkelijke avond uit haar verleden niet vergeten. Rebecca stort zich op haar werk als advocaat en doet alles om haar zaken te winnen.
Wes probeert zijn leven weer op te pakken na een heftige scheiding. Hij is zijn restaurant en de helft van zijn bankrekening kwijt en ook mentaal heeft hij een klap gekregen. Als hij getuige is van een straatroof en het slachtoffer Rebecca redt – de advocate die zijn ex hielp om Wes te ruïneren – wordt zijn leven plotsklaps een stuk ingewikkelder.

Hij die blijft is het tweede deel in de “Long Acre” serie. In elk boek maak je kennis met een van de overlevenden en hoe hun leven er nu uitziet, met tussendoor flashbacks terug naar het heftige verleden. Rebecca kwam in het eerste boek nogal heftig over, erg koud. Maar in dit deel leer je een hele andere kant van haar kennen en dat vond ik echt zo gaaf. Natuurlijk is ze een keiharde advocate, maar dat is ze niet zomaar. Ze werkt zich werkelijk een slag in de rondte om zo haar vader, die eigenaar is van de firma waar zij werkt, tevreden te houden en probeert aan al zijn eisen te voldoen. Hierdoor vergeet ze alleen wel vaak voor haarzelf te zorgen en heeft ze niet goed door dat ze veel te veel van zichzelf vraagt. Net als de andere overlevenden heeft Rebecca een muur om zich heen gebouwd, ze wil niet gezien worden als zwak, ze ziet zichzelf alleen echter wel zo en is doodsbang dat als de buitenwereld erachter zouden komen wat haar hele verhaal is, dat ze haar laten vallen als een baksteen. Ze lijkt zichzelf alles te ontgunnen en dat alles omdat ze een ding heeft gedaan in haar verleden dat naar haar maatstaven niet goed te praten is…maar is dat ook echt zo, of gaat Rebecca hier wel heel extreem ver in en is ze de greep op de realiteit toch wel een beetje kwijt?

Hij die blijft 2

“Ze was in haar been geschoten in plaats van op een dodelijkere plek. Dat kwam door puur dom geluk en door Finn die zich voor haar had gegooid om te zorgen dat de schutter niet goed kon richten. En nu, omdat ze geen volledige puinhoop was geworden, was ze een ‘inspiratie’. Het was zo’n schijnvertoning. Ze had niet het recht om iemand te inspireren. Als deze mensen het hele verhaal kenden, zouden ze haar verdrijven met hooivorken. Ze was een bedrieger.”
—blz.185—

Maar dan verandert alles als ze het slachtoffer wordt van een straatoverval en Wes haar red. Beide werelden komen op hun kop te staan. Maar kan Wes haar vergeven voor wat zij hem in het verleden in zijn scheidingszaak heeft aangedaan en kan Rebecca haarzelf vergeven voor alles? De kracht van hun liefde voor elkaar is uitzonderlijk sterk, maar daarvoor zullen ze beiden het verleden daar moeten laten en volledig voor elkaar moeten gaan. Maar dit blijkt heel zo makkelijk nog niet als dat ze dachten. Wes en Rebecca zullen er keihard voor moeten vechten en hun angsten opzij moeten zetten om samen iets moois op te kunnen bouwen. Qua gevoel en aantrekkingskracht zit dat helemaal goed bij de twee in ieder geval…maar nu de rest nog.

Hij die blijft 3

“Alles in haar dreef. Alsof de ochtend stenen aan haar voeten had gebonden en haar in de oceaan had gedumpt en Wes een manier had gevonden om de ketenen los te knippen en haar niet alleen een reddingsvest had toegeworpen, maar haar ook in een speedboot had gezet waar ze de wind door haar haren kon voelen. Ze voelde zich…licht. Ze was vergeten hoe dat voelde.”
—blz.217—

Wat was dit weer een onwijs gaaf verhaal, het gevecht van beide personages is zo ontzettend goed beschreven dat je vanaf het allereerste moment gelijk met ze meeleeft en een band met ze opbouwt.  Roni Loren heeft echt de gave om de personages voor je ogen tot leven te zien komen, ze als je vrienden te gaan zien en echt van ze te gaan houden. Ze heeft een fijne schrijfstijl die je vanaf de allereerste bladzijde meeneemt het verhaal in en je pas loslaat als je het boek uit hebt. Stoppen met lezen zit er gewoon niet in, want je wil gewoon weten hoe het verder gaat. Ik hou echt van deze serie, het is een bijzondere mix van heftige emoties en gebeurtenissen, liefde, erotiek, vriendschap en kracht. Er gebeurt veel in de boeken en Rebecca groeit zo als persoon, je bent als lezer gewoon zo ontzettend trots op wat ze allemaal bereikt. Ik hou ervan en ik hoop dat deze auteur ons nog heel lang van boeken blijft voorzien, want wat is ze goed!

Hij die blijft - 1

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟½

Happy Reading!

Liefs,

Bren

Review: Levy en het witte wonderdoosje – Lara Reims

Genre: Jeugd
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 9789463967303
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 222
Uitgave: 12 september 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Levy en het witte wonderdoosje - Kaft

In dit verhaal volgen we Levy, een jong meisje die net even anders is dan de andere kinderen bij haar in de klas. Haar concentratie glipt vaak weg, waardoor sommen maken haar niet op tijd lukt, of ze een stuk van de uitleg mist. Het is niet dat ze niet slim is, integendeel namelijk, Levy is juist wel slim. Maar er ligt erg veel druk op haar schouders. Haar ouders zijn sinds kort gescheiden en Levy heeft het daar toch wel erg moeilijk mee, ook wordt er door haar moeder vaak tegen haar gezegd dat ze beter haar best moet doen en de kinderen op school pesten haar elke dag weer. Niet echt de meest ideale manier dus om je concentratie goed bij je schoolwerk te houden dus. Toch heeft Levy wel een hele lieve beste vriend, met een onwijs leuke naam vind ik, hij heet Robin en zo heet mijn beste vriend ook, dus dat kan alleen maar een hele gave vriend zijn dan! Samen kunnen ze uren de grootste lol hebben en Levy wil dan ook niets liever dan na dit schooljaar samen met hem naar dezelfde middelbare school gaan. Hiervoor zal ze alleen wel echt betere cijfers moeten krijgen. Levy lijkt steeds vaker de gemene woorden van haar klasgenootjes te geloven, dat ze dom is en traag en dat helpt haar concentratie ook niet bepaald. Ook blijft het pesten niet alleen bij schelden en gemene woorden, de pesters beginnen nu ook steeds vaker fysiek te worden en Levy voelt zich op school steeds eenzamer worden. Bijna elke nacht heeft ze er nachtmerries over, maar ze vertelt helemaal niemand wat er werkelijk speelt op school.

Levy en het witte wonderdoosje 2

“Dit was weken geleden. Sindsdien zorgt ze ervoor dat ze nooit meer op een pad komt waar de anderen haar kunnen pakken. Altijd past ze op. Altijd kijkt ze om zich heen. Alleen de dromen, die willen maar niet stoppen.” —blz.39—

Maar dan vindt ze zomaar op een dag, op de straat een klein, wit, prachtig uitziend doosje. Levy pakt het op en neemt het met haar mee, het lijkt echt een aantrekkingskracht op haar te hebben. Natuurlijk deelt ze haar vondst zo snel mogelijk met Robin. Vanaf dan beginnen er steeds vreemdere dingen om hun heen te gebeuren. Eerst krijgen ze een berichtje via een webpagina, dan via de telefoon en zo nog meer. Het lijkt wel alsof de eigenaar van het doosje precies weet hoe haar te bereiken en waar en met wie ze op dat moment is. Ondanks dat Robin in eerste instantie denkt dat het maar raar en niet slim is om het doosje te bewaren, houdt Levy het toch bij zich. Want haar gevoel zegt haar juist dat de vondst van het witte wonderdoosje haar kan helpen… maar is dit ook zo of is ze nu echt in gevaar?

Levy en het witte wonderdoosje 1

“In de klas zegt ze nooit zomaar iets. Maar bij Robin heeft ze altijd het hoogste woord. Dan kan ze haar gedachten gewoon laten stromen en als er eentje uit haar mond komt die niet klopt, dan doet dat er niet toe. Dan gaat ze er gewoon met een typex-kwastje overheen. Zou het anders zijn, als ze dat op school ook zou durven? ”
—blz.154—

Levy en het witte wonderdoosje is het vierde boek van Lara Reims, alleen is dit wel haar debuut als jeugdboeken schrijfster. Van haar eerdere “Remi” trilogie ben ik echt hartstikke fan, dus ik was dan ook razend nieuwsgierig naar hoe ze een jeugdboek zou gaan schrijven. Ik ben dan ook snel begonnen met lezen toen ik het boek in huis had. En wat heeft ze dit weer onwijs goed gedaan. Het is echt een ontzettend leuk en spannend verhaal. Veel kinderen zullen zich ook zeker in Levy en Robin herkennen en dat maakt het boek voor zowel jongen als meisje een perfect verhaal om te gaan lezen. Lara haalt de onderwerpen over gescheiden ouders, pesten en zo nog wel wat meer heel erg goed naar voren. Onderwerpen die in mijn leven en ik neem aan velen met mij, absoluut belangrijk zijn om naar voren te halen, want pesten is iets wat nog zoveel gebeurd en het kan iemand echt voor de rest van zijn/ haar leven blijven achtervolgen. Ik ben zelf vroeger ook heel erg gepest omdat ik anders was dan anderen en als kind doet dat je heel erg veel en je gaat je zo ontzettend eenzaam en rot voelen. Dat zou niemand moeten meemaken. Maar ook gescheiden ouders hebben komt tegenwoordig heel erg vaak voor en de emoties hierin van Levy zijn zo ontzettend goed verwoord. Ik vond het echt een top boek en raad het dan ook echt aan om op scholen te gaan lezen, dus ouders, opa’s en oma’s en natuurlijk de leraren, als je nog een goed boek zoekt, dan is deze de absolute topper. Buiten dat deze onderwerpen aangehaald worden is het ook nog eens een hartstikke leuk verhaal die je buiten de avonturen die ze beleven door het witte wonderdoosje ook nog eens laat zien hoe ontzettend mooi en goed de kracht van vriendschap is. Ik kan uren doorpraten over dit verhaal, maar dan ga ik veel te veel verklappen en dat is ook weer niet de bedoeling. Dus ik wens je alvast onwijs veel leesplezier voor als jij dit boek gaat lezen! Zowel voor jong als oud een hartstikke leuk boek!

Levy en het witte wonderdoosje 3

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Bren

Review: Verloren zielen — Kelly van der Laan

Genre: Verhalenbundel
Uitgever: Zilverspoor
ISBN: 9789463081993
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina’s: 259
Uitgave: Februari 2020
Toen dit boek uitkwam heb ik staan springen van enthousiasme. Wat een prachtige cover! Een cover die gelijk al vragen oproept en die kleur!!😱 Ik was opslag verliefd. Al een aantal weken stond dit boek op mijn wenslijstje. Toen kwam Kelly met een verjaardagsactie en daar gebeurde het! Mijn naam verscheen op de gewonnen balk. Zo blij!! Een dansje door de kamer en een glimlach van oor tot oor. Maar nu kwam het spannendste, zou dit boek mijn enthousiasme waard zijn geweest?
Verloren Zielen - Kaft
Flaptekst 
In de afgelopen jaren heeft Kelly, naast haar warm onthaalde Lentagon-serie, ook meerdere korte verhalen geschreven en ingestuurd naar verhalenwedstrijden. De twaalf beste van deze verhalen zijn opgenomen in deze bundel, inclusief “Roze water”, het verhaal waarmee ze in 2013 Fantastels won, en drie korte verhalen die zich in de Lentagon-wereld afspelen.
De overige verhalen spelen zich af op aarde, in een magische setting of in de toekomst. Ze gaan onder andere over een jonge poortwachter die een gruwelijke keuze moet maken om haar stad te beschermen, een jongen die na een experiment met drugs ontdekt dat hij buiten de tijd kan stappen, een meisje dat tijdens haar nachtdienst belaagd wordt door een demonische entiteit, een priester die oog in oog komt te staan met zijn stervende god, en een dief die het keizerlijk paleis probeert te beroven. Allemaal alledaagse mensen die in niet-alledaagse situaties terecht komen en keuzes moeten maken die hun bevatting te boven gaan.
Deze bundel is een ode aan de verloren zielen: de helden waar niemand over zingt, omdat ze niet altijd triomfantelijk thuiskomen, maar wier verhalen wel het interessantst zijn.
Het antwoord: Volmondig JA. Deze bundel bevat twaalf verhalen. Stuk voor stuk zijn de verhalen uniek en vallen ze allemaal in andere genres. Hier laat de schrijfster haar veelzijdigheid zien en over het algemeen pakt dat goed uit.
Er staan verhalen uit de Lentagon serie in, helaas voor mij een ongelezen serie. Gek genoeg deed dit totaal geen afbreuk aan de verhalen. Integendeel zelfs, het zorgde er juist voor dat er interesse werd gewekt.
Het boek begint met een knaller en eindigt met een nog grotere knaller. Verhalen over helden, helden op hun eigen manier. Helden die niet worden bestempeld als held maar dat wel zijn op hun eigen manier.
Er zijn verhalen over nare keuzes, een heel spannend verhaal over een demonische verschijning, stervende goden en keizerlijke paleizen vind je allemaal terug in dit veelzijdige boek.Niet elk verhaal was even sterk en dat zorgde er voor dat het boek dan even aan de kant verdween. Soms is het wisselen van genre iets waar wat tijd voor nodig was. Het verhaal moet dan even weggelegd worden en op een ander moment hervat. Storend als je graag doorleest, maar perfect als je moeite met je concentratie hebt.
IMG_20200813_164009
De genrewissels geven de lezers het gevoel dat ze elke keer een ander boek lezen. Dat is knap, het betekent dat de schrijfster een heel breed perspectief heeft. Daar waar sommige verhalen wat tegenvielen waren ander juist heel sterk. Er is duidelijk gekozen voor een opbouw in de verhalen en daarbij valt het op dat er twee sterke verhalen de bundel openen en sluiten.
De schrijfster weet in jou hoofd te kruipen, je gedachtes overhoop te gooien en ze laat je nadenken.
Waarom maakt deze priester deze keuze en vooral wat zou je doen als jij hem was? Waarom zou je van een koninkrijk stelen? Wat zou er gebeuren als je buiten de tijd stapt? Allemaal vragen die je verbeelding en geest laten versmelten en aan je knagen in de tijden dat je even nergens aan denkt. Al met al is het een fantastisch boek met onderwerpen die je aan het denken zetten. Onderwerpen die je als mens bezighouden, onderwerpen waarbij je bij jezelf te rade gaat. Wat zou ik hier hebben gedaan? Ik kan dan ook niet anders dan dit boek een dikke vijf sterren geven!

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading!

Liefs,

Lisa