A Link to the Past

Vandaag eens even wat anders dan boeken, vandaag ga ik het eens hebben over een van de beste video games die er bestaat, die ik ieder jaar weer opnieuw speel rond kerst! Ik weet het nog als de dag van gisteren, toen ik nog een klein Jeffje was wilde ik zo graag een Super Nintendo hebben. De SEGA Master System was de eerste console die ik had als kind en ik was echt gek op dat ding, maar toen Nintendo hun 16-bit console aankondigde en ik de eerste beelden van Super Mario World zag, was ik verkocht. Ik moest en zou een SNES hebben! Nou was zo’n apparaat natuurlijk onbetaalbaar voor een klein jongetje als ik, dus dat hielp niet erg mee. Een van mijn beste vrienden, Wouter, die had de SNES voor mij en ik was stikjaloers op hem destijds. Het moest voor mij nog tot de kerst van 1993 duren dat ik mezelf eindelijk de trotse eigenaar van een SNES mocht noemen. Het was een bundel met Super Mario All-Stars, maar dat was niet de enige game die ik erbij kreeg, ik kreeg ook The Legend of Zelda: A Link to the Past.

zelda-alttp.jpg

Het startscherm. Dit is waar de nostalgie al begint voor mij 😛

Een avontuur wacht op je!

Ik vond Super Mario geweldig, maar waar ik echt helemaal idolaat van was, was die Zelda game. A Link to the Past was ook mijn eerste Zelda game. Ik had al vaak genoeg van schoolvriendjes met een NES gehoord dat Zelda echt top games waren. Maar dit was de eerste 16-bit Zelda game en de graphics ware geweldig en de muziek van de game ook echt van ongekende klasse. Het begin van het spel wekt een hoop verwachtingen, Prinses Zelda vraagt je om hulp en je bent achter je oom (die verdacht veel op Mario lijkt, overigens) aangegaan, die je nog had gezegd dat je binnen moest blijven. Als je dan eenmaal je oom vindt en het zwaard dat hij bij zich droeg van hem overneemt, dan begint het avontuur pas echt! Een blik op de landkaart van de game deed me toen al realiseren dat deze game ongekend groot was voor die tijd!

Map

De landkaart van Hyrule, met Hyrule Castle in het midden!

Het mag vandaag de dag weinig voorstellen qua grootte, maar deze kaart blijft in mijn geheugen gegrift staan.

Wat deze game zo geweldig maakt is dat veel gebieden van de spelwereld niet toegankelijk zijn tot je bepaalde gadgets en items hebt bemachtigd die dit mogelijk maken. Dit is op zo’n ingenieuze wijze voor elkaar gespeeld, dat je ook echt terug wilt naar eerdere gebieden om te kijken of je misschien geheimen gemist hebt, want daar zit de wereld vol mee! Ook is het zo dat elk item dat je bemachtigd nodig is om door de dungeons heen te komen en vaak heb je ze nodig om de eindbaas van die dungeon te verslaan.

Master Sword.jpg

Als je eindelijk de Master Sword in handen hebt… wat een heerlijk gevoel!

Wacht even, het spel is nog niet klaar?

Wat me als kind stijl achterover deed slaan was dat toen ik eindelijk Agahnim, de antagonist van het verhaal, had verslagen, de game verre van voorbij was. In plaats daarvan kwam je terecht in een duistere versie van Hyrule en werd je vervloekt, waardoor je geen zwaard of iets kon gebruiken, tot je die vloek wist te verbreken.

 

Agahnim.png

Agahnim bleek maar een pion in het verhaal te zijn…

Niet alleen was het spel dus nog niet klaar na drie dungeons en Agahnim te hebben verslagen, je moest nóg acht dungeons door om het spel echt uit te spelen! Toen besefte ik dat de game echt heel erg groot was, vooral in die tijd was het echt een enorme game!

Wat ik geleerd heb van A Link to the Past

Het klinkt misschien voor veel mensen stom, maar video games kunnen je best wat dingen bijbrengen! Een van de dingen die ik geleerd heb van deze game is dat je met het juiste gereedschap bijna alle obstakels kunt tackelen. Link gebruikte in de game heel veel gadgets en groeide daarmee steeds verder. Hij kon door dungeons heenkomen, groeide steeds sterker en kon moeilijker wordende uitdagingen aan.

Plot twists zijn een belangrijk element in verhalen. Zoals ik eerder al zei, ik was zo van mijn apropos toen ik erachter kwam dat het spel verre van over was! Dat besef vond ik zo gaaf, ik hou ervan en elke keer als ik in dat punt in het spel kom, geniet ik er opnieuw van dat ik nog niet eens op de helft ben!

Final Battle.jpg

Dit spel bevat alle elementen die een video game geweldig maakt. Wat A Link to the Past onderscheidt van zoveel andere games en dat het nog steeds een van de beste games is die ik heb gespeeld is dat het alle elementen bevat die een klassieker moet hebben. Het verhaal is goed, alhoewel ietwat simpel, maar nog steeds erg goed. De manier waarop je progressie boekt in het spel en daardoor alle hoeken en gaten van de wereld wilt ontdekken is geweldig gedaan. De gameplay en controls zijn ook nagenoeg perfect. Het spel is makkelijk te leren, maar lastig om meester te worden. De graphics zijn geweldig en bijzonder goed oud geworden. Hoewel ik moet toegeven dat graphics voor mij ondergeschikt zijn. Ik heb altijd mijn kennis van al deze elementen gebruikt om te oordelen of andere games ook goed zijn en iedereen die game design doet, zou deze game als voorbeeld moeten nemen van hoe het moet!

Super Nostalgia Entertainment System

Elk jaar in December herspeel ik A Link to the Past. Dit jaar zal geen uitzondering zijn, maar ik wilde zo graag ook eens delen wat er nou zo geweldig is aan een van de beste video games aller tijden. Het is zo goed oud geworden en ik kan dan ook niet wachten om Agahnim en Ganon wederom te verslaan! 😉

Hebben jullie ook spellen die je regelmatig herspeelt? Laat het ons weten in de commentaren!

Happy gaming!

Jeffrey

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s