Mijn leven met Bipolair…#2…

Hoi allemaal,

En toen was er alweer een week voorbij, dus tijd voor een nieuw berichtje van mijn kant. Dit was geen makkelijke week, dus het was flink doorbijten. Niet instorten en proberen hoofd omhoog te houden en door te gaan. Pfoeh, kan je zeggen dat me dat flink wat energie en tranen heeft gekost. Op het werk van Jeff gaat het alles behalve leuk, ga er niet teveel over uitweiden, maar zoals bij iedereen voel je zoiets wel gelijk. Het is gewoon zo klote om te zien dat iemand verdrietig is en niet meer weet hoe het nu verder moet gaan. Natuurlijk ben ik er voor Jeff, 24/7.

quote 1.jpg

Ook maakte ik me veel zorgen om Mysty, onze oudste poezel. Ze is nierpatiëntje en heeft daardoor speciaal voer en elke dag medicatie, maar de laatste week valt ze steeds meer af en eet amper. En als er iets is met mijn katten dan ben ik echt een overbezorgde mama. Dus ook dat speelde met nog wat andere dingen. No worries, tussen Jeff en mij gaat het gewoon helemaal prima 😀 Maar jammer genoeg hebben deze dingen ook zijn weerslag op mij en dat was goed te merken. Mijn paniekaanvallen staan hoger en ik voel me rotter dan eerst. Niet Jeff, of Mysty, of wie dan ook zijn schuldig natuurlijk, dit is hoe het bij mij gaat. Teveel stress en dat ook nog tijdens depressie en dat gaat gewoon geheid mis. Maar ondanks dat blijf ik gewoon Jeff steunen en helpen waar ik kan. En blijf ik de poezenmama die ik ben 😀 En ik hou mezelf staande, want ook mijn gevecht gaat gewoon door tegen de depressie. Bipolair laat zich jammer genoeg niet zomaar vertellen om even op te rotten omdat er simpelweg geen tijd is voor een depressie of dat het niet uitkomt. Dus wat heb ik deze week gedaan om ervoor te zorgen dat de schade psychisch zoveel mogelijk werd beperkt? Dat lees je hieronder 😀 

Lezen en ochtendroutine

Natuurlijk heb ik veel gelezen, elk moment dat het me lukte om lekker op de bank te gaan zitten met een warme bak thee, een warm dekentje, de katjes om me heen en een boek, dan deed ik dat. Even ontsnappen uit de werkelijkheid en mezelf onderdompelen in de werelden van de verhalen die ik las. Ik hou er gewoon van, het geef me een ontsnappingsmogelijkheid en even de rust die ik dan nodig heb.

20200301_144932.jpg

Storm houdt me gezelschap tijdens het lezen 🙂

Ook ben ik twee weken terug begonnen met mijn ochtendroutine aan te passen. Laten we voorop stellen; ik ben alles behalve een ochtendmens. Het is gewoon mijn ding niet, ik word pas wakker tegen de avond lijkt het altijd wel, ben dan ook een echt avond en nachtmens. Leuk en aardig, maar handig is anders met Bipolair, dan is het beter om een goed georganiseerd ritme te hebben. Of ik dat nou leuk vind of niet, maar me daaraan houden helpt gewoon. Dus ochtendroutine: Ik sta ietsje later op dan Jeff, meestal een half uurtje later, als hij klaar met douchen is dan ga ik uit bed en nemen onze oh zo luie poezels Mysty en Medusa het bed de komende uren van me over om nog lekker lang te luieren.

Na de gewone dingen als tanden poetsen en douchen, ga ik naar de keuken en daar maak ik elke dag Japans water. Al drink ik het als warme thee, omdat ik dat gewoon lekkerder vind en Jeff drinkt het het liefste koud. Daarmee bezig zijnde pak ik ondertussen fruit, want dat eet ik doordeweeks als ontbijt en dat bevalt me prima. Tijdens dat het water op staat eet ik. Daarna open ik de app Headspace en ga ik mediteren voor 10 a 15 minuutjes. Ik voel me dan al een heel stuk rustiger in mijn hoofd en overzie de dingen al een stuk beter dan op het moment dat ik opstond en baalde dat er weer een dag aan zat te komen. Ik kan zelfs eerlijk zeggen dat ik ’s ochtends uitkijk naar dat momentje van rust tijdens het mediteren. Een echte aanrader! Na het mediteren lees ik voor zo’n 20 minuten en ga daarna 10 minuten tot een kwartiertje op de crosstrainer, want ik ben nog steeds revaliderende, maar daarover kan ik zeggen dat dat wel steeds beter gaat, mijn benen beginnen steeds meer hun kracht van toen terug te krijgen.

Bakken en haken

Ik zou deze week niet door zijn gekomen als ik niet was gaan bakken, dus heb ik over de week verdeeld meerdere broden en ook koekjes gebakken. Altijd als ik bezig ben met bakken kom ik zo onwijs tot rust, ik hou van de geur en het samenstellen van het deeg, het vormen van het brood, gewoon alles eraan maakt me rustig. Geen medicijn ter wereld heeft dat ooit zo voor elkaar gekregen als dat bakken met me kan doen. En natuurlijk is het eten van koekjes en vers brood ook geen straf :p Ik kan je het dan ook absoluut aanraden om jezelf wat rust te gunnen, dat hoef je niet eens op de manier te doen als ik doe. Maar begin desnoods met een mix voor koekjes waar je maar weinig aan hoeft toe te voegen, of een broodmix ( al blijven die vaak wel een stuk taaier, dus persoonlijk gebruik ik die niet) gewoon om te kijken of het iets voor je is en wat voor gevoel je erbij krijgt. Wie weet vind je het hartstikke leuk 🙂 

IMG-20200225-WA0026.jpeg

Dit brood had ik vorige week gebakken!

Haken heb ik deze week ook gedaan, ik ben bezig voor een goede vriendin van ons, die sinds kort ook haakt, een haakoma te haken. Maar dan wel eentje die ook op haar lijkt. Ook dat kan mij helpen om niet continue in de duistere gedachtes en dat zwarte gat rond te dobberen, maar mijn hoofd boven te houden en door te gaan. Het heeft iets heel rustgevends om iets zelf te creëren. En daarna iemand er blij mee maken is natuurlijk helemaal leuk!

20200302_134617.jpg

Haakoma Esther in wording!

Weekend

Vrijdagavond gingen we uit eten met Jeff zijn familie. En ondanks dat ik er echt zin in had, begonnen mijn hoofd en lichaam tegen te werken. Want drukte, in een restaurant zitten en veel mensen om me heen, ik vind het gewoon eng. Ik heb pleinvrees door mijn angst en paniekstoornis ( ja die heb ik er ook nog gezellig bij, ik zei al dat ik een aardige cv heb opgebouwd de vorige keer :p ) en dat speelt vooral tijdens depressie gewoon erg op. Maar ik moest en zou mee gaan, dat wou ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor Jeff en zijn familie. Want Jeff heeft zo’n fijne en lieve familie, het zijn echt schatten van mensen. Mijn ziekte mocht me gewoon niet in de weg staan hiermee. Dus dat werd rustgevende thee drinken, dat hielp dit keer niet echt. De band om mijn borstkas leek steeds meer aan te knijpen, het deed zo’n pijn, kreeg het benauwd, werd duizelig enzovoorts. Uiteindelijk Rivotril ingenomen, want ik moest en zou rustig worden, ik wou gewoon niet dat ik deze avond mis zou lopen. Zijn vader en Christine hun 12½ jarig huwelijk en de verjaardag van Chrissie werden gevierd, dus daar wou ik bij zijn. Ademhalingsoefeningen gedaan en gaan lezen. Jeff die rustig bleef en me begreep en steunde hielp ook heel erg en uiteindelijk werd ik dan toch rustig, dus om kwart voor 7 de auto in op weg naar Alphen aan den Rijn, naar De Gelaarsde Kat. En wat werd het een onwijs gezellige avond 😀 Nogmaals dank jullie wel lieve schatten voor de gezelligheid!

IMG-20200228-WA0015.jpg

IMG-20200228-WA0016

De jarige job!

