Review: Voor verdriet heeft niemand tijd — Monica Haak

Genre: Thriller
Uitgever: Hamley Books
ISBN: 
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 264
Uitgave: 15 September 2020

Hartelijk dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor mijn eerlijke mening.

Waarschuwing die voorin het boek staat en mij ook nuttig lijkt om te delen gelijk :* Dit boek bevat gevoelige inhoud over depressie en zelfpijniging bij jongeren. Indien je hier zelf ook gevoelig voor bent, wees dan voorzichtig bij het lezen.*

In dit verhaal maken we kennis met Liv en Emerald, twee meiden die samen al een fiks verlies in hun jonge leven hebben meegemaakt. Zo is Liv met haar moeder verhuisd naar de andere kant van het land na het overlijden van haar vader. Ze proberen daar hun leven weer op te pakken en opnieuw te beginnen. Op haar eerste dag in de kantine leert ze Emerald kennen, al lijkt die nogal op zichzelf en geeft niet echt de signalen af dat de twee ooit vriendinnen zullen worden. Maar dan worden ze partners voor de rest van het jaar voor hun gezamenlijke les natuur/scheikunde. Al snel ontwikkelt zich een hechte vriendschap tussen de twee meiden. Ze komt te weten dat Emerald ook een groot verlies heeft geleden, haar zus is een jaar geleden omgekomen bij een verkeersongeluk, ze zegt dat ze ermee kan leven, alleen of dat ook wel echt de waarheid is? Hoe hechter de vriendschap wordt hoe meer vragen Liv over Emerald begint te krijgen. Ze draagt altijd lange kleding en als Emerald erachter komt waarom dat is, krijgt ze de schrik van haar leven.

“Ik wil zo graag vragen naar Emerald’s littekens en uitgelopen mascara. Ik wil dat ze met me praat, dat ze me alles vertelt. Ik wil weten waarom ze zo betrapt keek in de badkamer, terwijl ze alleen maar naar de tandpasta zocht. Ik wil weten waarom ze het mij niet kan vertellen. Maar wat als ze het me vertelt en me dan niet meer wil zien?” — blz.114—

Het gedrag van Emerald begint hoe verder de vriendschap gaat zich steeds vreemder te ontwikkelen, ze lijkt de hele boel bij elkaar te liegen en Liv begrijpt absoluut niet waarom. Ook gedraagt ze zich heel erg bezitterig en kan van het ene op het andere moment ineens onwijs kwaad worden. Liv besluit haar op een gegeven moment hierop aan te spreken, dit loopt alleen niet zo best af, Emerald wordt woest en beschuldigt haar van verschrikkelijke dingen. Liv denkt dat het het beste is om haar even met rust te laten en weer met haar te praten als ze is afgekoeld….maar dat loopt volledig anders af dan wat ze verwacht had. De levens van beide meiden staat volledig op hun kop en Liv probeert er alles aan te doen om Emerald bij te staan, maar in plaats van dat ze dat toelaat, lijkt ze steeds vreemder te doen. Ze heeft totaal geen oog voor hoe het met Liv gaat en probeert haar zelfs een vriendje op te dringen, iets waar Liv helemaal geen behoefte aan heeft…een vriendje is wel het laatste waar ze behoefte aan heeft. Terwijl Liv probeert alles zo goed mogelijk te doen, krijgt ze weer contact met haar vroegere beste vriendin, hierdoor wordt ook het verleden voor Liv weer opgehaald over haar vader en komt ze erachter dat ze zijn dood misschien toch nog niet zo goed verwerkt heeft als dat ze dacht.

