Het gevecht tegen en met Bipolair…

Vandaag eens wat anders van mijn kant dan een recensie of iets anders boekigs. Ik ga het eens hebben over mijzelf, en bij mij hoort nou eenmaal ook mijn ziekte Bipolair. Dat kan ik super klote vinden en gigantisch van balen, alleen lost dat niets op. Dus lever ik elke dag een keihard gevecht. Dat is zwaar, uitputtend en soms ontzettend moeilijk, maar buiten dat probeer ik, hoe moeilijk ook, altijd er weer uit te vechten.

wolken en zon.jpeg

Ik werd voor het eerst depressief op mijn achtste, belachelijk jong als je erover nadenkt. En voordat ik kon gaan puberen had ik mijn eerste manie er al opzitten. Dus echt puberen daar deed ik niet aan, want op dat moment was mijn ziekte al te actief aanwezig. Mijn leven is niet altijd makkelijk geweest en ook was ik nog eens de sjaak dat het erfelijk is, een oma van mij (die ik overigens niet gekend heb) die had net als mij een bipolaire stoornis en Ptss, het is dus niet verwonderlijk dat ik uiteindelijk door wat ik heb doorstaan en die erfelijkheidsfactor ziek ben geworden. En op momenten zoals nu, dat ik depressief ben, besef ik donders goed dat ik levenslang heb. Want Bipolair type 1, met alles erop en eraan gaat nooit meer over. Soms wil ik het uitschreeuwen van verdriet, frustratie en onmacht. Huilen tot ik niet meer kan. En dat doe ik ook wel, soms. Maar ik heb mezelf ook iets anders aangeleerd; vechten. Een ieder die mij echt goed kent zal je dan ook vertellen dat ik een echte vechter ben, al zie ik dat zelf soms niet zo. Deze post ga ik ook niet helemaal vol zetten met alle ellende, of over mijn verleden praten, want juist dat verleden wil ik achter me laten voor zover dat mogelijk is.

comedy-and-tragedy-theater-masks-john-schwegel

De twee toneelmaskers komedie en tragedie worden vaak als symbool voor de ziekte gebruikt.

Er is een hoop onbegrip over wat ik allemaal “mankeer” ( rotwoord is dat ) Mensen denken en zeggen vaak dat ik me aanstel, dat ik die knop even om moet zetten, waarom ik dingen niet doe en waarom andere dingen weer wel en dat dat in hun ogen dan niet klopt zoals bijvoorbeeld hoe ik dan in vredesnaam depressief kan zijn, want ik lach toch….. en zo nog heel veel meer. Er is aan de buitenkant niet te zien dat ik ziek ben, dus daarom geloven een hoop mensen niet dat het zo extreem heftig kan zijn voor me. Want als je iets niet kan zien, dan bestaat het toch niet ? 😛 Onzinnig gelul, ik weet het, maar jammer genoeg zijn er nog veel mensen die zo denken en die zich niet willen verdiepen in een ander. Ik ben op school veel gepest, ik was anders dan anderen en ik zag er ook nog eens niet uit zoals de rest met hun Nike sportschoenen en Australian pakkies. Daarbij wou ik er ook niet zo uit zien en had ik niets op met dat meeloop gedoe. En ik vond het niet stoer om in de kroeg te hangen en te gaan zuipen, om daarna laveloos en ziek te zijn. Ik zag daar het nut niet van in, misschien maar goed ook, want dat soort gekkigheid kan bij mij heel vervelend uitpakken naar een manie en met heel veel pech zelfs doorslaan naar een psychose. Gelukkig heb ik van dat laatste niet vaak last. Laatste keer was twee jaar geleden toen ik heel ernstig ziek was, een freaking maand lang gewoon. Gekker moet het toch niet worden 😛

Eeyore Tigger.jpg

Deze spreuk is echt op mijn lijf geschreven!

Mensen vragen me soms hoe het is om te leven met deze ziekte, tsja heel eerlijk gezegd weet ik nooit zo heel goed hoe ik daarop moet antwoorden, want ik ken het niet anders dan dat ik zo ben. En het is echt niet altijd ellende hoor 🙂 Gelukkig niet zeg 😀 Ja, momenteel is het gewoon niet cool met die depressie en kan ik veel minder aan dan dat ik dat kan als ik in een rustige periode zit, zonder dat ik in een fase van de ziekte zit. De ziekte is wel degelijk aanwezig dan, alleen het houdt zich dan even stil. En juist voor die momenten en voor degenen waar ik van hou, daarvoor lever ik mijn gevecht elke dag weer.

