Review: Toxine — Rani de Vadder

Genre:                   Young-Adult
Uitgever:              Hamley Books
ISBN:                     978 94 6396 707 5
Uitvoering:          Hardcover
Aantal pagina’s: 313
Uitgave:               6 Februari 2020

Met hartelijke dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.

Screenshot_20200226-192435_bolcom

Het allereerste wat opvalt aan dit boek is de prachtige cover. In mijn lievelingskleur ook nog eens, paars, met een prachtige zwarte adder erop afgebeeld. En een hardcover ook nog eens, werkelijk waar een prachtexemplaar wat triggert om gelijk te willen beginnen met lezen.

Het boek neemt je mee in de wereld van Khala, een meisje dat net achttien jaar is en een heel bijzondere gave heeft. Alleen deze gave is absoluut niet iets dat je bij je wilt dragen, het voelt eerder als een vloek. Khala wordt door haar gave, net als andere kinderen met gaves, gezien als een Offer en vallen onder het bezit van de Opperheer. De Opperheer is een afgrijselijk mens, hij vermoord de Offers hun ouders en brandmerkt de kinderen met een teken van de ster op hun voorhoofd. Dan worden ze gedumpt in een weeshuis tot ze oud genoeg zijn om door hem te worden opgeëist. Of eigenlijk….hun gaves tot volledige uiting zijn gekomen dat hij er ook iets mee kan. Het talent van Khala is voor hem het meest ultieme van alles, haar Talent is namelijk dat haar huid door een simpele aanraking dodelijk kan zijn. De Opperheer is verslaafd aan macht en hij moet en zal haar bijzondere gave krijgen. Alleen zo zal hij in zijn waanzinnige gedachtegang zijn rijk nog verder kunnen uitbreiden en al zijn vijanden kunnen vernietigen zonder dat ze het zullen zien aankomen.

IMG_20200224_100734_192.jpg

“Ik voelde iets van triomf door mijn aderen jagen, al was het een bitterzoete overwinning. Om ongenaakbaar te worden, moest je eerst alles verliezen.” —blz.48-

Khala zet het op een vluchten, ze moet en zal uit zijn giftige klauwen blijven en het redden. Hij moet gestopt worden en hierbij krijgt ze hulp uit onverwachtse hoek, de Bandiet biedt haar zijn hulp aan om te kunnen vluchten naar het Zwarte Woud. Dit zou de ultieme plek zijn om zich voor de Opperheer te kunnen verbergen. Tijdens hun vlucht krijgt Khala de kans aangeboden om zelf de strijd met de Opperheer aan te gaan en hem voor eens en altijd te verslaan. Dit pad zal alleen niet over rozen gaan en veel gevaar met zich meebrengen, maar ondanks dat zet Khala door. Zal het hun lukken de Offers hun vrijheid terug te geven en de Opperheer te verslaan? En wie is toch die Zwarte Slang die haar overal achterna lijkt te kunnen komen?

IMG_20200223_125748_109.jpg

“‘Niet doden? Dat wil niemand, Khala. We hebben echter geen keus. Je bent een moordwapen, maar enkel tegen slechteriken,’zei ze. ‘Je bent geen moordenaar. Je bent een overlever.” —blz.117-

Toxine is het debuut van Rani de Vadder en wauw wat voor een! Wat was dit een ongelooflijk fijn en gaaf boek om te lezen zeg. Ik vloog er echt doorheen, Rani heeft een heerlijk vlotte en beeldende schrijfstijl waardoor het hele verhaal voor je ogen tot leven komt. De personages in dit boek zijn zo goed neergezet, dat je ook echt een band met ze krijgt en met ze meeleeft. Love it when that happens! Een heerlijk Young-Adult verhaal met fantasy elementen erin verwerkt. De hoofdstukken zijn stuk voor stuk voorzien van een prachtige afbeelding van slangen en een Keltisch teken rondom het nummer van het hoofdstuk. Dit geeft het verhaal een heerlijk fantasy gevoel. Ik heb me geen moment verveeld tijdens het lezen van dit boek, wat een heerlijk verhaal! Ik hoop dat Rani nog vele boeken meer zal gaan schrijven in de toekomst, ik zal ze zeker gaan lezen! 

“Is liefde niet de grootste drijfkracht om iets voor iemand anders te doen?” —blz. 251-

 

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟1/2
Lettertype: 🌟🌟🌟🌟🌟

Overall: 🌟🌟🌟🌟1/2

Happy Reading!!!

Liefs,

Bren

Review: Ragdoll – Daniel Cole

Genre:                    Thriller
Uitgever:                Luitingh-Sijthoff
ISBN:                      978 90 245 7498 8
Uitvoering:           Paperback
Aantal pagina’s:  399
Uitgave:                Eerste druk, februari 2017, Tweede druk, maart 2017

“Vertel me eens, als jij de duivel bent, wat ben ik dan?”

En toen had ik dan eindelijk Ragdoll gelezen, dit boek stond al zo lang te wachten om gelezen te worden, maar elke keer was er wel iets waardoor ik er gewoon niet aan toe kwam. Maar het is me dan toch eindelijk gelukt hoor! En OMFG….wat is dit een ziekelijk goed boek!

Screenshot_20200225-162414_bolcom

Al heel snel raakte ik verslingerd aan het verhaal over een verknipte seriemoordenaar en wou ik alleen nog maar verder gaan met lezen. Rechercheur William Fawkes, oftewel Wolf, zoals zijn bijnaam luidt, is na maanden weg te zijn geweest voor “psychologisch onderzoek” eindelijk weer terug. En dat zal hij gelijk weten ook. Want niet veel later worden hij en zijn collega’s erop uit gestuurd om wel een heel ingenieuze en vreemde zaak op te lossen. Een die geen van allen ooit nog zal kunnen vergeten. Verschillende lichaamsdelen van wel zes slachtoffers vormen samen, wel netjes aan elkaar genaaid, een lijk. Het ziet er afschuwelijk en tegelijkertijd indrukwekkend uit, welke zieke geest heeft dit in vredesnaam bedacht en uitgevoerd? Door de pers wordt dit vreemde lijk al snel “de lappenpop” genoemd, waardoor de moordenaar bestempeld wordt met de naam “de lappenpop-moordenaar”. Alsof deze gruwelijke moorden al niet heftig genoeg op zichzelf zijn verergerd de zaak al rap. De lappenpop-moordenaar heeft een ‘to do’ lijst achtergelaten met daarop de namen van zijn volgende zes slachtoffers. Waaronder niet de minst belangrijke personen. Wolf en zijn team staan dag en nacht paraat om de moordenaar in zijn kraag te vatten, maar gaat dit ze ook daadwerkelijk lukken, of is deze zieke, intelligente psychopaat ze toch veel te slim af?

IMG-20200201-WA0001

“Ik heb al een seriemoordenaar mijn leven laten ruïneren. Ik ben niet van plan om een tweede te laten beslissen wanneer het voorbij is.” -blz.243- 

Dit boek moet je gewoon gelezen hebben als je van thrillers houdt, want zo kom je ze niet heel vaak tegen. Wat zit dit verhaal onwijs goed in elkaar, van begin tot einde blijft de spanning aanwezig. Continu was ik aan het uitzoeken wie het geweest kon zijn en ik zat een aantal keren toch echt fout! Maar alles aan dit verhaal klopt gewoon, dit is wat ik van een thriller verwacht, die dosis spanning, het op het puntje van de bank zitten gevoel, de verslavende schrijfstijl, de heerlijke sarcastische humor, de plot twists die je elke keer weer op het verkeerde been weten te zetten en ga zo maar door. I freaking love this! Wat kan Daniel Cole onwijs goed schrijven, meesterlijk verhaal! Ik heb er, zoals jullie misschien al lichtelijk doorhadden, werkelijk van genoten. Eindelijk weer eens een thriller die met recht zich zo mag noemen! Top! En als jij als thriller liefhebber dit boek nog niet gelezen heb, twijfel dan niet langer en ga het lezen….want dit wil je echt gelezen hebben!

20200225_161806

En anders, doe het alleen al om die prachtige rug van het boek, een eye catcher en zo handig. Normaal lees ik zo voorzichtig mogelijk omdat ik het liefste geen leessporen en al achter laat op m’n lieve boeken, maar bij dit boek hoefde ik minder uit te kijken daarvoor, omdat het gewoon ideaal is ontworpen. En ik heb alle drie Daniel Cole zijn boeken in de kast staan met deze rug ontwerpen, whoop, whoop. Zo gaaf! Ofc ben ik heel erg benieuwd hoe zijn andere boeken gaan zijn, of ik daar heel snel aan toe kom, dat kan ik niet beloven, maar ik ga het zeker proberen 😀

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟🌟
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟

Lettertype: 🌟🌟🌟🌟

Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟

Happy Reading !!!

Liefs,

Bren

Het gevecht tegen en met Bipolair…

Vandaag eens wat anders van mijn kant dan een recensie of iets anders boekigs. Ik ga het eens hebben over mijzelf, en bij mij hoort nou eenmaal ook mijn ziekte Bipolair. Dat kan ik super klote vinden en gigantisch van balen, alleen lost dat niets op. Dus lever ik elke dag een keihard gevecht. Dat is zwaar, uitputtend en soms ontzettend moeilijk, maar buiten dat probeer ik, hoe moeilijk ook, altijd er weer uit te vechten.

wolken en zon.jpeg

Ik werd voor het eerst depressief op mijn achtste, belachelijk jong als je erover nadenkt. En voordat ik kon gaan puberen had ik mijn eerste manie er al opzitten. Dus echt puberen daar deed ik niet aan, want op dat moment was mijn ziekte al te actief aanwezig. Mijn leven is niet altijd makkelijk geweest en ook was ik nog eens de sjaak dat het erfelijk is, een oma van mij (die ik overigens niet gekend heb) die had net als mij een bipolaire stoornis en Ptss, het is dus niet verwonderlijk dat ik uiteindelijk door wat ik heb doorstaan en die erfelijkheidsfactor ziek ben geworden. En op momenten zoals nu, dat ik depressief ben, besef ik donders goed dat ik levenslang heb. Want Bipolair type 1, met alles erop en eraan gaat nooit meer over. Soms wil ik het uitschreeuwen van verdriet, frustratie en onmacht. Huilen tot ik niet meer kan. En dat doe ik ook wel, soms. Maar ik heb mezelf ook iets anders aangeleerd; vechten. Een ieder die mij echt goed kent zal je dan ook vertellen dat ik een echte vechter ben, al zie ik dat zelf soms niet zo. Deze post ga ik ook niet helemaal vol zetten met alle ellende, of over mijn verleden praten, want juist dat verleden wil ik achter me laten voor zover dat mogelijk is.

comedy-and-tragedy-theater-masks-john-schwegel

De twee toneelmaskers komedie en tragedie worden vaak als symbool voor de ziekte gebruikt.

Er is een hoop onbegrip over wat ik allemaal “mankeer” ( rotwoord is dat ) Mensen denken en zeggen vaak dat ik me aanstel, dat ik die knop even om moet zetten, waarom ik dingen niet doe en waarom andere dingen weer wel en dat dat in hun ogen dan niet klopt zoals bijvoorbeeld hoe ik dan in vredesnaam depressief kan zijn, want ik lach toch….. en zo nog heel veel meer. Er is aan de buitenkant niet te zien dat ik ziek ben, dus daarom geloven een hoop mensen niet dat het zo extreem heftig kan zijn voor me. Want als je iets niet kan zien, dan bestaat het toch niet ? 😛 Onzinnig gelul, ik weet het, maar jammer genoeg zijn er nog veel mensen die zo denken en die zich niet willen verdiepen in een ander. Ik ben op school veel gepest, ik was anders dan anderen en ik zag er ook nog eens niet uit zoals de rest met hun Nike sportschoenen en Australian pakkies. Daarbij wou ik er ook niet zo uit zien en had ik niets op met dat meeloop gedoe. En ik vond het niet stoer om in de kroeg te hangen en te gaan zuipen, om daarna laveloos en ziek te zijn. Ik zag daar het nut niet van in, misschien maar goed ook, want dat soort gekkigheid kan bij mij heel vervelend uitpakken naar een manie en met heel veel pech zelfs doorslaan naar een psychose. Gelukkig heb ik van dat laatste niet vaak last. Laatste keer was twee jaar geleden toen ik heel ernstig ziek was, een freaking maand lang gewoon. Gekker moet het toch niet worden 😛

Eeyore Tigger.jpg

Deze spreuk is echt op mijn lijf geschreven!

Mensen vragen me soms hoe het is om te leven met deze ziekte, tsja heel eerlijk gezegd weet ik nooit zo heel goed hoe ik daarop moet antwoorden, want ik ken het niet anders dan dat ik zo ben. En het is echt niet altijd ellende hoor 🙂 Gelukkig niet zeg 😀 Ja, momenteel is het gewoon niet cool met die depressie en kan ik veel minder aan dan dat ik dat kan als ik in een rustige periode zit, zonder dat ik in een fase van de ziekte zit. De ziekte is wel degelijk aanwezig dan, alleen het houdt zich dan even stil. En juist voor die momenten en voor degenen waar ik van hou, daarvoor lever ik mijn gevecht elke dag weer.

Dus voor de momenten zoals de afgelopen maanden probeer ik ondanks alles mijn positieve inslag en mijn humor niet te verliezen. En vecht ik opnieuw mijn gevecht, alleen zie ik niet alles als een gevecht. Waarom niet? Omdat ik dingen ga doen die een glimlach op mijn gezicht kunnen veroorzaken. Die me even uit de realiteit halen van donkere gedachten, zonder energie zitten enzovoorts en me laten zien dat er echt ook leuke dingen nog steeds mogelijk zijn. Hoe moeilijk ook! En leuke dingen vallen niet onder een gevecht.

Zo heb ik vele hobby’s, ik ben ongelooflijk creatief. Creativiteit helpt mij om de wereld wat zonniger te zien. En dat kan gaan om creatieve hobby’s als haken, waar ik echt mega gek op ben, maar ook om het maken van sieraden, kaarsen en ga zo maar door. Ook vind ik rust in koken en bakken, de passie voor koken en bakken is ook behoorlijk zichtbaar bij ons in de keuken en ik vind het dan ook zo ontzettend gezellig en leuk als vrienden en familie blijven eten.  Het zijn voor mij die dingen, dat bezig zijn met iets te creëren waar ik ook  nog eens iemand anders blij mee kan maken, wat mij helpt om een bepaalde rust in mijn hoofd te krijgen.

Bobbie haken.jpeg

Bobbie “helpt” vaak met haken

Lezen doet dat ook; lezen brengt je letterlijk in een andere wereld en laat je alles even om je heen vergeten. Ik hou ervan. En al die kleine dingen die ik doe, die veel mensen vaak genoeg als ouderwets, saai en ga zo maar door hebben beschreven, kan voor een rust in mijn hoofd zorgen die nog geen enkel medicijn mij ooit heeft kunnen geven. En geloof me, ik ben een giga proefkonijn geweest voor psychiaters. Man, wat een meuk bestaat er zeg, jammer genoeg te vaak voorgekomen dat ik er of allergisch voor was (ja ja, tis een gave hoor, allergisch zijn voor medicatie wat me misschien had kunnen helpen, hahaha) of het medicijn deed totaal het tegenovergestelde van wat het had moeten doen. Dus ik slik bijna geen medicatie, lithium reageerde ik in het begin top op, tot ze steeds verder gingen ophogen, ik werd echt een zombie en zo suïcidaal was ik nog nooit geweest, dus dat werd ‘m niet. Anti-depressiva… nop…nooit meer. Liep elke keer volledig mis. And so on… Op momenten dat het echt niet anders kan, dan praat ik weer een tijd met een psychiater en een psychologe en slik ik tijdelijk medicatie, maar liever pak ik mijn ziekte anders aan dan met rotzooi in mijn lijf wat er niet in hoort. Nu heb ik Rivotril, al jaren, als het in mijn hoofd niet wil of mijn angsten nemen het teveel over dan neem ik dat in en dat neem ik ook voor het slapen in twee stuks, samen met slaapthee, want jawel ik heb ook nog eens Insomnia! Het is bijna lachwekkend, ik zeg altijd : “Als je iets doet, dan doe je het goed!” Nou in de geestelijke ziektes heb ik behoorlijk vooraan gestaan met het uitdelen ervan, vind je ook niet?

Maar goed, ik zat dus te denken om, mits het lukt (hoop van wel ofc) iedere week iets te gaan schrijven over dit gevecht. Maar niet op een negatieve manier, nee juist op een positieve manier. En dingen te laten zien aan hobby’s buiten het lezen om, schrijven over dingen wat mij helpt en misschien ook anderen wel kan helpen. Want uiteindelijk is het me daar natuurlijk om te doen. Een ander proberen te helpen je beter te kunnen weren tegen alles. En daarvoor hoef je niet dezelfde dingen als mij te hebben natuurlijk. Maar wie weet, kan ik jou met mijn dingen wel heel goed helpen. Mocht je vragen hebben mag je die natuurlijk ook aan me stellen, of ik er gelijk op reageer kan ik niet met zekerheid zeggen, maar antwoord komt er sowieso 🙂

f197f300b4c8133ab6649282b758e160.jpg

Deze meme geeft goed weer hoe weinig veel mensen weten over depressie

Ik hoop dat ik jullie niet heb afgeschrikt met dit stukje, en hoop juist dat ik door elke week een stukje te schrijven jullie een inzicht kan geven in hoe het is en wat mij en de mensen om me heen ook helpt om ermee om te gaan. Met alle intentie om een ander te kunnen helpen. Maar voor nu kruip ik lekker op de bank met de katjes, een warme kop thee en een boek en ga ik lekker nog een tijdje lezen 😀

 

Heel veel liefs,

Bren

 

 

Review: The Quantum Astrologer’s Handbook — Michael Brooks

Genre:                               Biografie, Wetenschap, Historische Fictie
Publisher:                         Scribe
ISBN:                                  9781911344520
Editie:                                Paperback
Bladzijdes:                        256
Verschijningsdatum:      2017

Een tijdje geleden waren we in de boekwinkel en daar viel mijn oog op een boek wat ik zag toen ik door het wetenschapsdeel zat te snuffelen. The Quantum Astrologer’s Handbook besloot ik mee naar huis te nemen, want het klonk erg interessant! Op de achterkant van het boek stond dat het een wetenschapsboek als geen ander is, over een wetenschapper als geen ander. Dit boek gaat over Jerome Cardano, een Italiaanse wiskundige, die eigenlijk niet heel erg bekend is, maar wel veel betekend heeft voor de moderne wetenschap en ook beschouwd wordt als een grondlegger voor de kwantum mechanica.

9200000082395568.jpg

De stijl van dit boek is echt uniek. De schrijver “bezoekt” Jerome Cardano die in een cel zit opgesloten en wordt beschuldigd van ketterij. Ze praten in zijn cel over zijn leven en verschillende wetenschappelijke doorbraken die Cardano gemaakt heeft. Het grootste probleem van dit boek zit hem een beetje in de uitvoering. Aan de ene kant vertelt het het levensverhaal van Jerome Cardano. Dat waren ook de stukken die ik echt super leuk vond om te lezen en waardoor ik ook doorlas. Dan waren er echter de wetenschappelijke stukken, waarin van alles uitgelegd werd over de wiskundige formules van Cardano en over kwantum mechanica, maar ik heb betere boeken over dit onderwerp gelezen die specifiek over alleen dat onderwerp gingen, zoals “In Search of Schrödinger’s Cat” en de boeken van Stephen Hawking. Het is niet alsof Michael Brooks slecht is in het uitleggen, maar we worden als lezer continu uit het verhaal getrokken, omdat er dan weer uitleg moet worden gegeven over de wetenschap, waardoor dit boek wat mij betreft verloor aan kracht en ook de leessnelheid bij mij af nam. Kwantum mechanica is niet een licht onderwerp, dus even lezen voor je gaat slapen is dan niet handig.

Dit alles gezegd hebbende vond ik dit absoluut een interessant boek. Anders had ik hem ook echt niet uitgelezen! Het leven van Jerome Cardano was er eentje met ups en downs. Hij leefde als een zwerver, maar ook als een koning. Zijn vroege jaren als fervent gokker, dokter, aspirerende schrijver en zijn uitleg over kansberekening hebben hem gevormd tot wie hij later in zijn leven zou worden.

‘Having readers is overrated,’ he says. ‘Look where it got me.’
— Jerome Cardano

IMG_20200219_113105_624

Vooral het deel waar Jerome door Europa rees, met als eindbestemming Schotland waren een erg intrigerend stuk. Het was alsof hij als rockster op tour was in Europa en omdat iedereen hem overal wilde spreken duurde het uiteindelijk maanden voor hij in Schotland aankwam. Het is apart als je dan tot de realisatie komt hoe klein de wereld tegenwoordig is, waarbij je gewoon een vliegtuig kunt pakken en in enkele uren in Schotland bent vanaf Italië. Ik vond het ook erg fijn om te lezen dat hij eindelijk de erkenning vond die hij zijn hele leven al zocht. Het was absoluut intrigerend om te lezen hoe zijn leven verliep en we kunnen ook niet ontkennen wat hij voor de mensheid heeft betekend!

“We are still very much on the road to understanding, still travelling in the dark, with still only the faintest of hope of arriving at our destination.” — Page 241

Als je geïnteresseerd bent in het levensverhaal van een vrij onbekende wetenschapper, die ook nog eens in een hele aparte stijl is geschreven, dan zou ik dit boek aanraden. Zoals ik zei, voor mij werkte het niet echt, maar het was zeker vermakelijk! Dit boek is ook vertaald naar het Nederlands onder de titel: ‘Cardano of het handboek van de kwantumastroloog’

Cover: 🌟🌟🌟🌟
Papiergeur: 🌟🌟🌟🌟🌟
Print/Lettering: 🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟½
Verhaal: 🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟

Happy reading!

~Jeffrey

Even voorstellen: Marsha

Hallo allemaal!

Mijn eerste gastreview op The Bookdragon’s Nook hebben jullie al kunnen lezen, maar ik zal mezelf nog even officieel voorstellen.

Ik ben Marsha de Blieck, de grote zus van Jeffrey 😉 40 jaar geleden geboren in Amsterdam en daar woon ik sinds 5 jaar ook. Samen met mijn man Wesley en onze beestenboel; Daisy & Dodger onze twee hondjes en Snoetje & Snipes onze twee katten.

281133_4653194245105_1143040089_o

Marsha met Daisy samen, haar beste vriendinnetje 🙂

Vroeger had ik een soort haat/liefde verhouding met boeken. Vooral in mijn schooltijd vond ik lezen helemaal niet zo leuk. Waarschijnlijk omdat er verplichte boeken gelezen moesten worden en dat waren nou net niet de boeken die ik leuk vond om te lezen!

Toen ik 15 jaar geleden door een nare val van mijn paard mijn rug had gebroken, ben ik weer begonnen met het lezen van boeken. Ik moest in die periode 6 weken rust houden en moest zoveel mogelijk plat liggen op een speciaal traagschuim matras. Het boek wat mij uit die periode is bij gebleven is ‘De Paardenfluisteraar’ van Nicholas Evans.

Beloved_Dier_en_Baasje_fotoshoot_Daisy_en_Dodger_86.jpg

Daisy & Dodger saampjes ^_^

Mijn favoriete genre is waargebeurde verhalen en dan het liefst over dieren, mijn favoriete boeken in dit genre zijn onder andere:  ‘Bob de straatkat’, ‘Dewey de bibliotheekkat’, ‘Een held van een hond’ en ‘A dogs purpose’.

Het zal jullie daarom ook niet verbazen dat ik werk met dieren. Twaalf jaar geleden ben ik gaan werken bij een grote hondenuitlaatservice en 8 jaar heb ik met veel plezier mijn werk gedaan. Na een half jaar gewerkt te hebben bij een groot dierenhotel besloot ik om mijn eigen bedrijf te starten. Afgelopen zaterdag bestond mijn bedrijf al weer 4 jaar en iedere dag ga ik met veel plezier met mijn wandelvriendjes op stap. Via Instagram @personalpawsnl kan je mij volgen.

IMG_20191228_172317

Lekker lezen op de bank met een dekentje en de hondjes, er is niks fijner dan dat, toch?

Thrillers vind ik ook erg leuk om te lezen, maar een thriller film of een enge horror daar doe je mij dan weer geen plezier mee 😉 Een aantal van mijn favoriete schrijvers zijn Suzanne Vermeer, Karin Slaughter, Camilla Lackberg en Janet Evanovich.

Daarnaast lees ik ook graag boeken over persoonlijke ontwikkeling zoals ‘Think & Grow Rich’ van Napoleon Hill, ‘Master Your Mindset’ van Michael Pilarczyk, ‘Miracle Morning’ van Hal Elrod en ‘Awaken The Giant Within’ van Tony Robbins.

20180708_154617_007_01.jpg

Hier zaten Jeffrey en ik gezellig bij het vakantiehuisje te lezen! 🙂

Mijn leesmoment is in de ochtend en onderdeel van de Miracle Morning routine die ik doe naar aanleiding van het boek van Hal Elrod. Tijdens de Miracle Morning begin je met mediteren, daarna lees ik ongeveer 20 á 30 minuten. Het is eigenlijk ook de bedoeling dat je schrijft en beweegt maar ik beweeg al genoeg tijdens mijn werkdag (gemiddeld 20.000 stappen) en schrijven doe ik ’s avonds in mijn Dankbaarheidsboekje. Iedere dag schrijf ik drie dingen op waar ik die dag dankbaar voor was en ik schrijf mijn successen op. 🙂

Op Goodreads kun je mij ook volgen, daar heb ik alle boeken in gezet die ik tot nu toe heb gelezen en ook een aantal boeken die ik nog graag wil gaan lezen. Mijn Reading Challenge voor 2020 heb ik op 20 boeken gezet. Ik lees zowel Nederlandse als Engelse boeken, wanneer een boek oorspronkelijk in het Engels is uitgebracht, lees ik het liefst de Engelse versie.

Bren heeft mij gevraagd of ik het leuk vind om regelmatig gastrecensies te schrijven voor The Bookdragon’s Nook en dat lijkt mij ontzettend leuk! Mijn eerste recensie is al te lezen en binnenkort volgen er dus nog meer 😉

Happy reading!

Liefs,

Marsha

 

Review: LEGO® 40270 Bee Brickhead

Het is al even geleden dat we een LEGO review hebben gepost! 🙂 Dus hier is er weer eentje, van een set die ik afgelopen weekend heb gebouwd. Het is een bij uit de BrickHeadz serie, die onderdeel uitmaakt van de speciale “Seasonal” lijn. Deze is speciaal voor Valentijnsdag!

20200214_203025

Het doosje bevat twee zakjes met steentjes, eentje waar de grotere in zitten en een ander met alle kleine steentjes en natuurlijk het instructieboekje. Het is dezelfde manier van verpakken zoals we gewend zijn bij de meeste BrickHeadz figuren 🙂

1582051924210

In totaal zijn er 35 stappen om het figuur te voltooien in het boekje. Hier was ik ongeveer halverwege met het bouwen van de bij. Ik vind vooral die bloos op de wangetjes erg leuk gedaan! Zo schattig! ^_^

20200214_204755

De bij is nu klaar. Hij houdt een hartje vast en een honinggraat! Ik vraag me af voor wie ze zijn? 😉 De details van dit figuur zijn zo leuk gedaan, met de vleugels en de voelsprieten op zijn hoofd. Het maakt het figuurtje echt compleet!

20200214_205730

En zie hier, het eindresultaat! De basis waar hij op staat bevat ook allemaal bloemen. Je kunt kiezen of je de rozen of de zonnebloemen liever wilt, maar met wat slim plaatsen kun je ook gewoon alles kwijt, zoals ik heb gedaan. Het ziet er dan een stukje vrolijker en kleurrijker uit!

Ik heb veel bouwplezier gehad van dit BrickHeadz figuurtje. Het was leuk, maar misschien wel wat kort. De bij is erg leuk en perfect om neer te zetten in je boekenkast, of tussen je verzameling andere BrickHeadz. Bij ons staat ie nu even op het dressoir, tot we een beter plekje voor hem vinden! 🙂

Overall score: 🌟🌟🌟🌟½

Prijs: 🌟🌟🌟🌟🌟

Bouwplezier: 🌟🌟🌟🌟½

Toonbaarheid: 🌟🌟🌟🌟½

Leg godt, play well!

—Jeffrey

Review: Het verdronken land – Cyn Balog

Genre:                               Young-Adult / Dystopie

Uitgever:                           Dutch Venture Publishing

ISBN:                                 978 94 92585 45 5

Uitvoering:                      Paperback

Aantal pagina’s:              275

Uitgave:                           februari 2020

 

Hartelijk dank aan Uitgeverij Dutch Venture Publishing voor het beschikbaar stellen van het recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie.

Het allereerste wat mij opviel aan dit boek is de prachtige paars/blauwe cover. Het oog erop is een veelvoorkomend beeld wat je tegenwoordig ziet op Young-Adults, maar toch is het met deze kleurencombinatie echt een juweeltje. Werd er al blij van als ik ernaar keek. Nu was alleen de vraag nog of ik dat ook zou worden van het verhaal.

FB_IMG_1581930461385

“Maar vandaag is de lucht zwart. Een grillige bliksemschicht splijt de wolken in tweeen, gevolgd door het gerommel van de donder. Om ons heen raast de natuur. Hier zijn wij machteloos.” 

En wat is dit boek ongelooflijk gaaf!!! Cyn Balog heeft er met mij in ieder geval een fan bij. De wereld die ze heeft neergezet in dit boek is kei en keihard. Liefde bestaat niet meer, vriendschap is zo goed als onmogelijk en de mensheid staat op het punt van vergaan. Vina is een van de overgebleven mensen, ze leven op het laatste eiland dat nog boven water uitsteekt: Getijden. Het water neemt steeds meer en meer land in, de mensen verliezen hun hoop. Zo ook Vina, ze heeft op jonge leeftijd een ongeluk gehad waardoor zij een hand mist. Hierdoor vinden de andere mensen haar misvormd en schelden ze haar continu uit voor krabbelaarsvoer. Vina heeft weinig tot geen zelfvertrouwen en de woorden die men tegen haar zegt raken haar dan ook diep, al blijft ze zeggen van niet. Toch is niet alle hoop uit haar hart verdwenen. Zo is er Tiam, een jongen van haar leeftijd die ze al haar hele leven als een lieve en goede vriend beschouwt. Hij is het lichtpuntje van haar bestaan, hij kan haar ondanks alles nog altijd laten lachen. Alleen liefde bestaat niet op Getijden, het enige wat nog telt voor de overgebleven mensheid, die steeds meer en meer krimpt, is overleven. Respect, mededogen en ga zo maar door lijken met de dag steeds minder te worden.

20200209_160904.jpg

“Opeens is het me allemaal duidelijk. Wat mijn positie op dit eiland ook is, het zal altijd hetzelfde zijn: aan de buitenkant naar binnen kijkend, voortdurend wensend dat ik ergens, of iemand anders kon zijn.” -Vina. blz.98

Dan wordt de koning ziek en niet zomaar ziek, nee ernstig ziek, het is puur afwachten tot de dood hem komt halen. Er is alleen wel een heel groot probleem, hij heeft alleen een dochter, Ster, maar geen zoon die hem zou kunnen opvolgen. Dan gaat het ineens allemaal heel snel voor Vina, ze wordt op het paleis ontboden om de hofdame te worden van de prinses om net als toen ze vroeger klein waren, een vriendschap op te bouwen. Al heel snel ontdekt Vina dat de koning een geheim met zich meedraagt en niet zomaar eentje. Nee, een geheim dat ieders wereld volledig zou kunnen veranderen. En niet op een manier die men graag ziet gebeuren. Gaat het Vina lukken om de mensen waar ze zoveel van houdt nog te redden voordat die ruwe zwarte zee hen en het volledige eiland verzwolgen zal? Of is hun laatste tijd op aarde nu toch echt zo goed als volledig voorbij?

20200209_155953.jpg

“Ik ben van mening dat de zee ons kan opslokken zo vaak ze wil… maar wat echt het einde van de beschaafde wereld zou betekenen, is als we het vermogen om lief te hebben kwijtraken.” -blz.103-104-

Ik hoop eerlijk gezegd dat dit het eerste deel is in een serie, iets in me zegt dat het einde van het boek niet het volledige einde van het verhaal is. Nu kan ik er natuurlijk volledig naast zitten, maar wat zou het gaaf zijn als dit nog verder doorging. Ik ben zo nieuwsgierig namelijk naar het verdere verloop. Tijdens het lezen sloot ik Vina al snel in mijn hart, want hoe onzeker ze ook mocht zijn, die meid heeft een kracht in zich waar velen jaloers op zouden worden. Ze is zo’n gaaf personage; intens lief, slim en gewoon een topmeid!  Hou jij van een spannende Young Adult met goed uitgewerkte personages waar je ook echt een band mee opbouwt tijdens het lezen en hou je van een dystopisch verhaal, dan zit je met Het verdronken land absoluut goed, want wat zit dit boek goed in elkaar en wat is het een heerlijk en onwijs gaaf verhaal. Ik hoop nog heel veel meer van Cyn Balog te mogen lezen, want wat kan deze vrouw schrijven! Loved it! Ik heb werkelijk genoten van elke pagina.

Cover: 🌟🌟🌟🌟🌟
Vertelling: 🌟🌟🌟🌟🌟
Originaliteit: 🌟🌟🌟🌟 1/2
Verhaal: 🌟🌟🌟🌟🌟
Overall: 🌟🌟🌟🌟🌟 !!!

Happy Reading!!!

liefs,

Bren