Ondanks alle narigheid om ons heen en in mijn hoofd, vooral de gedachtes, het futloos zijn en amper vooruit komen voor mijn gevoel en natuurlijk al een drukke avond (vooral druk in triggers e.d.) achter de rug te hebben gehad, bleef ik toch onwijs uitkijken naar zaterdag. Want zaterdag zou ik mijn besty Robin zien en zouden we op pad gaan naar Oldenhof, Dille & Kamille en naar nog wat winkeltjes in Hilversum en daarna nog even naar de Ikea in Amsterdam. Op zoek naar nog wat missende bakbenodigdheden en gelijk een gezellige schrikkeldate te houden, want het was natuurlijk 29 februari 🙂 Maar ook dit is een dag vol triggers, drukte, menigtes van mensen, enzovoorts. Nu kent Robin mij al jaren en weet gelukkig altijd exact hoe te reageren mocht het mis gaan en doordat ik zo op hem kan vertrouwen daarin durf ik dit soort dingen dan ook aan. En er heel erg naar uitkijken helpt ook. En wat was het een gezellige dag, wat hebben we een lol gehad en we zijn absoluut geslaagd! Spulletjes thuis gebracht en daarna gezellig een avondje dieet skippen voor de jongens en naar de Mac Donalds. Wouter, de beste vriend van Jeff was ook gezellig mee, die was toch bij ons thuis, dus leek het Robin en mij wel zo gezellig om hem er ook bij uit te nodigen. Daarna nog gezellig bij ons thuis gezeten, gekletst en gelachen. Want ondanks dat ik in een depressie zit, wil dat absoluut niet betekenen dat ik niet lach, ik kan gewoon lachen. En juist die momenten van het even samen zijn met vrienden en even lachen kan je zo’n energie boost geven, dat moet je jezelf gewoon echt even gunnen. Dus als je jezelf dat ontneemt, probeer daar dan af en toe vanaf te stappen. Probeer het en je zult merken dat het je echt kan helpen. Je bent niet gelijk van je depressie af door een dagje te gaan shoppen of een avondje te lachen met een select groepje vrienden, maar het geeft wel een heel fijn gevoel waar je nog lang op na kan teren 🙂

Dille en Kamille.PNG

Source: Google Maps

IMG-20200302-WA0004.jpg

Jammer genoeg werd ik in de avond, hoe later het werd wat feller, dat was te verwachten, want depressie en dingen ondernemen, opgebouwde triggers van de hele week en van alles wat ik had ondernomen alleen al, dat kan soms leiden tot wat felheid. Jeff had de beslissing genomen om te stoppen met de band en dat liet ‘ie eventjes tussen neus en lippen door vallen toen Wouter en Robin naar huis waren. Bij mij viel dat nogal als een bom. Ik wist dat hij er over zat te denken hoe nu verder, omdat het voor hem gewoon niet ging op de manier die bij hem past, niet dat het met de jongens niet gezellig is en zo, maar hij liep tegen wat dingen aan dus had ‘ie even wat tijd genomen om erover na te denken van hoe nu verder, maar ik wist niet dat hij de beslissing al had genomen, want daarover had ‘ie met mij geen woord gerept. Dus dat viel even zo fout bij me en ik snap het heel goed dat mensen mij altijd buiten hun “problemen” willen houden omdat ze me willen beschermen, of me niet tot last willen zijn, maar hiermee was hij me juist tot last. Hij betrok me er niet bij, ik voelde me op dat moment zo alleen daardoor. Want mij niets zeggen en maar overal buiten houden, juist dat laat je je ziek voelen en het gevoel krijgen dat je als patient wordt behandeld. Nou was dat natuurlijk absoluut niet zijn bedoeling, maar op dat moment viel dat gewoon even flink fout. Maar no worries, we hebben er gewoon met elkaar over gepraat, urenlang zelfs, geen ruzie gemaakt en vinden elkaar nog steeds lief! Juist dat communiceren is oh zo belangrijk. Hoe lief je het ook bedoelt, laat iemand zich nooit als patient voelen, want dat gevoel doet echt pijn en heel veel verdriet. Leer dit dan dus ook z.s.m. af en praat met je partner/ familielid van hoe of wat wil jij het het liefste en verzin zo samen een manier ervoor om over dingen te praten, zonder dat je de ander buitensluit. Trust me, ieders leven zal er een stuk beter op worden dan.

Screenshot_20200226-104701_Headspace.jpg

Zondag: Ik was moe! Natuurlijk zijn we veeeeel te laat gaan slapen en nou is dat nog niet zo erg, maar we werden allebei alweer vroeg wakker en konden niet meer slapen, allebei een te druk hoofd, Jeff door het gedoe op zijn werk en ik door me zorgen om hem en Mysty te maken enzovoorts Dus amper 4 uurtjes geslapen… Nu merk ik altijd wel na drukke dagen te hebben gehad dat ik echt tijd nodig heb om daar van bij te komen, maar dat is tijdens depressie gewoon zwaarder en langer. Maar ik deed m’n ochtendroutine en dacht terug aan de gezelligheid en alle leuke nieuwe bakspulletjes, waarmee ik nog meer awesomes kan gaan maken. En dat hielp toch ook wel hoor 😀 Maar het allerfijnste was toch wel het knuffelen met de katjes, want wat kunnen je diertjes je toch een ongelooflijk gevoel van warmte, liefde, steun en zelfs het gevoel van begrip geven.

Maar ofc….. moet ik jullie dit ook even laten zien, want dit maakt mij gewoon blij. Tijdens ons dagje “winkelen”, maar dan anders kwamen we deze beauty tegen, Miss Potts theepot van Beauty and the Beast, ik zag ‘m staan in de winkel en werd helemaal lyrisch, die zoek ik al jaren en kijk dan hoe gaaf. Nu is Chip eindelijk verenigd met zijn mams 🙂 Happy Chip en Miss Potts, happy me!

20200302_110624

Chip & Miss Potts

Maar ook dit schatje moest absoluut mee, een knuffel van Stitch!!! Ik hou van Stitch, vind hem zo gaaf, dus we konden deze lieve schat toch niet alleen achter laten in die winkel, nee hoor, die moest echt mee. En nou staat ‘ie gezellig op de bank 🙂

20200302_134435.jpg

Dus hoe moeilijk het deze week ook was, de dingen tussendoor hebben absoluut geholpen. En ik heb ook nog eens goed nieuws ook, Mysty is weer gaan eten, onze koningin vond het eten uit de oude zak niet lekker meer. Dus gaf Jeff haar uit de nieuwe zak die we hadden besteld en wat denk je, ja hoor, ze eet weer! Hopelijk gaat dit zo door en komt ze ook weer wat aan, maar we hebben absoluut goede hoop. Want ze eet weer oud en vertrouwd als een echte  bouwvakker, smakkend en wel en veel! Dus die angst is gelukkig weg. Onze katten zijn gewoon onwijs verwend, ach ja, ik geef ze groot gelijk! Dus dit hielp ook wel om me wat beter te laten voelen, dat kun je je wel voorstellen.Nee, mijn depressie is nog niet over. En dat zal ook niet zo 1, 2, 3 gaan, daar staat jammer genoeg geen tijdslimiet op. Maar door toch de kleine dingen te zoeken die desnoods alleen een glimlach op je gezicht kunnen toveren en af en toe wel leuke uitstapjes maken met vertrouwde en lieve mensen, hebben me er toch weer een week doorheen geholpen. Ik vecht nog steeds, de strijd is absoluut zwaar, maar ik weiger me te laten verslaan! Ik hoop jullie hiermee ook iets te hebben kunnen helpen en anders een kijkje te hebben kunnen geven in Mijn leven met Bipolair. Ik wens jullie allemaal dan ook een hele fijne week toe. En weet dat je er niet alleen voor staat, want ik vecht met je mee! 

Heel veel liefs en natuurlijk een dikke knuffel

Bren

 

 

 

 

5 gedachtes over “Mijn leven met Bipolair…#2…

  1. philipfontana zegt:

    Bren, Your Bipolar #2 was so helpful to really better understand your struggle with depression! As I read about your morning routine & the activities in your life that help you –baking, crocheting– & then Friday dinner out, Saturday shopping & dinner out & friends, “tired Sunday,” I said to myself that I would benefit with less depression myself to follow Bren’s considerable amount of activities!!! Your caring for Jeffrey’s recent struggle with his workplace plus wanting to have been a part of his decision about leaving the band are so important to reach out beyond your own struggle. And you love of your cats, especially Mysty’s eating problem, are again living for something beyond yourself. You said it best near the end that the fight against depression is not over, but the little things help you through it with a smile on your face, nice trips, good people, as you soldier on. What a good picture of your life, Bren! Phil

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s