Dus voor de momenten zoals de afgelopen maanden probeer ik ondanks alles mijn positieve inslag en mijn humor niet te verliezen. En vecht ik opnieuw mijn gevecht, alleen zie ik niet alles als een gevecht. Waarom niet? Omdat ik dingen ga doen die een glimlach op mijn gezicht kunnen veroorzaken. Die me even uit de realiteit halen van donkere gedachten, zonder energie zitten enzovoorts en me laten zien dat er echt ook leuke dingen nog steeds mogelijk zijn. Hoe moeilijk ook! En leuke dingen vallen niet onder een gevecht.

Zo heb ik vele hobby’s, ik ben ongelooflijk creatief. Creativiteit helpt mij om de wereld wat zonniger te zien. En dat kan gaan om creatieve hobby’s als haken, waar ik echt mega gek op ben, maar ook om het maken van sieraden, kaarsen en ga zo maar door. Ook vind ik rust in koken en bakken, de passie voor koken en bakken is ook behoorlijk zichtbaar bij ons in de keuken en ik vind het dan ook zo ontzettend gezellig en leuk als vrienden en familie blijven eten.  Het zijn voor mij die dingen, dat bezig zijn met iets te creëren waar ik ook  nog eens iemand anders blij mee kan maken, wat mij helpt om een bepaalde rust in mijn hoofd te krijgen.

Bobbie haken.jpeg

Bobbie “helpt” vaak met haken

Lezen doet dat ook; lezen brengt je letterlijk in een andere wereld en laat je alles even om je heen vergeten. Ik hou ervan. En al die kleine dingen die ik doe, die veel mensen vaak genoeg als ouderwets, saai en ga zo maar door hebben beschreven, kan voor een rust in mijn hoofd zorgen die nog geen enkel medicijn mij ooit heeft kunnen geven. En geloof me, ik ben een giga proefkonijn geweest voor psychiaters. Man, wat een meuk bestaat er zeg, jammer genoeg te vaak voorgekomen dat ik er of allergisch voor was (ja ja, tis een gave hoor, allergisch zijn voor medicatie wat me misschien had kunnen helpen, hahaha) of het medicijn deed totaal het tegenovergestelde van wat het had moeten doen. Dus ik slik bijna geen medicatie, lithium reageerde ik in het begin top op, tot ze steeds verder gingen ophogen, ik werd echt een zombie en zo suïcidaal was ik nog nooit geweest, dus dat werd ‘m niet. Anti-depressiva… nop…nooit meer. Liep elke keer volledig mis. And so on… Op momenten dat het echt niet anders kan, dan praat ik weer een tijd met een psychiater en een psychologe en slik ik tijdelijk medicatie, maar liever pak ik mijn ziekte anders aan dan met rotzooi in mijn lijf wat er niet in hoort. Nu heb ik Rivotril, al jaren, als het in mijn hoofd niet wil of mijn angsten nemen het teveel over dan neem ik dat in en dat neem ik ook voor het slapen in twee stuks, samen met slaapthee, want jawel ik heb ook nog eens Insomnia! Het is bijna lachwekkend, ik zeg altijd : “Als je iets doet, dan doe je het goed!” Nou in de geestelijke ziektes heb ik behoorlijk vooraan gestaan met het uitdelen ervan, vind je ook niet?

Maar goed, ik zat dus te denken om, mits het lukt (hoop van wel ofc) iedere week iets te gaan schrijven over dit gevecht. Maar niet op een negatieve manier, nee juist op een positieve manier. En dingen te laten zien aan hobby’s buiten het lezen om, schrijven over dingen wat mij helpt en misschien ook anderen wel kan helpen. Want uiteindelijk is het me daar natuurlijk om te doen. Een ander proberen te helpen je beter te kunnen weren tegen alles. En daarvoor hoef je niet dezelfde dingen als mij te hebben natuurlijk. Maar wie weet, kan ik jou met mijn dingen wel heel goed helpen. Mocht je vragen hebben mag je die natuurlijk ook aan me stellen, of ik er gelijk op reageer kan ik niet met zekerheid zeggen, maar antwoord komt er sowieso 🙂

f197f300b4c8133ab6649282b758e160.jpg

Deze meme geeft goed weer hoe weinig veel mensen weten over depressie

Ik hoop dat ik jullie niet heb afgeschrikt met dit stukje, en hoop juist dat ik door elke week een stukje te schrijven jullie een inzicht kan geven in hoe het is en wat mij en de mensen om me heen ook helpt om ermee om te gaan. Met alle intentie om een ander te kunnen helpen. Maar voor nu kruip ik lekker op de bank met de katjes, een warme kop thee en een boek en ga ik lekker nog een tijdje lezen 😀

 

Heel veel liefs,

Bren

 

 

10 gedachtes over “Het gevecht tegen en met Bipolair…

  1. Marcella zegt:

    Mooi geschreven!
    Het zou fijn zijn als je hier elke week iets over schrijft. Kan men ook nog wat aan hebben!
    Ik ben eindelijk met cognitieve gedragstherapie begonnen , na lange wachtlijst. En heb gelukkig wel baat aan een bepaalde antidepressiva. En zoveel hobby’s, maar het lukt me gewoon niet om er weer aan te beginnen. En als ik het doe, dan gebeurd er daarna iets slechts voor mijn gevoel
    (Ik heb ocd en vanuit dat een depressie).
    Ik kijk uit naar je andere berichten over jou en je bipolair!

    Liked by 2 people

    • medusadewit zegt:

      Dank je wel voor je lieve bericht. Ik zal elke week schrijven hierover. Oh cognitieve gedragstherapie kan goed helpen idd bij depressie, heb ik ook gehad jaren geleden 🙂 Heel veel succes erbij 🙂 Gelukkig dat anti depressie jou goed helpt, fijn om te horen. Ik schoot erdoor in manie, haha, niet zo handig. Je hobby’s zal wel weer lukken, probeer je er niet te druk om te maken, hoe frustrerend het ook is. Die tijd komt wel weer. Ah ocd, Yup ook dat is heel herkenbaar voor me. Het is niet makkelijk, maar weet dat je niet alleen staat😘😘😘

      Liked by 1 persoon

  2. marijkefjansen zegt:

    Wauw, wat dapper dat je dit met ons deelt! Ik ben zelf ook depressief geweest en worstel soms nog steeds met buien. Daar kun je niets aan doen. En helaas hoort slapeloosheid ook bij negatieve buien, waardoor je zelfs niet in dromenland kunt ontsnappen aan het nare gevoel. Je bent in ieder geval niet alleen en ik vind het zo stoer van je dat je jouw persoonlijke verhaal deelt! 💪🏻❤️

    Liked by 3 people

  3. philipfontana zegt:

    Bren, What a super idea to do a post like this on your lifetime battle with bipolar disorder once a week or so! As you said, it will help you & those around you &, in the process, help others reading it who may be suffering or their loved one!!! I read your post very closely to learn about your battle & your victories too! –Since eight years old! –Hereditary from your grandmother! The word you use strongly, “Fight!” to deal with bipolar type I that never goes away. –The “Comedy & Tragedy” masks as the symbol of the disease. Psychosis being the worst. And then all your many hobbies instead of fighting!!! And through your hobbies making others happy in turn helps you! –That cooking & baking!!! You have so many & are so talented!!! And then how doctors have experimented with your treatment with meds that you were allergic to or caused the opposite result! –Lithium the worst. Now you hardly take meds. The Rivotril has been the best for years with sleeping tea for the insomnia.! That’s sounds so hopeful! And no more ant-depressants! What a great start here, Bren! You must have unending things to say, to tell us about all you have experienced. –SO WELL DONE! I’m sure Jeffrey is proud of this step you are taking with these posts! Phil

    Liked by 2 people

    • Jeffrey Debris zegt:

      I am very proud of Bren for being who she is and doing what she does! She’s an inspiration to me, because if Bren can go through all of this, then I’m certain that I will find strength somewhere to continue whatever it is I’m doing. She has the ability to show me how to keep fighting, because she’s been in the darkest places. Every day we’re together has been a blessing, even when she was going through a really bad day, I was glad she drew strength from me and our cats to keep her going. It’s unimaginable for us to know how hard her fight can be, but I am trying to find understanding and trying to create an environment where we both can flourish and find calm and inner peace. 🙂 ~Jeffrey

      Liked by 2 people

      • philipfontana zegt:

        Bren & Jeffrey, What a story of love how you both face your separate lives & come together to reinforce one-another as one! There is a story, a book right here in what you say! Lots of love to you both! You are so fortunate to have each other…..& the cats…& the baked goods too!!! Phil

        Liked by 2 people

  4. booksometea zegt:

    Goed en dapper dat je dit deelt, dit zijn namelijk nog best wel taboe-onderwerpen (helaas). Zelf heb ik Asperger, een vorm van autisme, dus ik ken de strijd en de vooroordelen rondom psychische gezondheid.

    Wist je trouwens dat Sara Kroos ook bipolair is? Een paar van haar shows staan op Netflix (en soms op YouTube). Zij is heel open over haar aandoening en trekt een paar mooie vergelijkingen, zonder het zwaar te maken.

    Liked by 1 persoon

    • medusadewit zegt:

      Ik weet niet wie Sara Kroos is eigenlijk, maar ik ben een ramp met namen, dus daar zou het ook aan kunnen liggen😂

      Ohw ja, over Asperger kunnen mensen ook heel naar doen idd. Rot is dat 😦 Er is zoveel onbegrip naar de onzichtbare ziektes, echt verschrikkelijk. Ik blijf deze dingen nu ook delen, hoop er mensen mee te kunnen helpen en het taboe (al is het maar een klein beetje) mee te helpen doorbreken.
      Knufff

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s