“Ik knik en snik nog wat, terwijl ik lach vanbinnen.
And that’s how it’s done.”
—blz.196

Voor verdriet heeft niemand tijd is het debuut van Monica Haak en wat voor eentje. Het verhaal neemt je mee in een rollercoaster van emoties en al. Ik kon me inleven bij beide hoofdpersonages, al kon ik Emerald soms zelf wat aandoen. Ik leefde absoluut mee met haar verdriet en vond het echt verschrikkelijk voor haar dat ze zoveel leed, maar voor haar gedrag naar Liv toe kon ik werkelijk geen respect opbrengen. Dat manipulatieve gedrag vond ik echt zo not done. Ikzelf weet met mijn psychische ziekte en aandoeningen heel erg goed wat verdriet en depressie met je kunnen doen, maar om dan via manipulatie je zin proberen te krijgen is voor mij op geen enkele manier goed te praten, ik vond dat echt zo walgelijk. Begrijp me niet verkeerd, ik voelde absoluut met Emerald mee en begreep haar pijn ook daadwerkelijk alleen haar manier van handelen naar Liv vond ik gewoon echt niet goed te praten. Leefde daardoor ook zo mee met Liv, zij heeft het ook absoluut niet makkelijk, is haar vader verloren, twijfels over geaardheid en haar nieuwe beste vriendin is ziek. Ze probeert haar aan alle kanten te helpen, maar wordt soms gewoon gebruikt. Natuurlijk snap ik heel goed dat je van verdriet aardig kunt doordraaien en depressie is heftig al helemaal als je er ook suïcidale gedachten door hebt. Ik begrijp het door en door, weet hoe het voelt en hoe het gaat, maar een ander daarvoor zo bewerken dat ze alles voor je doen, nee, not done.

Dat ik dus vervuld werd met allerlei emoties door het lezen van dit verhaal is wel duidelijk, maar dat betekend ook echt dat het onwijs goed is geschreven. Het gebeurt namelijk, dit soort dingen. Mensen worden depressief, mensen doen aan zelfkastijding en er zijn mensen die zelfmoord plegen of een poging doen tot. En dat maakt dit boek zo ontzettend belangrijk, want ik ben een groot voorvechter dat het taboe rond deze onderwerpen doorbroken wordt. Dat je je niet meer hoeft op te sluiten voor de wereld omdat ze gelijk een oordeel over je hebben, maar je je juist, hoe ongelooflijk klote je ook voelt, gehoord wordt. Want dat is zo ontzettend belangrijk. Monica heeft echt een goed verhaal geschreven, een ware gevoelens rollercoaster, maar ook een over de kracht van vriendschap. Want als er iets is wat de zwaarste gebroken harten wel kan helen, dan is het dat wel. En dat komt in dit boek zo ontzettend mooi ook naar voren. Echt heel erg mooi geschreven. Maar inderdaad zoals in het boek voor je begint met lezen en ik hier boven in mijn recensie ook heb gequote het is een verhaal met behoorlijk gevoelige onderwerpen die niet voor iedereen slim zijn om te gaan lezen. Desondanks zeker een aanrader!

“Er is in het leven geen antwoord op wat je zou moeten doen, als je maar iets blijft doen. Het leven is geen sprint, het is een marathon. Ren niet naar de eindstreep, maar kijk om je heen en geniet van het uitzicht. Adem de frisse lucht in, voel de wind op je gezicht en luister naar de vogeltjes of de regen op een wat mindere dag. Voel hoe je haren door de war vliegen. Zelfs als het stormt en regent: kijk om je heen en voel hoe je leeft.” —blz.263—

*Ben je zelf ook gevoelig voor depressie, donkere gedachten of wil je van je af praten? Weet dat er dan hulp voor je is.

Voor Nederland: 113 – zelfmoordpreventie
Voor België: 1813 -Tele-onthaal.

Cover: 🌟🌟🌟🌟 ½
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟1/2
Overall: 🌟🌟🌟🌟

Happy reading!

Liefs,

Bren

One Comment on “Review: Voor verdriet heeft niemand tijd — Monica Haak

  1. Bren, Such a heavy thriller of a novel with sensitive subjects that you are equipped from your life experiences to handle here so well in your review; depression, self-harm & suicide, grief & sadness, & even manipulation between friends. You give great credit to the author for this well-written novel in which she is willing to open up these sensitive issues. You did well with your warning at the outset of your review about the sensitive content. And the help lines you offer at the end demonstrate your concern for young readers. EXCELLENT, Bren!!! Phil

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: