Naar het einde toe werken

Het is de laatste week van NaNoWriMo en ik ben tegen de figuurlijke muur aangelopen. Zo eentje waar marathonrenners ook last van hebben. Als je eenmaal over die muur heen komt, dan haal je het. De laatste dagen werd ik geteisterd door twijfel en voelde ik me mentaal leeg. Maak je geen zorgen, ik overleef het wel en het klinkt misschien wat dramatisch, maar als deze maand over is ga ik even een adempauze nemen en schroef ik mijn dagelijkse schrijfdoel terug naar 500 woorden per dag. Vandaag wilde ik wat inzichten delen die ik in de afgelopen maand heb gekregen en iets meer over mijn schrijfproces.

yoshi keyboard.jpg

Ik hou van deze mok ^_^

Zo hard brainstormen dat je er koppijn van krijgt

Voor ik start met schrijven ben ik vaak druk in mijn hoofd met nieuwe verhalen en maak ik allerlei notities tussendoor en kijk ik of die ideeën een beetje door borrelen in mijn hoofd en zich kunnen ontwikkelen tot een goed verhaal met potentie. Degene die ik momenteel aan het schrijven ben, daar loop ik al een tijd mee, ongeveer twee jaar denk ik. Het was rond de tijd dat ik druk bezig was met het afronden van The Xoron Redemption dat ik al steeds wilde werken aan mijn nieuwste verhaal. Een geflipt fantasy verhaal waar ik al een tijd over na had gedacht. Ik wilde elementen combineren uit favoriete films en series, zoals The Big Lebowski en Breaking Bad, maar dan in een “klassieke” fantasy setting met gnomen, dwergen, orks en alles wat ik zo leuk vind aan fantasy. Ik had zo veel ideeën en zoals dat dan zo vaak gaat, heb ik er ook ontzettend veel moeten schrappen, zodat de echt goede ideeën erin kwamen en straks kunnen stralen. Het is hoe brainstormen werkt. Niet alle ideeën werken 🙂 en sommige ervan kun je wellicht later gebruiken, als je met een nieuw verhaal bezig bent.

Een begin en een eind

Het allerbelangrijkste ingrediënt voor het schrijfproces bij mij is dat ik weet waar het verhaal start, maar vooral waar het moet eindigen. Alles daartussen komt vanzelf wel als ik aan het schrijven ben en valt meestal op logische wijze wel samen. Ik plot wel altijd vooruit, zo’n vijf hoofdstukken, zodat ik dan weer wat stapjes dichterbij het einde ben. Dan ga ik zitten en werk ik die hoofdstukken uit en als die klaar zijn, dan check ik of ik nog steeds op de juiste koers zit en hoe mijn vooruitgang is geweest. Het allerbelangrijkste hierbij is dat ik naar het einde toe blijf werken! Soms kan ik best wat zijsporen creëren en is er van alles wat ik wil vertellen aan de lezer, maar wat misschien voor hun helemaal niet zo boeiend is, of wat eigenlijk gewoon niks aan het verhaal toevoegt. Gelukkig kan ik daarvoor ook altijd rekenen op een vast clubje proeflezers die me precies vertellen wat ze goed vinden, maar vooral wat ze niet vinden werken in het verhaal.

Tegen de spreekwoordelijke muur oplopen

Het is nu bijna het einde van NaNoWriMo en ook al ga ik nog een laatste update daarover schrijven deze week, wilde ik toch alvast dit even met jullie delen, omdat het me enorm dwars zit en ik op het punt ben gekomen dat ik er geen lol meer aan beleef dat ik verplicht elke dag veel moet schrijven. Ik moet nu nog maar 4.000 woorden om NaNoWriMo te winnen en dat gaat ook zeker gebeuren, dat weet ik wel, maar ik ga van 1.700 woorden per dag nu naar beneden schroeven, tenzij ik lol heb, dan niet natuurlijk. De belangrijkste reden dat ik even minder druk erop wil leggen is dat ik vind dat ik wat glans heb verloren met het verhaal als ik geforceerd word om te schrijven. Normaal neem ik veel meer tijd om na te denken hoe het verhaal verder moet en heb ik ook veel meer een idee wat ik wil gaan schrijven. Dat heb ik nu al zeker een week niet gehad en het resultaat daarvan is dat ik nu dus twijfels heb over het verhaal.

Boba Fett keyboard.jpg

Een zeker premiejager houd me in de gaten…

Zoals ik al zei, meestal schrijf ik met een helder hoofd en weet ik welke woorden ik op papier wil zetten als ik ga schrijven, maar toen ik Bren van de week vertelde wat ik had geschreven en hoe het einde moest worden, merkte ik dat het enthousiasme bij haar ontbrak, waar ik wel op had gehoopt. Gelukkig had ik daarna wel ideeën hoe ik het einde veel beter kon maken. Ik geef toe, misschien bracht ik het ook niet met al te veel enthousiasme over en ik wilde natuurlijk ook weer niet te veel spoilen, omdat ik wil dat ze er zo fris mogelijk in gaat straks en een leuke leeservaring heeft. Maar ik kon er helaas niks aan doen dat een vervelend gevoel me bekroop. Dat vond ik echt niet leuk. Dit was een van die momenten dat je aan zelfreflectie doet als schrijver en vindt dat alles wat je op papier gezet hebt gewoon kut met peren is. Maar tegelijkertijd, door Bren d’r reactie kreeg ik ook weer het inzicht dat ik misschien de lat te laag had gelegd voor mezelf en zij weet me als geen ander naar een hoger niveau te tillen en dat is waar ik ook echt voor wil gaan.

Dit verhaal verdient niks minder dan het beste en ik weet dat ik nu nog in de draft fase zit, dus ik zal een hoop moeten herschrijven, met haar feedback in acht genomen. Dit is het eerste boek dat ik schrijf sinds we samenwonen, maar ik moet toegeven dat het echt helpt als je iemand hebt die je volledig steunt in alles wat je doet en die je wil helpen om het onderste uit de kan te halen en het beste boek te schrijven dat je kunt. Daar put ik nu een hoop kracht uit. Het is tijd om over die muur te klimmen en NaNoWriMo te winnen!

Happy writing!

Jeffrey

2 gedachtes over “Naar het einde toe werken

  1. philipfontana zegt:

    Jeffrey, I don’t want to take too much of your valuable time here. –Enjoyed reading about your writing process that emphasizes beginning & ending with vigilance that the chapters along the way get you there! It almost sounds expected in the last week of NaNoWriMo that you hit the proverbial wall of marathon runners with your writing. Fortunately, your writing output over these past weeks enables you to write less per day & “coast in” to the NaNoWriMo finish line. –Plus Bren’s input to “raise your bar” back to your usual high level of performance quality is invaluable!!! Also, consider what’s going on here physically & mentally after such a writing push; you are tired. It brings to mind one of my “spiritual anchors” called “Desiderata” which says, in part; “But do not distress yourself with dark imaginings. Many fear are born of fatigue & loneliness.” — Strong finish to you, Jeffrey, like one of Patty’s wolves or knights with courage & strength!!! Phil

    Liked by 1 persoon

    • Jeffrey Debris zegt:

      Thank you Philip! I know I will have it a bit easier these last days, which is a big relief. I’m glad I doubled down on a couple of days and went till I ran out of juice, instead of stopping a bit earlier. I benefit greatly from that now 🙂 With a bit of luck I’ll finish tomorrow! 😀

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s